Wednesday, February 29, 2012

"Ay! suerte maldita llevar cadenas"









ΥΓ. Φωτογραφία από το Port-en-Bessin, στην Basse-Normandie.

Καλλιέργεια ινδικής κάνναβης: ελπίδα για έξοδο από την οικονομική κρίση;

‎50 θέσεις εργασίας θα δημιουργήσει η καλλιέργεια κάνναβης σε χωριό της Tarragona στην Ισπανία, αν εγκριθεί τελικά το σχέδιο.

Οι 900 κάτοικοι του χωριού Rasquera, ελπίζουν ότι η καλλιέργεια ινδικής κάνναβης θα τους βοηθήσει να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση.

Δημιουργικότητα και ιδιωτική πρωτοβουλία!

Fuente: Un pueblo de Tarragona alquilará terrenos para cultivar cannabis

Bola de Nieve





Bola de Nieve

Bola de Nieve: Yo soy la Voz

Bola de Nieve: el genio de la música cubana

Cuba rinde homenaje a legendario Bola de Nieve



Monday, February 27, 2012

Το τραγούδι του τρελού

Το τραγούδι του τρελού
Κωστής Παλαμάς


Στον Αριστομένη Προβελέγγιο

Καλοί μου άνθρωποι, ακούστε με, κακός δεν είμαι, ελάτε,
σιγά, να σας τα πω.
Μια μοίρα με κατάτρεξε. μη με πετροβολάτε.
δεν έφταιξα, πονώ

Στο σταυροδρόμι είχα σταθεί, στην πέτρα είχα καθήσει
για να ξεκουραστώ
Με τα οπαλένια χέρια της έσπερνε γιούλια η δύση
κατά τον Υμηττό.

Τα παληκάρια, οι λυγερές, αδιάκοπα μπροστά μου
περάσματα. Γιορτή.
Και το βιολί μου φάνταζε παρατημένο χάμου
σαν άρρωστη ψυχή.

Κι εγώ ήμουν ο παράξενος, ο λαλητής ο πλάνος,
και σαν εμέ, κανείς.
Για τούτους ήμουν ο τρελός, για κείνους ο ζητιάνος,
για σας ο αδικητής.

Κι οι γνωριμιές μου αφρόντιστα και αγνώριστα γυρίζαν
και όλοι, όλοι βιαστικά.
χαμογελούσαν οι όμορφες εκεί που μ' αντικρύζαν,
καταφρονετικά.

Συρμένη από τη θύμηση του μουσικού βιολιού μου
κι αν κάποτε καμιά
γύρευε σάμπως να σταθεί, τ' αγρίου θολού ματιού μου
την έδιωχνε η φωτιά.

Κάτι έκρυβα στο λογισμό, στην όψη έδειχνα κάτι
που μάκραινε γοργούς
το νιο τον ανοιχτόκαρδο, την κόρη τη δροσάτη
και ξένους και δικούς.

Και πέρασε. Με πλεύρωσε και σα σε δέηση στάθη
και σα γονατιστή.
κι ήρθε σα να 'θελε από με να μάθει και να πάθει,
και σαν ανατολή.

Έπαιζε με τον πέπλο της φιλώντας το κορμί της
τ' αγέρι του βραδιού.
Τ' ανάβλεμμά της χάιδεμα της νιότης. η φωνή της
ρυθμός του τραγουδιού.

Και ντροπαλή και πρόσχαρη και θαρρεμένη. η χάρη
της κερασιάς που ανθεί,
του χωραφιού στεφάνωμα και του μαγιού καμάρι,
προτού να τρυγηθεί.

Σαν ήρθε, γιατί έφυγε; και ποιός θα σε χωρίσει
του αποσπερίτη φως
από το βράδυ που φωτάς; Και είχε τα ρόδα η δύση,
τα γιούλια ο Υμηττός.

Ποιό χέρι μου την άρπαξε; Θεός την είχε στείλει;
Δεν έφταιξα. Πονώ.
Δίψα το στόμα μου έκαιγε. Μου δρόσισε τα χείλη
μιας θείας πηγής νερό.

Τ' αχνάρια από τα πόδια της, φωτίσματα καινούρια,
πίσω της τρέχω, εκεί
τρέχω, όλο τρέχω, ξέσκισα τη σάρκα στα παλιούρια
και μάτωσα τη γη.

Πέστε μου, που είμαι; στο βουνό; στην πολιτεία; στον κάμπο;
Τρελός δεν είμαι εγώ.
Καλοί μου άνθρωποι, ακούστε με. Σπίτι, άνοιξέ μου, να μπω,
κήπε, σε λάχταρώ.

Το ξέρω, να το σπίτι, να! μπήκε απ' εκεί, την είδα,
μα η πόρτα του κλειστή.
Το 'φερα γύρω ολονυχτίς το σπίτι, ψεύτρα ελπίδα,
και μ' ηύρε εδώ κι η αυγή.

Σκυλιά, και με δαγκώσανε, γειτόνοι, και με πήραν
για κλέφτη, για φονιά.
και βάρδιες, και ξυπνήσανε. και δούλοι, και με δείραν,
Θεέ μου! τι απονιά!

Κλέφτης δεν είμαι ούτε φονιάς. Καλοί μου άνθρωποι, ελάτε,
σιγά, να σας τα πω.
Μια μοίρα με κατάτρεξε. μη με πετροβολάτε,
τον ορφανό! Πονώ.

Το φράχτη σύντριψα, στον κήπο μπήκα, τα πουλιά της
τα ξάφνισα, κι εκεί
φίλησα τ' ανθη στη βραγιά, στη γη το πάτημά της.
Κρίμα είν' αυτό, κριτή;

Ήρθα να ιδώ τον ίσκιο της από το παραθύρι
πριν σβήσει το κερί,
τον ίσκιο απ' το κεφάλι της την ώρα που θα γείρει
να γλυκοκοιμηθεί.

Πετροβολάτε με, άνθρωποι, βασάνισέ με, Αράπη,
στη μαύρη φυλακή.
Το φως μου είν' αβασίλευτο. Γνώρισα την Αγάπη,
σ' έζησα πια, ζωή!

Παλαμάς



ΠΑΛΑΜΑΣ
Άγγελος Σικελιανός


Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !


Κωστής Παλαμάς

Βιογραφικό Σημείωμα, ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ


Sunday, February 26, 2012

Μπάρμπα - Γιάννης Κανατάς

Ακούμε την καντάδα λαϊκής προέλευσης "Μπάρμπα-Γιάννης Κανατάς" του 1870, ερμηνευμένη από την Ισπανίδα υψίφωνο (κολορατούρα) Elvira de Hidalgo, που υπήρξε δασκάλα τραγουδιού της Μαρίας Κάλλας.


ΥΓ. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα συχνά να τραγουδούν τον "Μπάρμπα-Γιάννη Κανατά", καθώς ήταν το τραγούδι που είχε συνδέσει η μητρική μου οικογένεια με τον παππού Γιάννη, που πέθανε όταν ήμουν 4 ετών. Ελάχιστες οι αναμνήσεις μου... το τραγούδι που μου αφιέρωνε όταν φορούσα τη στολή της νοσοκόμας και προσπαθούσα να τον "κάνω καλά", καθώς και τα φιστίκια που μου έφερνε γυρνώντας από τη βόλτα του. Υπάρχουν άνθρωποι χαρισματικοί, που ακόμα και στην δύση τους εκπέμπουν μεγαλόκαρδη ομορφιά. Ο δικός μας Μπάρμπα-Γιάννης ήταν ένας από αυτούς, τους λίγους.

Saturday, February 25, 2012

Joan Manuel Serrat - Poema XX

Neruda en el Corazón



Poema XX
Pablo Neruda


Puedo escribir los versos más tristes esta noche.

Escribir, por ejemplo: «La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.»

El viento de la noche gira en el cielo y canta.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.

En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.

Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.

Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.

Oír la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.

Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.

Eso es todo. A lo lejos alguien canta. A lo lejos.
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.

La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.

Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.

De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.

Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.

Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
Mi alma no se contenta con haberla perdido.

Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.

Joaquín Sabina - Amo el amor de los marineros



Joaquín Sabina - Amo el amor de los marineros
Homenaje a Pablo Neruda


Para que nada nos amarre,
que no nos una nada.
Ni la palabra que aromó tu boca,
ni lo que no dijeron las palabras.

Ni las cartas de amor que no tuvimos,
ni tus sollozos junto a la ventana.
Para que nada nos amarre,
que no nos una nada.

Amo el amor de los marineros que besan y se van.
Dejan una promesa, no vuelven nunca más.
En cada puerto una mujer espera;
los marineros besan y se van.
Una noche se acuestan con la muerte en el lecho del mar.

Desde el fondo de ti y arrodillado,
un niño triste como yo nos mira.
Por esa vida que arderá en sus venas
tendrían que amarrarse nuestras vidas.

Por esas manos, hijas de tus manos,
tendrían que matar las manos mías.
Por sus ojos abiertos en la tierra,
veré en los tuyos lágrimas un día.

Amo el amor de los marineros que besan y se van.
Amor que puede ser eterno y puede ser fugaz.
En cada puerto una mujer espera;
los marineros besan y se van.
Una noche se acuestan con la muerte en el lecho del mar.

Juanita del pasado



Friday, February 24, 2012

Qué difícil es hablar el español

Agustín Lara - Arráncame la vida



... γιατί ΚΑΙ οι Μεξικανοί έγραψαν και τραγούδησαν τα tangos ...

Arráncame La Vida
Agustín Lara

(Tango mexicano)

En esta noche de frío, de duro cierzo invernal
Llegan hasta el cuarto mío, las quejas del arrabal.
En esta noche de frío, de duro cierzo invernal
Llegan hasta el cuarto mío, las quejas del arrabal.

Arráncame la vida, con el último beso de amor,
Arráncala, toma mi corazón.
Arráncame la vida, y si acaso te hiere un dolor,
Ha de ser de no verme
Porque al fin tus ojos, me los llevo yo.

La canción que pedías, te la vengo a cantar,
La llevaba en el alma, la llevaba escondida
Y te la voy a brindar...

Arráncame la vida, con el último beso de amor,
Arráncala, toma mi corazón.
Arráncame la vida, y si acaso te hiere un dolor,
Ha de ser de no verme
Porque al fin tus ojos, me los llevo yo.


Να πεθάνουν οι άσχημοι!



Los Xochimilcas - Que Se Mueran Los Feos

Thursday, February 23, 2012

Argentina presenta " Un Viaje Por El Cante"

Callejuela sin salía - Lola La Piconera



CALLEJUELA SIN SALIDA
Letra de Rafael de León y Antonio Quintero
Musica de Manuel Quiroga

Cuando yo más te quería
tú te alejaste de mí;
nadie sabe la agonía
que por tu culpa sufrí.

Serrano, desde el minuto
que te fuiste de mi vera,
hasta el corazón de luto
se vistió "La Piconera".

Y entonces vinieron las ducas a miles
rondando la calle de mi soledad,
igual que una tropa de negros fusiles
que a mis veinte abriles quisieran matar.

Callejuela sin salida
donde yo vivo encerrá
con mi pena, mi alegría,
mi mentira y mi verdad.
Tu querer clavó mi puerta,
no puedo entrar ni salir,
ni estoy viva, ni estoy muerta,
ni contigo, ni sin ti.

Y en mi calle sin salida
yo no puedo caminar,
ni de noche, ni de día,
ni pa'lante, ni pa'trás.


Juanita Reina - Lola La Piconera - Farruca del querer

Granada, las cuevas del Sacromonte

Tuesday, February 21, 2012

Angelillo - Dos Cruces



ANGELILLO (Madrid, 1908 - Buenos Aires, 1973)

"Όλα είναι ψέματα"



Albert Plá y Pascal Comelade crean un mundo onírico en 'Somiatruites'

Todo es mentira
(Albert Plá - Pascal Comelade)


Me dijeron que era sí, pero era no
Me dijeron que era no, pero era sí
Me dijeron que era todo, y era nada
que era aquí, pero era allá
que tararí… que tarará…

Me dijeron que era esto, y era aquello
que era cierto, y era falso
que era bueno, y era malo
que era blanco, y era negro
que era tal, pero era cual
que era así, pero era asá
y que patatín… que patatán…

Todo es mentira… Todo es mentira…
Todo es mentira… Todo es mentira…

Me engañaron por que soy un pobre iluso
que se creía el Rey del Mundo
y que lo podía cambiar todo,
me engañaron por que soy un pobre necio
que creía en el poder de su destino
y era un timo…

Yo que creía ser tan listo y fui tan tonto
yo que creía ser tan guapo y era feo
tener pelo y era calvo
que era gratis y era caro
yo creía ser eterno
y se me está acabando el tiempo.
Yo me creía que algún día volaría,
que algún día llegaría hasta la cima
que con mi vida podía hacer lo que quisiera
pues creía ciegamente en sus mentiras
y en las mías…

Todo es mentira… Todo es mentira…
Todo es mentira… Todo es mentira…

Me engañaron por que soy un pobre loco
que se creía el Rey del Mundo
y sólo se engañó a sí mismo.
Me engañaron por que soy un pobre iluso
lo merezco, yo también soy un poquito mentiroso.
Yo aquí sigo recostado debajo de un olivo
viendo pasar el tiempo y engañándome a mi mismo.

Carnaval 2012, Abanico

¡¡¡Balkaneros!!!



Goran Bregovic & the Gipsy Kings - Balkaneros
Champagne for the Gypsies

Toña La Negra & Agustín Lara - ¿Por qué negar?



¿Por qué negar
que fue la vida
la que nuestras almas
vino a separar?

¿Por qué mentir?
es imposible
que el corazón
pueda sin amor vivir.
Es natural que mi cariño
huérfano de besos
busque en donde estar.

Es natural,
lo pienso así,
que al fin y al cabo
no hay nada en el mundo
que te borre a ti.
Tu imagen no se aparta
de mi pensamiento,
por diferentes rumbos
hemos de seguir.

Es natural
que mi cariño
huérfano de besos
busque en donde estar.

Es natural,
mira, piensalo así
que al fin y al cabo
no hay nada en el mundo
que te borre a ti.

Tu imagen no se aparta
de mi pensamiento,
por diferentes rumbos
hemos de seguir.

Es natural
que mi cariño
huérfano de besos
busque en donde estar.

Es natural,
lo pienso así
que al fin y al cabo
no hay nada en el mundo.

Monday, February 20, 2012

Εδώ Πωλείται...χνείο!

Huellas - Jorge Prado, 2012

Τον Jorge Pardo είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε και να τον ακούσουμε στο 10ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ Αθηνών στο Γκάζι.



Στην ιστοσελίδα του μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες και να ακούσει αποσπάσματα από τη νέα δουλειά με τίτλο Huellas, που θα κυκλοφορήσει σε cd τον Μάρτιο στην Ισπανική αγορά.

Huellas - Jorge Prado, 2012

Jazz με έντονο άρωμα flamenco, πρόκειται για ένα άλμπουμ γεμάτο φαντασία και ελευθερία, στο οποίο συμμετέχουν εξαιρετικοί καλλιτέχνες.

El viejo flamenco fusión

Άδεια Ηνιοχείας, Απρίλιος 1940, Εύβοια

Saturday, February 18, 2012

Νιάτα, Juventud, Youth



Tom Waits - Blue Valentines

Innocent when you dream - Tom Waits

Creación del Instituto Alfonso Reyes

El Instituto Alfonso Reyes

Como dijimos antes, promover la cultura y la lengua propias como una manera de dialogar con los demás idiomas y culturas del mundo, y propiciar un mayor intercambio cultural, turístico y económico es una necesidad de toda gran nación, que comienza por el cuidado y la difusión del idioma. Una necesidad que no puede dejarse en manos de otros. México debe contar con una institución semejante a las que hemos presentado.
En México se imparten cursos de español como segunda lengua en numerosas universidades públicas, en algunas universidades privadas y en algunas instituciones particulares.
La Universidad Nacional Autónoma de México cuenta además con centros de extensión en San Antonio, Ottawa y Chicago, donde se imparten clases de español, de literatura hispanoamericana y española, de historia e historia del arte. Actualmente, y esto es lamentable, la unam está modificando el perfil de estos centros de extensión y clases que durante muchos años se dieron en español comienzan a darse en inglés.
Todos esos sitios son, de manera natural, a un mismo tiempo, lugares difusores de nuestra literatura, nuestras artes, nuestras tradiciones, nuestra música, nuestro cine, nuestra cocina… En una palabra, de nuestras culturas: en el caso de México, su pluralidad cultural debe ser aprovechada.
El español de México, que tiene una zona de influencia natural, por razones geográficas e históricas, en Estados Unidos, Centroamérica y el Caribe, difiere de muchas maneras del español de España, y en muchos casos, por muchas razones, representa una opción preferible para los estudiantes de otras latitudes. En el Centro de Enseñanza para Extranjeros de la UNAM, esas razones explican el notable aumento, en el último decenio, de estudiantes coreanos, vietnamitas y japoneses.
Este proyecto propone la creación de un instituto consagrado a difundir y promover en el mundo el español de México, las lenguas que comparten nuestro territorio, las literaturas y las culturas de nuestro país, con el fin de incrementar su influencia y, con ello, aumentar sus oportunidades comerciales, turísticas y culturales.
Por la importancia capital de la obra de Alfonso Reyes como creador, investigador y difusor de la cultura, por su amplio intercambio con la cultura universal, por su presencia como diplomático en América y en Europa, se propone que este instituto lleve su nombre. Alfonso Reyes, el mexicano universal, es un símbolo idóneo para la tarea de promover en el mundo el español de México, sus lenguas originales, sus literaturas y sus culturas.

Propósitos
Los objetivos del Instituto Alfonso Reyes son los siguientes:
1. Promover en todo el mundo la enseñanza, el estudio y el uso del español mexicano, así como de las lenguas originales que se hablan en México.
2. Contribuir a la difusión de las culturas mexicanas en coordinación con las instituciones y los órganos de gobierno que persiguen fines semejantes: entre otras, la Academia Mexicana de la Lengua, las secretarías de Educación Pública y de Relaciones Exteriores, el Consejo Nacional para la Cultura y las Artes, la Universidad Nacional Autónoma de México —especialmente su Centro de Enseñanza para Extranjeros, cuya experiencia en la enseñanza del español como segunda lengua es ya centenaria, pues se fundó, con el nombre de Cursos de Verano cuando la Universidad de México fue vuelta a fundar hace un siglo.
...
Para la Real Academia Española, para el Instituto Cervantes, un español global y un español universal significan, en general, el español no siquiera de España, sino el que se habla en Madrid.
Ahí donde un madrileño diría He llegado tarde, un mexicano —y casi cualquier hispanoamericano— dirá Llegué tarde. Pero los exámenes en línea del Instituto Cervantes descalifican esa expresión; la dan como incorrecta. Y lo mismo sucede en decenas de otros casos. Pero hace mucho tiempo que la corrección del español dejó de ser un asunto exclusivo de ninguno de los lugares donde se habla. El español es una lengua policéntrica.
...
La labor del Instituto Cervantes es muy importante y lo será cada día más, pero no es razonable pensar que una sola institución nacional pueda hacerse cargo de una lengua que comparte con otras veinte naciones. Menos todavía cuando se piensa en la promoción de las culturas nacionales. El Instituto Cervantes promueve esencialmente la cultura española, y atiende de manera superficial —no podría ser de otra manera— las de los países hispanoamericanos, las Filipinas y Guinea Oriental.
Hace falta equilibrar el trabajo del Instituto Cervantes con el de otros institutos nacionales en distintos países hispanohablantes.

Fuente: estepais.com

Friday, February 17, 2012

Μεθύστε - Enivrez-vous - Get drunk

Μεθύστε
Σὰρλ Μπωντλαίρ

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Πηγή: Σὰρλ Μπωντλαίρ - Ποιήματα



Enivrez-Vous
Charles Baudelaire


Il faut être toujours ivre.
Tout est là:
c'est l'unique question.
Pour ne pas sentir
l'horrible fardeau du Temps
qui brise vos épaules
et vous penche vers la terre,
il faut vous enivrer sans trêve.
Mais de quoi?
De vin, de poésie, ou de vertu, à votre guise.
Mais enivrez-vous.
Et si quelquefois,
sur les marches d'un palais,
sur l'herbe verte d'un fossé,
dans la solitude morne de votre chambre,
vous vous réveillez,
l'ivresse déjà diminuée ou disparue,
demandez au vent,
à la vague,
à l'étoile,
à l'oiseau,
à l'horloge,
à tout ce qui fuit,
à tout ce qui gémit,
à tout ce qui roule,
à tout ce qui chante,
à tout ce qui parle,
demandez quelle heure il est;
et le vent,
la vague,
l'étoile,
l'oiseau,
l'horloge,
vous répondront:
"Il est l'heure de s'enivrer!
Pour n'être pas les esclaves martyrisés du Temps,
enivrez-vous;
enivrez-vous sans cesse!
De vin, de poésie ou de vertu, à votre guise."

Πηγή: poetry.eserver.org

Get Drunk

Always be drunk.
That's it!
The great imperative!
In order not to feel
Time's horrid fardel
bruise your shoulders,
grinding you into the earth,
get drunk and stay that way.
On what?
On wine, poetry, virtue, whatever.
But get drunk.
And if you sometimes happen to wake up
on the porches of a palace,
in the green grass of a ditch,
in the dismal loneliness
of your own room,
your drunkenness gone or disappearing,
ask the wind,
the wave,
the star,
the bird,
the clock,
ask everything that flees,
everything that groans
or rolls
or sings,
everything that speaks,
ask what time it is;
and the wind,
the wave,
the star,
the bird,
the clock
will answer you:
"Time to get drunk!
Don't be martyred slaves of Time,
Get drunk!
Stay drunk!
On wine, virtue, poetry, whatever!"

Harmonia "Misturata"



Cocina de Cádiz a la sombra de la Acrópolis



...Podrá seguramente una berza de tagarninas aplacar el frío que se cierne estos días sobre Atenas, provocado por el choque violento entre los frentes activos de las isobaras y los de las exigencias de la troika comunitaria. Si este es el lenitivo que puede apaciguar los dolores del ánimo griego, Margarita Barros, una isleña que lleva 23 años viviendo y enseñando español en Atenas, lo está suministrando ahora en voluntariosas dosis solidarias. Desde hace meses ha puesto en marcha un taller de cocina gaditana, empeño aparentemente difícil que sin embargo está teniendo éxito...

Fuente: Pringá a la sombra de la Acrópolis

Η αγένεια του αυτόχειρα - Descortesía del suicida

Presentación del libro de Carlos Vitale
Descortesía del suicida

Descortesía del suicida compila todos los cuentos escritos hasta el momento por Carlos Vitale. A ese conjunto se ha llegado por acumulación: el libro, ganador del Premio de Narrativa Breve Villa de Chiva, conoció una primera edición en 1997, aunque, como el galardón hacía prever, su difusión fue escasa, si no nula, de manera que se reeditó en 2001.
El primer rasgo que caracteriza a Descortesía del suicida es el humor. La propia naturaleza del relato hiperbreve parece conducir a él: su concisión exige, para justificarse, un escorzo de ingenio que suscite la sonrisa.
El libro fue traducido por Alexandra Golfinopulu bajo la supervisión de Constantinos Paleologos y Nicos Pratsinis.
Hablarán el autor Carlos Vitale (Buenos Aires, 1953), Constantinos Paleologos, profesor agregado de Tradujología en la Universidad Aristotélica de Salónica, y la traductora, Alexandra Golfinopulu.
En español, con traducción al griego.
Con la colaboración de la Embajada de Argentina en Atenas.
Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23.
20.02.2012, 19:30 h.
Entrada libre.
El libro se repartirá a los asistentes


Παρουσίαση του βιβλίου του Κάρλος Βιτάλε
Η αγένεια του αυτόχειρα

Η πρώτη έκδοση του Η αγένεια του αυτόχειρα (1997) έλαβε το Βραβείο Διηγήματος Villa de Chiva. Η παρούσα έκδοση του 2001, στην οποία προστίθενται 24 νέα κείμενα, συγκεντρώνει όλα τα αφηγήματα του Κάρλος Βιτάλε μέχρι σήμερα.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αγένειας του αυτόχειρα, είναι το χιούμορ. Η ίδια η φύση του υπερσύντομου διηγήματος φαίνεται πως οδηγεί σ’ αυτό: για να δικαιολογηθεί, απαιτεί κάτι αστραπιαία πνευματώδες που θα προκαλέσει χαμόγελο.
Το βιβλίο μετέφρασε η Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου υπό την επίβλεψη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Νίκου Πρατσίνη.
Θα μιλήσουν ο συγγραφέας Κάρλος Βιτάλε (Μπουένος Άιρες, 1953), ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επίκουρος καθηγητής Μεταφρασεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και η μεταφράστρια Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου.
Στα ισπανικά, με μετάφραση στα ελληνικά.
Με τη συνεργασία της Πρεσβείας της Αργεντινής στην Αθήνα.
Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23.
20.02.2012, 19:30.
Είσοδος ελεύθερη.
Το βιβλίο θα διανεμηθεί σε όσους παρακολουθήσουν την εκδήλωση.

Wednesday, February 15, 2012

Jorge Mistral - Romance Sonámbulo (F.G.Lorca)



ROMANCE SONÁMBULO
Federico García Lorca

A Gloria Giner
y a Fernando de los Ríos

Verde que te quiero verde.
Verde viento. Verdes ramas.
El barco sobre la mar
y el caballo en la montaña.
Con la sombra en la cintura
ella sueña en su baranda,
verde carne, pelo verde,
con ojos de fría plata.
Verde que te quiero verde.
Bajo la luna gitana,
las cosas le están mirando
y ella no puede mirarlas.

Verde que te quiero verde.
Grandes estrellas de escarcha,
vienen con el pez de sombra
que abre el camino del alba.
La higuera frota su viento
con la lija de sus ramas,
y el monte, gato garduño,
eriza sus pitas agrias.
¿Pero quién vendrá? ¿Y por dónde...?
Ella sigue en su baranda,
verde carne, pelo verde,
soñando en la mar amarga.

Compadre, quiero cambiar
mi caballo por su casa,
mi montura por su espejo,
mi cuchillo por su manta.
Compadre, vengo sangrando,
desde los montes de Cabra.
Si yo pudiera, mocito,
ese trato se cerraba.
Pero yo ya no soy yo,
ni mi casa es ya mi casa.
Compadre, quiero morir
decentemente en mi cama.
De acero, si puede ser,
con las sábanas de holanda.
¿No ves la herida que tengo
desde el pecho a la garganta?
Trescientas rosas morenas
lleva tu pechera blanca.
Tu sangre rezuma y huele
alrededor de tu faja.
Pero yo ya no soy yo,
ni mi casa es ya mi casa.
Dejadme subir al menos
hasta las altas barandas,
dejadme subir, dejadme,
hasta las verdes barandas.
Barandales de la luna
por donde retumba el agua.

Ya suben los dos compadres
hacia las altas barandas.
Dejando un rastro de sangre.
Dejando un rastro de lágrimas.
Temblaban en los tejados
farolillos de hojalata.
Mil panderos de cristal,
herían la madrugada.

Verde que te quiero verde,
verde viento, verdes ramas.
Los dos compadres subieron.
El largo viento, dejaba
en la boca un raro gusto
de hiel, de menta y de albahaca.
¡Compadre! ¿Dónde está, dime?
¿Dónde está mi niña amarga?
¡Cuántas veces te esperó!
¡Cuántas veces te esperara,
cara fresca, negro pelo,
en esta verde baranda!

Sobre el rostro del aljibe
se mecía la gitana.
Verde carne, pelo verde,
con ojos de fría plata.
Un carámbano de luna
la sostiene sobre el agua.
La noche su puso íntima
como una pequeña plaza.
Guardias civiles borrachos,
en la puerta golpeaban.
Verde que te quiero verde.
Verde viento. Verdes ramas.
El barco sobre la mar.
Y el caballo en la montaña.

Martha Moreleón & Roman Gómez στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας



H Martha Moreleón (τραγούδι - κρουστά) & ο Roman Gómez (πιάνο - κιθάρα) αφιερώνουν τη συναυλία αυτή στην αγάπη, τη λύπη και τη χαρά μέσα από λατινοαμερικάνικες μελωδίες και ρυθμούς Bolero, Cumbia, Tango, Bossa Nova.

Στην Αίθουσα Συναυλιών Φίλιππος Νάκας, Ιπποκράτους 41.

Είσοδος ελεύθερη.

Agustίn Lara, Toña la Negra y Pedro Vargas

Saturday, February 11, 2012

..."σε αυτούς που αγαπήθηκαν, αλλά, δε θα ξαναγυρίσουν"...

Καρναβάλι στο Asclaye


Carnaval - Αποκριάτικο Πάρτυ Μασκέ

Το ASCLAYE μας περιμένει στην αίθουσα εκδηλώσεών του (Φαλήρου 47Α, Κουκάκι, μετρό Συγγρού-Φιξ) το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012 στις 9:00 μ.μ., για να απολαύσουμε δείπνο, ζωντανό μουσικό πρόγραμμα, χορευτική μουσική και να πάρουμε μέρος σε διαγωνισμό καλύτερων μεταμφιέσεων.

Κρατήσεις στα τηλέφωνα 210 9232204 - 6947 107522.

Πάμε !!!



Vámonos - Diego El Cigala & Oscar d´León

José Mercé y Diego del Morao en el Homenaje a Moraito Chico

Duquende en el Homenaje a Moraito Chico

Diego El Cigala en el Homenaje a Moraíto Chico

Friday, February 10, 2012

Diego El Cigala canta "Resistiré" con El Gran Wyoming



Cuando pierda todas las ayudas
cuando no me quede solución
cuando te jubiles de becario
o parado de la construcción,

Cuando te despidan con un beso
en lugar de la indemnización
cuando al matrimonio entre los gais
lo llamen matrimonio maricón.

Resistiré, aunque me quiten todo
aguantaré los daños del gobierno del PP
que el telediario de la uno sea el Nodo
y que el que mande en mi destino sea de la CEOE

Resistiré para seguir viviendo
soportaré los daños del gobierno del PP
y aunque el recorte se transforme en un deporte
resistiré, resistiré.

¡Basta ya!

5 o'clock tea-tro

El Teatro Pasión y el teatro Altera Pars, en colaboración con la Embajada de España, el Instituto Cervantes, la página web Catalandrama y la Sala Beckett, organizan una serie de 12 lecturas dramatizadas con el título 5 o'clock tea-tro.
Cada una de las lecturas en griego está precedida por una introducción sobre el autor de la obra y seguida de un debate con el público. Algunos de los autores acudirán a la lectura de sus obras (su presencia se hará saber con la suficiente antelación).
Cada domingo del 5 de febrero al 29 de abril de 2012 a las 17:00 h en el teatro Altera Pars
Meg. Alexandrou, 123 - metro KERAMIKOS
Entrada con contribución voluntaria



Μία σειρά 12 θεατρικών αναλογίων με τον τίτλο 5 o'clock tea-tro διοργανώνει το Teatro Pasión και το θέατρο Altera Pars σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας, το Ινστιτούτο Θερβάντες, το διαδικτυακό τόπο Catalandrama και το θέατρο Sala Beckett.
Πριν την ανάγνωση του έργου στα ελληνικά θα γίνεται μια σύντομη εισαγωγή για τον συγγραφέα και το έργο του. Θα ακολουθεί συζήτηση με το κοινό. Σε κάποια αναλόγια θα παραστούν και οι συγγραφείς (η παρουσία τους θα γνωστοποιηθεί εγκαίρως).
Κάθε Κυριακή απόγευμα από τις 5 Φεβρουαρίου 2012 μέχρι τις 29 Απριλίου ώρα 17:00 στο θέατρο Altera Pars
Μεγ. Αλεξάνδρου 123, μέτρο ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ
Είσοδος με εθελοντική εισφορά

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ / PROGRAMA

05-02-2012 Ignacio García May: Los vivos y los muertos
Σκηνοθέτης/director Δημήτρης Ζωγραφάκης

12-02-2012 Sergi Belbel: La sang
Σκηνοθέτης/director Ελένη Γεωργοπούλου

19-02-2012 Luis Araújo: Mercado libre
Σκηνοθέτης/director Βάσω Καμαράτου

26-02-2012 Juan Mayorga: El sueño de Ginebra
Σκηνοθέτης/director Σάββας Στρούμπος

04-03-2012 Marta Buchaca: Les nenes no haurían de jugar a fútbol
Σκηνοθέτης/director Χρήστος Στρέπκος

11-03-2012 José Ramón Fernández: La tierra
Σκηνοθέτης/director Γεωργία Μαυραγάνη

18-03-2012 Pau Miró: Plou a Barcelona
Σκηνοθέτης/director Λίλλυ Μελεμέ

25-03-2012 Josep M. Benet i Jornet: Desig
Σκηνοθέτης/director Αντώνης Γαλέος

01-04-2012 Carles Batlle: Oblidar Barcelona
Σκηνοθέτης/director Δημήτρης Βέργαδος

08-04-2012 Lluïsa Cunillé Barcelona, mapa d´ombres
Σκηνοθέτης/director Μιχάλης Παλίλης

22-04-2012 Josep M. Benet i Jornet Soterrani
Σκηνοθέτης/director Δημήτρης Φοινίτσης

29-04-2012 Juan Mayorga Himmelweg, el camino del cielo
Σκηνοθέτης/director Πέτρος Νάκος

Ισπανική διατροφή και κουζίνα

Ο καλός φίλος Κώστας Αρχοντάκης, στα πλαίσια των σπουδών του στην Μαγειρική Τέχνη, μας ταξιδεύει στη διατροφή και την κουζίνα της Ισπανίας.
Αντιγράφω από το www.ispania.gr:


Εισαγωγή στην Ισπανία

Γεωγραφική θέση της Ισπανίας
Η Ισπανία, η Εσπερία των αρχαίων Ελλήνων, είναι ένα κράτος της νοτιοδυτικής Ευρώπης που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου. Προς Βορρά ορίζεται από τον Βισκαϊκό κόλπο και συνορεύει με τη Γαλλία από την οποία την χωρίζει η μεγάλη οροσειρά των Πυρηναίων. Επίσης, επί των Πυρηναίων και βορειοανατολικά συνορεύει με την Ανδόρα. Ανατολικά και νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο και νοτιοδυτικά από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Τέλος, δυτικά συνορεύει με την Πορτογαλία.
Η γεωγραφική της θέση έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της γαστρονομικής κουλτούρας της. Η ισπανική κουζίνα χαρακτηρίζεται ως μεσογειακή γιατί βρέχεται από την εν λόγω θάλασσα, η οποία προσφέρει άφθονα θαλασσινά που αποτελούν μία από τις βάσεις της κουζίνας αυτής.
Στο εσωτερικό της χώρας, οι τέσσερις μεγάλοι ποταμοί που τη διασχίζουν (Ντουέρο, Τάγος, Έβρος, Γουαδαλκιβίρ) και το πλήθος των παραποτάμων τους προσφέρουν νόστιμα ψάρια και δίνουν στο χώμα των παρακείμενων εκτάσεων όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για την καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών, συμβάλλοντας στη δημιουργία των εξαίσιων και παγκοσμίως γνωστών κρασιών της περιοχής Λα Ριόχα (Rioja= οι περιοχές γύρω από το ποταμό Oja).
Επίσης, το διαφορετικό τοπίο κάθε περιοχής, είτε πρόκειται για τα Πυρηναία όρη, είτε για την κεντρική πεδιάδα της Ισπανίας (που καλύπτει το 40% της έκτασης της Ισπανίας), είτε για τις ερήμους της Αραγονίας, της Ναβάρας και της Αλμερίας, είτε για τα νησιά της, προσφέρει ποικιλία στην γαστριμαργική απόλαυση της κουζίνας αυτής.

Πολιτικό σύστημα
Το πολίτευμα που έχει καθιερωθεί στην Ισπανία (επίσημα Βασίλειο της Ισπανίας), επί του παρόντος με βασιλιά τον Χουάν Κάρλος και Πρωθυπουργό τον Μαριάνο Ραχόι, είναι η Ομοσπονδιακή Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Σήμερα η Ισπανία χωρίζεται σε 17 περιφέρειες - αυτονομίες. Αυτές οι αυτονομίες είναι αρμόδιες για την εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, τον πολιτισμό, την αστική και αγροτική ανάπτυξη, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις και για τη νομοθέτηση πολιτικής. Υπάρχουν επίσης δύο αυτόνομες πόλεις, η Θέουτα και η Μελίγια, που γεωγραφικά ανήκουν στο Μαρόκο.
Οι αυτονομίες αυτές έχουν έντονο το τοπικό στοιχείο και θέλουν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και να διαφοροποιηθούν ή ακόμα και να ανεξαρτητοποιηθούν από την υπόλοιπη Ισπανία σαν αυτόνομα κράτη (κυρίως λόγω του εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας του Φράνκο 1940-1980).
Έτσι, πολλές φόρες μια αυτονομία χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και το φαγητό για να διαφοροποιηθεί από τις άλλες. Για παράδειγμα, η παέγια έχει ιδιαίτερη πατρίδα τη Βαλένθια, τα καλύτερα θαλασσινά θεωρούνται αυτά της Γαλικίας, ενώ τα τάπας είναι ταυτόσημα με την Ανδαλουσία.

Ιστορικά στοιχεία
Ο χώρος που διαμορφώνει τη σημερινή Ισπανία δέχτηκε πολλές αλλαγές και επιρροές ανά τους αιώνες είτε λόγω εμπορίου είτε λόγω κατακτητικών πολέμων.
Γύρω στα 1100 π.Χ. οι Φοίνικες (λαός από το σημερινό Λίβανο) δημιούργησαν εμπορικές αποικίες κατά μήκος των ισπανικών ακτών. Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες κάνανε εμπορικά ταξίδια και συναλλαγές στα ίδια λιμάνια.
Με την πτώση της Φοινίκης, η Ιβηρική χερσόνησος δέχτηκε τους Καρχηδόνιους που σχεδόν κατέκτησαν όλη την περιοχή. Αυτοί με τη σειρά τους κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους, οι οποίοι κυριάρχησαν για έξι περίπου αιώνες καθιερώνοντας τη λατινική γλώσσα και τον χριστιανισμό που υπάρχει έως τις μέρες μας.
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ομάδες λαών όπως οι Βάνδαλοι και οι Βησιγότθοι κατέκτησαν τα εδάφη της (περίπου 6ος μ.Χ. αιώνας), όμως μεγάλη αλλαγή στην ισπανική ιστορία και στη διατροφή έφερε η έλευση των Αράβων (711-1212), ακολουθούμενη από τις βασιλείες των χριστιανών Ισπανών μέχρι τις μέρες μας.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της η Ισπανία δέχτηκε στα εδάφη της πολλούς λαούς οι οποίοι διαμόρφωσαν την γαστρονομική της κουλτούρα σε συνάρτηση με τη γεωγραφία των περιοχών στις οποίες έζησαν, συστήνοντας στους ντόπιους διαφορετικούς τρόπους μαγειρέματος αλλά και διαφορετικά φαγητά και χρήσεις αυτών.
Για παράδειγμα, η Ισπανία δέχτηκε τις επιρροές πολλών εμπόρων από άλλες περιοχές της Μεσογείου όπως ήταν οι Φοίνικες και οι Έλληνες στα αρχαία χρόνια, καθώς και επιρροές από διάφορους κατακτητές όπως ήταν οι Καρχηδόνιοι, οι Ρωμαίοι και οι Άραβες.
Πιο συγκεκριμένα, οι Φοίνικες έφεραν μαζί τους διάφορες σάλτσες, οι αρχαίοι Έλληνες έφεραν μαζί τους το ελαιόλαδο που έγινε ένα βασικό συστατικό για την ισπανική κουζίνα και οι Καρχηδόνιοι και οι Ρωμαίοι έφεραν τρόπους μαγειρέματος της δικής τους κουζίνας.
Από όλους αυτούς τους λαούς, τη μεγαλύτερη συμβολή στην σημερινή ισπανική κουζίνα έκαναν οι Μαυριτανοί, οι οποίοι στα 700 περίπου χρόνια της κυριαρχίας τους εισήγαγαν φρούτα και ελαφρά καρυκεύματα στην ισπανική κουζίνα, καθώς και την προσθήκη φρούτων και ξηρών καρπών στο φαγητό και το συνδυασμό ψαριού και κρέατος. Πρόκειται για τρόπους μαγειρέματος που είναι ακόμα δημοφιλείς στην Ισπανία... Το ρύζι που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην ισπανική γαστρονομία (π.χ. στην παρασκευή της παέγια) εισήχθη από τους Άραβες επίσης, καθώς και η χρήση του κρόκου (σαφράν) και της κανέλας.
Αν δεν ήταν οι Άραβες, οι Ισπανοί δεν θα είχαν το πιάτο που τους ταυτίζει παγκοσμίως, τα τάπας. Κατά βάση, τα τάπας ήταν ένα κομμάτι τυριού ή χαμόν (ειδικό κρέας από το μπούτι χοίρου κομμένο σε λεπτές λωρίδες που μοιάζει στη γεύση με το ιταλικό προσούτο) μαζί με ένα ποτήρι κρασί. Σήμερα έχει αλλάξει χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Οι Ισπανοί κάνουν το λεγόμενο ταπεάρ (tapear), το όποιο έγινε τόσο δημοφιλές που κατέληξε να γίνει ρήμα που σημαίνει πάω έξω για τάπας.
Η διάφορα του ταπεάρ με τη δική μας πραγματικότητα των ελληνικών μεζεδοπωλείων είναι ότι οι Ισπανοί μπορούν να αλλάξουν με την παρέα τους τρία – τέσσερα μαγαζιά σε μια νύχτα. Δηλαδή, να μπουν μέσα σε ένα μαγαζί, να φάνε λίγα τάπας, να πιουν μπύρα ή κρασί και να φύγουν για το επόμενο μαγαζί και ούτω καθεξής, κάνοντας μια ιδιαίτερη μορφή κοινωνικοποίησης, αντίθετα με τους Έλληνες που τρώνε σε ένα μεζεδοπωλείο ή τσιπουράδικο όλο το βράδυ.
Ακόμα, μην ξεχνάμε ότι ήταν οι Άραβες που σύστησαν στην Ισπανία το γεύμα των τριών πιάτων: Η αρχή γίνεται με σούπα (εναλλακτικά με σαλάτα ή ελαφρύ πιάτο), ακολουθεί κυρίως γεύμα και τελειώνει με επιδόρπιο.
Μαζί με τους αποικιοκρατικούς πολέμους και την ανακάλυψη της Αμερικανικής ηπείρου από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1452, πολλά αποικιακά φρούτα, καρποί και λαχανικά εισήχθησαν στην Ισπανία όπου και καλλιεργήθηκαν και εντάχθηκαν απευθείας στην ισπανική κουζίνα. Μερικά από αυτά είναι οι ντομάτες, η σοκολάτα, τα φασόλια, και οι πατάτες.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις επιρροές που άσκησαν οι Χριστιανοί πιστών που κάνουν εδώ και μια χιλιετία το Δρόμο του Αγίου Ιακώβου (Camino de Santiago), μια διαδρομή 780 χλμ. από τη Γαλλία (από το Σαν Ζαν Πιέρ Ντε Πορτ) μέχρι την πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Γαλικίας, στο βορειοδυτικό άκρο της Ισπανίας, όπου βρίσκονται θαμμένα τα ιερά λείψανα του Αγίου. Κάθε προσκυνητής πρέπει να φάει και να κοιμηθεί, δεδομένου ότι η διαδρομή γίνεται με τα πόδια.
Όλες αυτές οι επιδράσεις διαμόρφωσαν μια μοναδική κουλτούρα, με αποτέλεσμα οι Ισπανοί απολαμβάνουν σήμερα μεγάλη ποικιλία τροφών και πιάτων στη γαστρονομία τους.

Γεύσεις ανά Αυτονομία

Καταλονία
Η Καταλονία με πρωτεύουσα την Βαρκελόνη βρίσκεται στη βορειοανατολική Ισπανία, στα σύνορα της χώρας με τη Γαλλία. Δυο στοιχεία κυριαρχούν σε αυτή την αυτονομία: τα βουνά και η Μεσόγειος θάλασσα, γεγονός που έχει επηρεάσει πάρα πολύ την τοπική κουζίνα όπου συνδυάζονται τα θαλασσινά με το κρέας, κάνοντας ένα παράξενο αλλά εξαιρετικό πάντρεμα.
Η Καταλονία μπορεί να κατέχει μόνο το 4% της παραγωγής του ισπανικού ελαιόλαδου, όμως αυτό είναι ανώτατης ποιότητας, τόσο, που δύο στα τέσσερα ελαιόλαδα που είναι Π.Ο.Π. στην Ισπανία προέρχονται από την περιοχή αυτή.
Ένα πολύ απλό και νόστιμο τάπας λέγεται πα αμπ τουμάκετ (pa amb tomàquet), δηλαδή ψωμί με ντομάτα. Παίρνεις μια φέτα ψωμί και την ψήνεις, και πάνω στη φέτα τρίβεις με το χέρι μια σκελίδα σκόρδο, μετά μισή ντομάτα, ρίχνεις λίγο αλάτι και λίγο ελαιόλαδο. Τόσο απλό.
Το λάδι επίσης χρησιμοποιείται και για την παρασκευή της σάλτσας αλιόλι (alioli), όπου αναμιγνύεται με σκόρδο, όπως εισήχθη από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα. Γίνεται με τον εξής τρόπο: Βάζουμε σε γουδί σκόρδο και προσθέτουμε αλάτι, χτυπώντας συνεχώς έτσι ώστε να μην νιώθουμε εξογκώματα στο γουδί. Μετά, σιγά σιγά προσθέτουμε το λάδι χτυπώντας συνεχώς μέχρι να γίνει μια πηχτή μάζα. Τέλος, προσθέτουμε λεμόνι ανάλογα με τις προτιμήσεις μας.
Ένα φαγητό που κερδίζει συνεχώς έδαφος στην καταλανική κουζίνα και προσελκύει πλήθος τουριστών είναι τα καλσότς (calçopts). Καλσότ είναι στα καταλανικά το χλωρό κρεμμύδι, το όποιο το βάζουν στη θράκα και το ψήνουν είτε όπως είναι είτε μέσα σε εφημερίδες. Όταν ψηθεί τραβούν την εξωτερική φλούδα που είναι μαυρισμένη από τα κάρβουνα και το βουτάνε ολόκληρο σε σάλτσα ρομέσκο, η οποία φτιάχνεται με αμύγδαλα, σκόρδο, τσίλι, ντομάτα και ελαιόλαδο. Ο σωστός τρόπος να το φάει κάνεις είναι να γείρει το κεφάλι προς τα πίσω και να ανοίξει το στόμα διάπλατα για να βάλει το κρεμμύδι στο στόμα του.
Εκεί που η θάλασσα συναντάει το βουνό στην Βαρκελόνη υπάρχουν συνταγές όπως είναι το κοτόπουλο με αστακό ή με γαρίδες και το σαλιγκάρι με τόνο, που δίνουν ένα εξαίσιο γευστικό αποτέλεσμα.
Στα γλυκά σήμα κατατεθέν αυτής της κουζίνας είναι η κρέμα καταλάνα (crema catalana) που γίνεται περίπου όπως η γαλλική κρεμ μπρουλέ. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στα σύνορα με τη Γαλλία.
Για την κρέμα καταλάνα λοιπόν θα χρειαστούμε ένα φλιτζάνι ζάχαρη, τέσσερις κρόκους, μια κουταλιά της σούπας κορν φλάουρ, ένα κλωνάρι κανέλας, δυο φλιτζάνια γάλα και ξύσμα από μισό λεμόνι. Βάζουμε τους κρόκους και τη μισή μας ζάχαρη και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Μετά ρίχνουμε την κανέλα και το λεμόνι και συνεχίζουμε το ανακάτεμα. Όταν νιώσουμε μια αντίσταση στο μείγμα σταματάμε το ανακάτεμα, βγάζουμε την κανέλα από μέσα και τοποθετούμε το μείγμα στο ψυγείο. Όταν η κρέμα σφίξει, τη βγάζουμε από το ψυγείο, ρίχνουμε από πάνω της την υπόλοιπη ζάχαρη, και με ένα καμινέτο ή ειδικό σίδερο καίμε την επιφάνεια μέχρι να καραμελώσει.

Αραγονία
Το Βασίλειο της Αραγονίας με πρωτεύουσα τη Σαραγόσα πάντα ήταν ένα πέρασμα για τους ταξιδιώτες είτε από την Γαλλία προς την Ισπανία (στην αρχή του δρόμου προς το Σαντιάγο της Κομποστέλα), είτε από τη Μεσόγειο προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Λόγω των ορεινών όγκων (στα βόρεια υψώνονται τα Πυρηναία), έχει πολλή ζέστη το καλοκαίρι και πολύ κρύο το χειμώνα, και μόνο εκεί που διαπερνάει την αυτονομία ο ποταμός Έβρος το κλίμα είναι πιο ήπιο.
Ανέκαθεν οι κάτοικοι της Αραγονίας προτιμούσαν τα φαγητά τους απλά, κάνοντας μια ζωή κυρίως κτηνοτροφική και αγροτική. Η διατροφή τους βασίζεται στο λάδι καλής ποιότητας και στο εξαιρετικό κρασί. Εξαιρετικής ποιότητας και ονομαστά είναι και τα κρεμμύδια της Αραγονίας.
Το πιο παραδοσιακό και φημισμένο πιάτο της περιοχής είναι τα μίγας (migas). Πρόκειται για ένα φαγητό που έφτιαχναν και παίρνανε μαζί τους οι βοσκοί πριν πάνε να βοσκήσουν τα κοπάδια τους. Δεν είναι τίποτα άλλο από ψίχουλα ψωμιού που έχουν ξεραθεί για 3-4 μέρες και τηγανίζονται σε λαρδί με λίγο σκόρδο και μυρωδικά. Συνήθως τρώγονται με τσορίθο (chorizo) που είναι το πικάντικο λουκάνικό τους και με λίγες ρώγες από σταφύλι ανακατεμένα μέσα στα ψίχουλα.
Επίσης, είναι ονομαστά τα φρούτα της Αραγονίας (frutas de Aragón), κάτι σαν τα φρουί ζελέ που έχουμε στην Ελλάδα, τα οποία τα φτιάχνανε γιατί ήθελαν το φρούτο να μένει πιο πολύ μέσα στο στόμα. Μερικές φόρες προσθέτουν επικάλυψη σοκολάτας.

Ναβάρα
Η ευλογημένη γη της Ναβάρα, με πρωτεύουσα την Παμπλόνα, με τα εξαιρετικά της προϊόντα έδινε από τα πολύ παλιά χρόνια το προβάδισμα στους μάγειρες της περιοχής αυτής, οι οποίοι θεωρούνται κορυφαίοι. Η Ναβάρα ευτύχησε να έχει στο κεντρικό τμήμα της μεγάλες και εύφορες πεδιάδες γύρω από τον ποταμό Έβρο, που της έδινε τα καλύτερα φρούτα, κρασιά και λαχανικά.
Όπως και η Αραγονία, στα βόρεια έχει τα Πυρηναία Όρη όμως ευτύχησε λόγω δυο συγκυριών: Η πρώτη είναι η γεωγραφική της θέση, η εγγύτητά της με τη Γαλλία, την Αραγονία, την Καστίλη και τη Χώρα των Βάσκων. Η δεύτερη είναι ότι από τα εδάφη της περνάει το βασικό μονοπάτι για το δρόμο προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, πράγμα που της έδωσε πολλές επιρροές από διαφορετικούς λαούς που πήγαιναν να προσκυνήσουν και από άκρη σε άκρη, αντίθετα με την Αραγονία.
Ένα ονομαστό φαγητό που μπορεί να δοκιμάσει κανείς είναι η πέστροφα του ποταμού Έβρου: Η πέστροφα αλά Ναβάρα (trucha a la Navarra) λοιπόν θέλει για την παρασκευή της μια πέστροφα, 4 λωρίδες χαμόν σεράνο, αλεύρι, 125 γρ. μπέικον σε κύβους, σκόρδο, αλατοπίπερο, και ελαιόλαδο. Η παρασκευή έχει ως εξής: Πλένουμε την πέστροφα και την καθαρίζουμε από τα εντόσθιά της, τη στεγνώνουμε και την αλατοπιπερώνουμε. Βάζουμε το χαμόν μέσα της και την κλείνουμε με δυο οδοντογλυφίδες. Αλευρώνουμε την πέστροφα. Τηγανίζουμε το μπέικον σε λάδι μέχρι να βγει το λίπος του, ρίχνουμε το σκόρδο μέχρι να ροδίσει, κατόπιν βγάζουμε το μπέικον και το σκόρδο και βάζουμε στο τηγάνι την πέστροφα. Πριν το σερβίρισμα ρίχνουμε το μπέικον και το σκόρδο πάνω από την πέστροφα.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής του Σαν Φερμίν στην Παμπλόνα, που έχουμε το τρέξιμο των ταύρων στους δρόμους της πόλης μέχρι την αρένα των ταυρομαχιών (ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στα μινωικά ταυροκαθάψια), καταναλώνονται σε εννέα μέρες γύρω στους 30 τόνους κρέας ταύρου. Τα πιο ονομαστά πιάτα είναι το κοκκινιστό από ουρά ταύρου και το στιφάδο από κρέας ταύρου.
Επίσης λόγω της εγγύτητας της περιοχής με τη Γαλλία υπάρχουν πολλές φάρμες πάπιας και χήνας στα Πυρηναία, τις οποίες εκτρέφουν για τα πούπουλα τους, το κρέας τους, το φουά γκρα τους (από το συκώτι τους), το πατέ τους και τα μπουτάκια ψημένα σε κονφί.

Λα Ριόχα
Ριόχα λέγεται η αυτονομία που εκτείνεται ανάμεσα στις περιοχές της Ναβάρα, της Αραγονίας, της Χώρας των Βάσκων και της Καστίλης. Είναι η περιοχή που εκατέρωθεν περνά ο ποταμός Έβρος. Εκτείνεται σε 200 χλμ. και ανατολικά έχει ένα επίπεδο, ξηρό μεσογειακό κλίμα, ενώ δυτικά έχει ένα υγρό και βουνίσιο κλίμα.
Ενώ το πιο φημισμένο προϊόν της είναι το ομώνυμο κρασί (Rioja), δεν πρέπει να παραλείψουμε την αναφορά στο πλεόνασμα που έχει στα φρούτα και στα λαχανικά, ενώ το βουνίσιο έδαφος που διαθέτει δίνει εξαιρετικές τρούφες και μανιτάρια. Ακόμα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα σαλιγκάρια της και το τυρί από τα κοπάδια που βόσκουν στα Πυρηναία.
Όπως είναι φυσικό, μια τόσο καλή ποιότητα κρασιού δεν θα μπορούσε να λείπει από την κουζίνα τους. Συνταγές όπως οι πέστροφες με μανιτάρια και κόκκινο κρασί Ριόχα (truchas con setas al vino tinto de la Rioja) καθώς οι πατάτες αλά ριοχάνα (patatas a la riojana) είναι τυπικά πιάτα.

Χώρα των Βάσκων
Μια περιοχή στα βόρεια της Ισπανίας ξακουστή μέχρι πριν από λίγα χρόνια όχι τόσο για την κουζίνα της, όσο για την τρομοκρατική οργάνωση ΕΤΑ που ήταν ο ένοπλος πυρήνας ενός κινήματος που ζητούσε να γίνει η Χώρα των Βάσκων ανεξάρτητο κράτος.
Η βασκική κουζίνα πάντα είχε ως βάση της απλές αρχές μαγειρικής με εξαιρετικά υλικά. Παρόλα αυτά, οι Βάσκοι μάγειρες τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει ένα γαστρονομικό άλμα υποβοηθούμενοι από τις γαλλικές επιρροές και τη nouvelle cuisine της γείτονος χώρας και θεωρείται πλέον από τις καλύτερες του κόσμου.
Ενδεικτικό είναι ότι το Σαν Σεμπαστιάν, μια παραλιακή πόλη κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, έχει τα πιο πολλά αστέρια Μισελέν σε αναλογία με τους κατοίκους της στον κόσμο.
Η Χώρα των Βάσκων επειδή βρέχεται από τον Ατλαντικό έχει πολλά πιάτα με ψάρια (τόνος, μπακαλιάρος, μερλούτσος) και θαλασσινά (οστρακοειδή και οστρακόδερμα). Παραδοσιακά πιάτα βρίσκουμε με μπακαλιάρο (bacalao al pil pil και bacalao a la vizcaína), τόνο (marmitako, με πατάτες, κρεμμύδια, πιπεριές και ντομάτα), μικρά καλαμάρια (chipirones, μαγειρεμένα στο μελάνι τους ή με κρεμμύδι). Λόγω της εγγύτητας με τα Πυρηναία έχει πάρα πολύ καλό κατσικίσιο τυρί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κρέας των αρνιών και των κατσικιών είναι πολύ νόστιμο.
Επίσης, στην περιοχή αυτή της Ισπανίας τα κοινώς λεγόμενα τάπας λέγονται πίντσος (pintxos), δηλαδή σουβλιστά, αν και δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει οδοντογλυφίδα να τα διαπερνά. Τα πίντσος στη Χώρα των Βάσκων έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια σε είδος τέχνης.
Η Χώρα των Βάσκων παράγει το λευκό κρασί τσακολί (txakolí), καθώς και μηλίτη (sidra).

Κανταβρία
Η αυτονομία αυτή –που έχει πρωτεύουσα το Σανταντέρ– βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό από τη μια μεριά, έχει όμως εύφορα λιβάδια και βουνά από την άλλη. Έχει ένα συνδυασμό που θυμίζει τις άλλες βόρειες περιοχές της Ισπανίας.
Η διαφορά εδώ βρίσκεται στους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν μια πιο κλειστή και μοναχική ζωή, κάτι που επηρεάζει και τη διατροφή τους. Πολλοί φτιάχνουν το δικό τους τυρί και ψωμί, ενώ υπάρχει ακόμα ένας νομαδικός τρόπος ζωής κυρίως από τους βοσκούς.
Η διατροφή της περιοχής βασίζεται στα ψάρια και τα θαλασσινά λόγω του Ατλαντικού. Η αφθονία είναι τέτοια που η Κανταβρία είναι ονομαστή για τις κονσέρβες της, τις οποίες εξάγει σε όλο τον κόσμο. Μπορούμε να βρούμε κονσέρβες με μύδια και στρείδια, χταπόδια, σαρδέλες, σουπιές, τόνους κ.λπ., τα οποία μένουν σε διαφορές μαρινάδες.
Η διατροφή λόγω των βουνών και των λιβαδιών που υπάρχουν περιλαμβάνει κυνήγι, π.χ. ψητό ελάφι με μανιτάρια, κρέας βραστό για το χειμώνα και άλλα εδέσματα.
Αυτό όμως που κάνει τη διάφορα είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα οποία βρίσκονται άφθονα και σε καλή ποιότητα μετά από τόσους αιώνες παράδοσης. Έτσι λοιπόν η Κανταβρία παράγει τυρί σχεδόν σε όλες του τις μορφές: γιαούρτι, κρέμα, βούτυρο, ξινόγαλο και κότατζ τυρί είναι μερικά από αυτά που μπορεί να βρει κανείς στην περιοχή.

Αστούριας
Η Αστούριας είναι κι αυτή μέρος της πράσινης Ισπανίας (España verde), μαζί με την Κανταβρία, τη Χώρα των Βάσκων και τη Γαλικία. Είναι μια περιοχή που πάντα βασιζόταν στην κτηνοτροφία, στη γεωργία και στην αλιεία. Γι’ αυτό και η μακρά παράδοση της στα διάφορα φαγητά έχει οδηγήσει σε μια εξέλιξη.
Χαρακτηριστικό είναι ότι και λόγω του κλίματος η Αστούριας έχει 36 διαφορετικές ποικιλίες μήλων, τα οποία είτε τα τρώνε είτε τα κάνουν σίδρα (sidra), μηλίτη δηλαδή σε διαφορές παραλλαγές. Μπορεί να είναι φυσικός μηλίτης, αφρώδης, ξηρός, ημίξηρος κ.λπ.
Η παρασκευή του μηλίτη γίνεται ως εξής: Πρώτα οι άνθρωποι κόβουν τα μήλα με το χέρι το φθινόπωρο. Ξεχωρίζουν τα μήλα ανά ποικιλία, τα βάζουν σε σακιά και τα πάνε στο πιεστήριο γρήγορα. Στο πιεστήριο γίνεται μια μίξη των ποικιλιών, όχι αυθαίρετα, αλλά ανάλογα με τον τύπο του μηλίτη που θέλουν να παράξουν, πλένονται και κόβονται σε μικρά κομμάτια. Κατόπιν, τα μήλα αυτά λιώνονται σε ξύλινες πρέσες και αυτός ο πολτός μήλου μπαίνει σε δρύινα βαρέλια όπου μετά εισέρχεται ανθρακικό οξύ και αρχίζει να ρέει ο μηλίτης.
Ο μηλίτης χρησιμοποιείται και σε συνταγές όπως είναι το τσορίθο με μηλίτη (chorizo a la sidra). Παίρνουμε ένα λουκάνικο τσορίθο γύρω στα 500 γρ., το κόβουμε κομματάκια το βάζουμε σε μια γάστρα και το σκεπάζουμε με μηλίτη. Ψήνουμε σε σιγανή φωτιά μέχρι να απορροφηθεί κατά το ήμισυ ο μηλίτης και σερβίρουμε.
Ακόμα, αυτό που κάνει ξεχωριστή την Αστούριας είναι το τυρί. Σε αυτή την επαρχία υπάρχουν πάνω από 30 καταγεγραμμένες ποικιλίες τυριού και γύρω στα 350 διαφορετικά είδη ανάλογα με την φάρμα εκτροφής ζώων, με ναυαρχίδα στα τυριά το καμπράλες (cabrales) που μοιάζει με το ροκφόρ.
Το καμπράλες, που προέρχεται από την ομώνυμη τοποθεσία, είναι ένα ημίσκληρο τυρί που φτιάχνεται από τρία ειδή γάλακτος: κατσικίσιο, αγελαδίσιο και προβατίσιο, με την προϋπόθεση ότι τα ζώα έχουν βοσκήσει μόνο στην περιοχή αυτή.
Το αγελαδίσιο γάλα όταν αναμιγνύεται με τα άλλα δύο δεν είναι παστεριωμένο. Αυτά τα τρία βράζουν ελαφρά και τους προστίθεται πυτιά. Όταν το μείγμα στεγνώσει, το βάζουν σε κυλινδρικά καλούπια τα άμιος (amios), του βάζουν αλάτι από πάνω και το αφήνουν 2-3 εβδομάδες να ξεραθεί. Μετά την πρώτη φάση, τα τυριά πάνε σε σπηλιές της περιοχής από ασβεστολιθικό πέτρωμα που έχουν κατάλληλο αερισμό και σταθερή θερμοκρασία 7-13 βαθμών Κελσίου, καθώς και 90% υγρασία. Παραμένουν εκεί για πέντε μήνες μέχρι να ωριμάσουν και να είναι κατάλληλα προς κατανάλωση.

Γαλικία
Το δυτικότερο άκρο της Ισπανίας και αυτό που θεωρούταν παλιά το τέλος του κόσμου, είναι η περιοχή της Γαλικιας. Κατοικήθηκε πρώτα από τους Κέλτες και αποτελεί τον προορισμό του ταξιδιού των προσκυνητών του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου που εκτείνεται σε 780 χλμ. με αφετηρία τη Γαλλία.
Η Γαλικία, περιτριγυρισμένη κατά τρία τέταρτα του εδάφους της από νερό, δέρνεται από δυνατούς ανέμους, βροχές και κρύο λόγω του ατλαντικού κλίματος. Σε αυτό το δύσκολο τοπίο, αυτό που συναντάμε στην διατροφή των κατοίκων είναι προϊόντα από τη θάλασσα, όπως ψάρια και τα θαλασσινά. Οστρακοειδή και οστρακόδερμα όλων των ειδών, τα μοναδικά και πανάκριβα περθέμπες (percebes, βάλανοι της θάλασσας στα ελληνικά) της φωτογραφίας, καθώς και μεγάλα ψάρια όπως ξιφίες υπάρχουν σε ποικιλία και αφθονία και είναι συχνά στο τραπέζι των Γαλικιανών.
Στη Γαλικία 19.000 βάρκες με τονάζ μισού εκατομμυρίου μεταφέρουν κάθε χρόνο 1,5 εκατ. ψάρια. Είναι ο μεγαλύτερος στόλος της Ευρώπης.
Επίσης, εδώ εκτρέφονται μύδια και στρείδια σε τεράστιες καλλιέργειες, καθώς και τα ξεβρασμένα από τη θάλασσα φύκια και η άλγη χρησιμοποιούνται για καλλιέργειες στο εσωτερικό της περιοχής. Τίποτα δεν πάει χαμένο.
Το πιο γνωστό κρασί που παράγεται στη Γαλικία είναι το λευκό, φρέσκο και αρωματικό αλμπαρίνιο (albariño).
Ένα χαρακτηριστικό ποτό της Γαλικίας είναι η κεϊμάδα (queimada), που φτιάχνεται στο τέλος κάθε είδους γιορτής για να διώξει τα κακά πνεύματα. Φτιάχνεται με ένα λίτρο ορούχο (orujo), ποτό παρόμοιο με το τσίπουρο, 6 κουταλιές της σούπας ζάχαρη και τη φλούδα από ένα λεμόνι κομμένη σε λεπτές λωρίδες. Αναμιγνύουμε όλα μαζί τα υλικά, ακόμα μπορούμε να προσθέσουμε διάφορα βότανα ή καφέ ανάλογα με τα γούστα του καθενός, και ανάβουμε φωτιά σε ένα πυρίμαχο σκεύος. Καθώς ανακατεύουμε με πυρίμαχη κουτάλα, απαγγέλλουμε και ένα ξόρκι για να φύγει το κακό και να δυναμώσει το ποτό. Όταν τελειώσουν τα λόγια, σβήνουμε τη φωτιά και μοιράζουμε το ποτό στους γύρω.

Καστίλη και Λεόν
Η περιοχή της Ισπανίας όπου το κρέας είναι κάτι παραπάνω από διατροφή. Είναι τρόπος ζωής, είναι τρόπος αντιπαράθεσης σε ένα τραπέζι –όπως τσακώνονται οι Ιταλοί για την κατάλληλη θερμοκρασία που βράζει ένα μακαρόνι– εδώ μπορεί να δεις να τσακώνονται οι Ισπανοί για το ποιο είναι το κατάλληλο ξύλο να μπει σε φούρνο έτσι ώστε να έχουμε πιο γευστικό κρέας.
Είναι η πατρίδα του χαμόν σεράνο (jamón serrano), μπούτι από χοίρο που κόβεται σε λεπτές φέτες, παρόμοιο με το ιταλικό προσούτο. Ο χοίρος θα πρέπει να έχει εκτραφεί κατάλληλα κατά τη διάρκεια της ζωής του για να αξιολογηθεί το χαμόν ως σεράνο.
Όμως εκεί που κάνει θραύση η αυτονομία αυτή είναι στο γουρουνάκι γάλακτος (cochinillo) και στο αρνάκι γάλακτος (cordero lechal ή lechazo).
Ο τρόπος διαλογής είναι ο ίδιος και για τα δυο ζώα: Πρέπει να μην είναι πάνω από 25 ήμερων κατά τη σφαγή, να έχουν τραφεί αποκλειστικά και μόνο με το γάλα της μητέρας τους, με το γουρουνάκι να ζυγίζει το πολύ έως τέσσερα κιλά. Έτσι, και τα δυο ζώα έχουν μια πολύ λεπτή στρώση λίπους και πολύ μαλακό κρέας. Από κει και πέρα, το γουρουνάκι, για το όποιο είναι φημισμένες οι ψησταριές της Σεγκόβια, μπαίνει στο φούρνο ολόκληρο και σε σιγανή φωτιά από ξύλα οξιάς ή πεύκου (η διαμάχη που λέγαμε στην πρώτη παράγραφο) και προσφέρεται ολόκληρο στον πελάτη.
Το κατσικάκι ψήνεται σε φούρνους από τούβλα ή πηλό που διατηρούν τη θερμοκρασία καλύτερα από τα πυρότουβλα για να ψήνεται αργά το κρέας. Το κατσικάκι δεν ψήνεται ολόκληρο, αλλά σε μερίδες οι οποίες μπαίνουν στον φούρνο ανάποδα, με τα κόκαλα να κοιτάνε προς τα πάνω και βαπτισμένα σε λαρδί. Μετά από μιάμιση ώρα, όταν έχει γίνει το κρέας, το γυρνάνε από την άλλη πλευρά, το αλατίζουνε και το βάζουμε να ψηθεί για αλλά 15 λεπτά.

Μαδρίτη
Η Μαδρίτη, η αριστοκρατική πρωτεύουσα της Ισπανίας από το 1561, στέκεται στο μέσο της χώρας. Η κουζίνα της δεν έχει κάτι το ξεχωριστό, αλλά έχει μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Σαν πρωτεύουσα της Ισπανίας και κατ’ επέκταση πρωτεύουσα της μητρόπολης των ισπανικών αποικιών, αποτέλεσε ένα μεγάλο κέντρο όπου συνέρρεαν άνθρωποι από όλη την Ισπανία και τις αποικίες της, φέρνοντας μαζί τους και τις διατροφικές τους ιδιαιτερότητες και τρόπους μαγειρέματος. Έτσι έγινε ένα χωνευτήρι λαών και κουζινών, και εξακολουθεί να είναι αιώνες μετά.
Ένα ονομαστό πιάτο είναι το συκώτι με κρεμμύδια (hígado encebollado), μια εύκολη και γευστική παρασκευή. Θα χρειαστούμε 500 γρ. συκώτι από μοσχάρι σε μικρές μερίδες, 200 ml ελαιόλαδο, μισό κιλό κρεμμύδια σε ροδέλες, μια-δυο σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο, μαϊντανό ψιλοκομμένο, μια κούπα άσπρο κρασί και αλατοπίπερο. Πλένουμε το συκώτι, το στεγνώνουμε και το κόβουμε σε μικρά κομμάτια. Σοτάρουμε τα κρεμμύδια με το ελαιόλαδο, μετά ρίχνουμε το σκόρδο και μετά το κρασί, αλατοπιπερώνουμε και αφήνουμε να βράσει λίγο. Καθώς βράζει εμείς προσθέτουμε το συκώτι. Όταν είναι σχεδόν έτοιμο ρίχνουμε και τον μαϊντανό να πάρουν όλα μαζί μια βράση ακόμα και σερβίρουμε ζεστό.

Καστίλη - Λα Μάντσα
Πεδιάδες απέραντες τη διασχίζουν και ανεμόμυλοι ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί σε μια αυτονομία που έγινε πασίγνωστη και αυτή από ένα συγγραφέα –όπως η Παμπλόνα από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ–, τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες και τον ήρωά του, τον Αλόνσο Κιχάνο, ο οποίος αφού διάβασε πολλά βιβλία για ιππότες πίστεψε ότι είναι και ο ίδιος ένας από αυτούς, άλλαξε το όνομά του στο πιο αριστοκρατικό Δον Κιχώτης και στο όνομα της αγάπης του για τη Δουλτσινέα θέλησε να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, πήρε μαζί του ένα χωρικό που τον βάφτισε ιπποκόμο, και ανάμεσα σε άλλες περιπέτειες πολέμησε και τους ανεμόμυλους της περιοχής περνώντας τους για γίγαντες.
Άνυδρα τοπία μπερδεύονται με καλλιεργήσιμες εκτάσεις σε ένα τόπο όπου ο ήλιος μπορεί να καεί αλλά και το κρύο να είναι τσουχτερό τους χειμερινούς μήνες. Στις πεδιάδες και στα λιβάδια της περιοχής υπάρχουν αγρότες που καλλιεργούν λαχανικά και πολύτιμο σαφράν, κτηνοτρόφοι που βόσκουν τα κοπάδια τους ενώ και το κυνήγι είναι άφθονο.
Η Μάντσα κάθε χρόνο βγάζει πολύ μεγάλες παράγωγες σε λάδι, μανιτάρια, μελιτζάνες, σιτάρι, βρώμη, ελιές και σκόρδα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ελαιοπαραγωγός περιοχή της Ισπανίας μετά την Ανδαλουσία, και ενώ δεν έχει μεγάλη παράγωγη έχει πολύ καλή ποιότητα.
Επίσης, εκεί ζει η κατσίκα της ράτσας Λα Μάντσα από την οποία βγαίνει το φημισμένο τυρί μαντσέγο (manchego), το οποίο τρώγεται είτε σκέτο με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ή σέρι, είτε σαν τάπας, είτε σαν επιδόρπιο συνοδεία σύκων, σταφυλιών, μήλων κ.λπ.
Έχει διάφορα στάδια ωρίμανσης: το φρέσκο (fresco), το ημιώριμο (semicurado), το ώριμο (curado) και το παλαιωμένο (añejo) που χωρίζεται σε υποκατηγορίες ανάλογα με την παλαίωσή του σε 7 μηνών, 12 μηνών και 24 μηνών. Ανάλογα δε με την ωρίμανσή του έχει και πιο πικάντικη γεύση.
Η Μάντσα αποκαλείται από τους Ισπανούς ως το «κυνηγητικό έδαφος της Ευρώπης» και όχι άδικα. Αγριόχοιροι, ελάφια, ζαρκάδια, λαγοί, κουνέλια, ορτύκια και φασιανοί είναι μερικά από τα θηράματα που μπορεί να πιάσει κάνεις.
Μια τυπική συνταγή είναι το κουνέλι με σκόρδο (conejo al ajillo). Θα χρειαστούμε ένα κουνέλι κομμένο σε μερίδες, 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο, 6 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο, μισό φλιτζάνι άσπρο κρασί και αλατοπίπερο. Αλατοπιπερώνουμε τα κομμάτια του κουνελιού, ρίχνουμε τα 2/3 του λαδιού μέσα στο τηγάνι και σοτάρουμε το κουνέλι μέχρι να ροδίσει. Βάζουμε τα κομμάτια σε μια γάστρα και χρησιμοποιούμε το περισσευούμενο λάδι για να σοτάρουμε το σκόρδο. Έπειτα, ρίχνουμε το σκόρδο με το λάδι πάνω στο κουνέλι, προσθέτουμε το κρασί και βάζουμε τη γάστρα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς Κελσίου για 15 λεπτά. Σερβίρουμε με μαγιονέζα κατά προτίμηση.

Εστρεμαδούρα
Η Εστρεμαδούρα είναι μια περιοχή όπου συνυπήρχαν οι χριστιανοί με τους Άραβες και τους εβραίους, επηρεάζοντας έτσι την κουζίνα της περιοχής με τις γευστικές τους προτιμήσεις. Επίσης, από την περιοχή αυτή κατάγονται παρά πολλοί κονκισταδόρ, κατακτητές του Νέου Κόσμου που ανακαλύφθηκε τον 15ο αιώνα. Αυτοί μαζί με το χρυσό και τα αλλά πολύτιμα αντικείμενα, φέρανε πίσω πατάτες, ντομάτες, καλαμπόκι και πάπρικα, εμπλουτίζοντας την κουζίνα αυτή πιο πολύ.
Εδώ, βασικό εξαγωγικό προϊόν είναι το χαμόν ιμπέρικο (jamón ibérico), το οποίο προέρχεται από ειδικής ράτσας γουρούνια τα ιβηρικά γουρούνια (cerdo ibérico) τα οποία εκτρέφονται στο δάσος της Dehesa, κυρίως με τις ρίζες, το γρασίδι, και τα βότανα.
Σε πρώτο στάδιο παχαίνουν πάρα πολύ και το λίπος εμποτίζει το κρέας με ωραία αρώματα. Η επόμενη περίοδος πάχυνσης είναι όταν ωριμάσουν οι ελιές και πέσουν στο έδαφος. Τότε τα γουρούνια τις τρώνε και αυτό επίσης προσδίδει μια νόστιμη γεύση στο κρέας. Όταν έρθει η εποχή που πέφτουν τα βελανίδια από τα δέντρα τότε είναι η τελευταία περίοδος πάχυνσης. Επειδή τα βελανίδια είναι εξαιρετικό φαγώσιμο για τα γουρούνια, τρώνε τόσα πολλά που σε λίγους μήνες μπορούν να πάρουν από 60 έως 80 κιλά. Αυτή η τροφή προσδίδει εξαιρετικό άρωμα στο κρέας τους.
Ένα χαρακτηριστικό της ράτσας τους και δείγμα γνησιότητας για τους εμπόρους είναι οι μαύρες οπλές που έχουν τα γουρούνια, και μερικές φόρες το χαμόν αυτό αποκαλείται απλά πάτα νέγρα (pata negra), δηλαδή μαύρο πόδι.

Βαλένθια
Η Βαλένθια είναι αυτονομία που βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα και έχει ήπιο κλίμα. Τόσο το κλίμα της όσο και η γεωγραφική θέση της στην Ισπανία τής έχει προσδώσει ένα πιο νησιωτικό τρόπο διατροφής. Κυρίαρχο ρόλο παίζουν τα ψάρια και όχι το κρέας, καθώς και τα διάφορα φρούτα και λαχανικά. Καλλιεργείται και καταναλώνεται πολύ ρύζι.
Το ρύζι ήρθε στην Ισπανία με τους Άραβες που το είχαν στην διατροφή τους, μαζί με το αρδευτικό σύστημα που χρειάζεται για τη σωστή καλλιέργεια του. Προς το τέλος μάλιστα της κυριαρχίας των Αράβων στην Ιβηρική χερσόνησο, το ρύζι καλλιεργούνταν τόσο εντατικά που σχεδόν έφτανε τα όρια της πόλης.
Το κατά πολλούς εθνικό πιάτο της Ισπανίας, η παέγια (paella), γεννήθηκε εδώ. Και αντίθετα με τις άλλες εκδοχές ανά τη χώρα, η βαλενθιάνικη παέγια είναι η αυθεντική, έχοντας και θαλασσινά και κρέας. Το όνομά της το πήρε από το ειδικό πλατύ τηγάνι όπου ετοιμάζεται το φαγητό, ειδικό για να βράσει σωστά το ρύζι. Η διάμετρος του μπορεί να φτάνει τα 40 με 50 εκατοστά, ανάλογα με τα άτομα για τα οποία προορίζεται το φαγητό.
Η παέγια προήλθε από τους χωρικούς οι οποίοι εργάζονταν στα χωράφια ρυζιού και την ώρα του μεσημεριανού βράζανε ρύζι και το συνδυάζανε με ό,τι μπορούσαν να βρουν στην εξοχή, όπως σαλιγκάρια, λαχανικά και σε εξαιρετικές περιπτώσεις κοτόπουλο ή κουνέλι.
Η συνταγή για μια παέγια βαλενθιάνα είναι η εξής (για 8 άτομα): 250 γρ. λευκά φασόλια, 4 κουταλιές της σούπας λάδι, ένα κοτόπουλο περίπου στα 1.300 γρ., 1 κουνέλι πλυμένο, 24 σαλιγκάρια καθαρισμένα, 250 γρ. ντομάτες καθαρισμένες και κομμένες σε κύβους, 1 κιλό πράσινα φασόλια, 2 σκελίδες σκόρδο, μισή κουταλιά σαφράν, 750 γρ. ρύζι για παέγια και αλατοπίπερο.
Μουλιάζουμε τα λευκά φασόλια από την προηγούμενη νύχτα και τα στραγγίζουμε. Πλένουμε το κουνέλι και το κοτόπουλο, τα στεγνώνουμε, τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια και τα αλατοπιπερώνουμε. Βάζουμε το λάδι στην παέγια (το πλατύ τηγάνι) και προσθέτουμε τα κρέατα να πάρουν χρώμα. Έπειτα, ρίχνουμε μέσα τα σαλιγκάρια, και μετά από ένα ελαφρύ ψήσιμο τα βγάζουμε από τη παέγια σε ένα πιάτο. Στην παέγια που έχει το λάδι και τα αρώματα από τα κρέατα βάζουμε τα πράσινα φασόλια, τις ντομάτες, το σκόρδο και προσθέτουμε τα λευκά φασόλια και 2,5 λίτρα νερό και τα αφήνουμε να πάρουν μια βράση για 10 λεπτά. Κατόπιν, βάζουμε το σαφράν και το ρύζι και τα ανακατεύουμε. Τα αφήνουμε να βράσουν πάλι 10 λεπτά και τα βάζουμε μέσα τα κομμάτια κρέατος. Αφήνουμε το φαγητό να βράσει μέχρι να σωθεί όλο το νερό σε χαμηλή φωτιά. Όταν κάνει κρούστα στην επιφάνεια είναι έτοιμο.
Εκτός από τα ψάρια, η Βαλένθια είναι γνωστή για τα φρούτα και τους άλλους καρπούς. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το αρδευτικό σύστημα που έφεραν οι Άραβες στην περιοχή το έχουν χρησιμοποιήσει και οι Ισπανοί για την καλλιέργεια εσπεριδοειδών, τα οποία έχουν ανάγκη από πολύ νερό. Τα εσπεριδοειδή αυτά (πορτοκάλια, κίτρα, μανταρίνια, κουμκουάτ, μοσχολέμονα) είναι τόσα πολλά σε ποσότητα που όταν άνθιζαν τα δέντρα λέγεται ότι οι ναυτικοί μπορούσαν να μυρίσουν τα αρώματά τους σε απόσταση 10 ν.μ. από την ακτή. Οι ποικιλίες εσπεριδοειδών είναι πολλές και καλής ποιότητας, και πολλές έχουν εισήχθη και σε άλλες χώρες π.χ. ποικιλία βαλέντσια στην Ελλάδα.

Μούρθια
Η Μούρθια από τα πολύ παλιά χρόνια έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατροφική και όχι μόνο ιστορία πολλών περιοχών. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Φοίνικες χρησιμοποίησαν το λιμάνι της για τις εμπορικές τους συναλλαγές, δίνοντας και παίρνοντας τρόφιμα, κρασί και αλλά αγαθά. Ο ερχομός των Αράβων όμως έδωσε την κατάλληλη ώθηση στην περιοχή αυτή, αφού με τα αρδευτικά τους έργα, τα οποία υπάρχουν μέχρι σήμερα, μετέτρεψαν ένα άγονο μέρος σε γόνιμο για την καλλιέργεια λαχανικών και φρούτων.
Η κουζίνα τους χαρακτηρίζεται ως μεσογειακή με φρέσκα ψάρια από τη Μεσόγειο και τη λίμνη Μαρ Μενόρ (σημαίνει μικρή θάλασσα), λαχανικά, φρούτα και κρασί. Τοπική νοστιμιά είναι ένα ψάρι που ζει στη Μαρ Μενόρ, η τσιπούρα (dorada), η ισπανική λέξη σημαίνει χρυσή. Το όνομά της το πήρε από τις χρυσές γραμμές που έχει γύρω από τα μάτια. Η παρασκευή της είναι ιδιαίτερη. Θα χρειαστούμε ένα ψάρι γύρω στο ένα κιλό, χυμό από μισό λεμόνι, πιπέρι, θυμάρι, μαϊντανό, λάδι και 2 κιλά αλάτι.
Πλένουμε και καθαρίζουμε το ψάρι, το καρυκεύουμε με το πιπέρι και ρίχνουμε το λεμόνι στη στομαχική του κοιλότητα. Κατόπιν βάζουμε τα μυρωδικά μέσα στη κοιλότητα. Απλώνουμε το ένα τρίτο του λαδιού σε ταψί μαζί με το αλάτι απλωμένο. Βάζουμε από πάνω το ψάρι και το σκεπάζουμε με το υπόλοιπο αλάτι και το τοποθετούμε σε φούρνο στους 200 βαθμούς Κελσίου για μισή ώρα. Μετά, βγάζουμε το αλάτι με απαλές κινήσεις , αφαιρούμε την πέτσα και παίρνουμε το φιλέτο από το ψάρι. Σερβίρουμε με σάλτσα αλιόλι ή ρομέσκο.

Ανδαλουσία
Πόσα μπορεί να πει κάνεις για αυτή την περιοχή χωρίς να ξεχάσει κάτι. Η έλευση των Αράβων και η παραμονή τους για 800 χρόνια έχει στιγματίσει τον τόπο αυτό στη μουσική, στη διατροφή, στην άρδευση και στις τέχνες.
Εδώ είναι η πατρίδα των τάπας, εδώ γεννήθηκε το γαθπάτσο (gazpacho) εδώ και το φλαμένκο. Τόπος ηλιόλουστος, με την εύφορη κοιλάδα εκατέρωθεν του ποταμού Γουαδαλκιβίρ και με πολλαπλές κλιματικές ζώνες, επηρεάζεται από από τη Μεσόγειο, τον Ατλαντικό και το ηπειρωτικό κλίμα.
Η Ανδαλουσία είναι η πρώτη ελαιοπαραγωγός περιοχή στην Ισπανία. Η κουζίνα της επηρεάστηκε από τους Άραβες και την έλευση νέων φρούτων (σύκα, πεπόνια, ρόδια) και λαχανικών (ζαχαροκάλαμα, ρύζι και μελιτζάνες) από το εμπόριο με άλλους πολιτισμούς αλλά και από τον τρόπο παρασκευής των φαγητών, μιας που συνδύαζαν κρέας ή ψάρι με φρούτα και μυρωδικά.
Τα κλίματα που επηρεάζουν την περιοχή έχουν ως αποτέλεσμα πολύ καλής ποιότητας ψάρια, κρέατα, λαχανικά και φρούτα, τα οποία μπορεί να γευτεί κάνεις σε μπουκίτσες, τα τάπας τα οποία εξαπλώθηκαν σε όλη την Ισπανία και την Ευρώπη.
Για την παρασκευή του γαθπάτσο, που είναι μια κρύα σούπα, θα χρειαστούμε 2-3 φέτες ψωμί, 500 γρ. ώριμες ντομάτες, ένα αγγούρι, μια πιπέρια πράσινη, 3-4 σκελίδες σκόρδο, 125 γρ. λάδι, αλάτι και 3 κουταλιές ξίδι.
Σπάμε με τα χέρια μας τις φέτες του ψωμιού και τις βάζουμε στο μούλτι. Προσθέτουμε λίγο νερό και τις αφήνουμε να μουλιάσουν μέχρι να βάλουμε τα υπόλοιπα υλικά. Κόβουμε τις ντομάτες σε μεγάλα κομμάτια και τους βγάζουμε τα σπόρια, όπως χοντροκόβουμε και το σκόρδο και το αγγούρι και τα βάζουμε μέσα στο μούλτι και αυτά. Κόβουμε την πιπεριά και τη βάζουμε στο μούλτι χωρίς τους σπόρους και κατόπιν ρίχνουμε το λάδι, το ξίδι και λίγο αλάτι και χτυπάμε μέχρι να γίνει ομοιόμορφο το μείγμα.
Η σούπα αυτή σερβίρεται κρύα είτε με ψωμί καβουρδισμένο, είτε με κύβους που μπορεί να είναι από ντομάτα, ζαμπόν, σφιχτό αυγό, πιπεριά ή κρεμμύδι ανάλογα με τα γούστα του καθενός.

Κανάρια Νησιά
Επτά ηφαιστειογενή νησιά που βρίσκονται δίπλα στις δυτικές ακτές του Μαρόκου. Τα ανατολικότερα δυο που είναι δίπλα στο Μαρόκο είναι η Λανθαρότε και η Φουερτεβεντούρα. Έχουν ηλιοφάνεια και απέραντες παραλίες. Τα άλλα πέντε (Γκραν Κανάρια, Τενερίφη, Λα Πάλμα, Γκομέρα, Γιέρο) βρίσκονται πιο μέσα στον Ατλαντικό, έχουν πολλές βροχές και πιο εύφορα εδάφη. Αυτό επιτρέπει στα Κανάρια να έχουν κλίμα κατάλληλο για την καλλιέργεια πολλών εξωτικών φρούτων (αβοκάντο, παπάγια, μπανάνες) αλλά και λαχανικών, όπως πατάτες και ντομάτες.
Επίσης εδώ ευδοκιμεί ζαχαροκάλαμο που προσφέρει εξαιρετικής ποιότητας ρούμι, αμπελώνες για παραγωγή κρασιού, όπως επίσης και καπνός για παραγωγή πούρων.
Η κουζίνα τους έχει ως βάση τα ψάρια που βρίσκονται σε αφθονία, ενώ ένα έδεσμα που τρώγεται πολύ είναι η σμέρνα που, παρά την εμφάνισή της, είναι πολύ καλό ψάρι.

Βαλεαρίδες νήσοι
Οι Βαλεαρίδες νήσοι βρίσκονται στην Μεσόγειο θάλασσα δίπλα από τη Βαλένθια. Το κλίμα των νήσων είναι εύκρατο, προσδίδοντας στην κουζίνα μια μεσογειακή αυτάρκεια. Από θαλασσινά μέχρι βότανα, φρούτα και λαχανικά, και από κρέας μέχρι τυρί, λικέρ και κρασί. Βροχές το χειμώνα και ηλιόλουστο καλοκαίρι και εναλλαγές των εποχών προσφέρουν τις συνθήκες για μια καλή μεσογειακή διατροφή.
Ένα φημισμένο καλοκαιρινό ισπανικό ποτό είναι η σαγκρία (sangría: από τη λέξη sangre που σημαίνει αίμα). Θα χρειαστούμε ένα πορτοκάλι και δυο λεμόνια ακέρωτα, δυο ροδάκινα, μια κουταλιά της σούπας ζάχαρη, ένα λίτρο κρύο κόκκινο κρασί, 50 ml μπράντι και 250 ml κρύο νερό. Ζεματάμε τα εσπεριδοειδή για λίγο και αφαιρούμε τη φλούδα τους με ένα μαχαίρι σπειροειδώς, αφαιρούμε το ασπράδι από τη σάρκα τους και τα κόβουμε σε κομμάτια. Ξεφλουδίζουμε τα ροδάκινα και τα κόβουμε σε κομμάτια αφαιρώντας το κεντρικό κουκούτσι. Τα βάζουμε σε μια μεγάλη κανάτα και πασπαλίζουμε με ζάχαρη και ρίχνουμε από πάνω το κρασί, το νερό και το μπράντι και ανακατεύουμε ελαφρά. Σερβίρεται κρύα.

Επίλογος
Βλέπουμε ότι η χώρα αυτή χάρη στην γεωγραφική της θέση παρουσιάζει μια αυτάρκεια σχεδόν σε όλα τα υλικά, ενώ η εντατική καλλιέργεια τους επιτρέπει να γίνεται εξαγωγή πολλών προϊόντων.
Η Ισπανία ευτύχησε να έχει κατακτητές πολιτισμένους –όσο οξύμωρο και αν ακούγεται– οι όποιοι με τις γνώσεις τους βοήθησαν τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα στις σοδειές και τα ζωντανά τους.
Επίσης, το γεγονός ότι διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων μια πίστη στην παράδοση και στον τρόπο ανάπτυξης των αγαθών επέτρεψε μια απρόσκοπτη εξελικτική πορεία στα τρόφιμα, ώστε να φτάσουν στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Τέλος, η σαραντάχρονη σχεδόν δικτατορία του Φράνκο εμπόδισε την Ισπανία να έχει αλληλεπιδράσεις με τους άλλους λαούς, μιας που είχε κλειστά τα σύνορα της, ωστόσο βοήθησε στο να κρατήσει μια ταυτότητα στην κουζίνα της.
Σίγουρα η ισπανική δεν είναι τόσο διαδεδομένη κουζίνα στον κόσμο.
Και έπαιξε ρόλο και η δικτατορία σε αυτό. Όμως η μαγειρική τέχνη και ευφυΐα τους φαίνεται από το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία οι Ισπανοί σεφ τιμώνται συνεχώς με διακρίσεις και βραβεία.
Είναι πραγματικά μια νόστιμη κουζίνα που αξίζει να της αφιερωθεί χρόνος και να τη γευθεί κανείς σε όλο της το φάσμα.

Βιβλιογραφία
Culinaria Spain (1998), εκδ. Culinaria Könemann.
Εξαιρετικές γεύσεις της Μεσογείου: Ισπανία, εκδ. Καστανιώτη.
www.wikipedia.org
www.ispania.gr
www.spanish.info.com

Caldereros en el Carnaval del País Vasco



Los caldereros

Caldereros de la Hungría

Carnavales en la cultura popular Vasca

Sunday, February 05, 2012

Argentino Ledesma - Καπνίζοντας περιμένω ...

... άλλη μια πληγή, άλλη μια καταδίκη ...

Η ζωή μας στιγματίζεται από συνεχείς τιμωρίες, τουφεκισμούς, μαχαιρώματα, υφέσεις.

Στο μεταξύ, αυξάνεται η τιμή του καπνού για να μας γίνει και το κάπνισμα βραχνάς.



ARGENTINO LEDESMA: un corazón musical dedicalo al tango

Grecia: sombras nada más

Friday, February 03, 2012

Wednesday, February 01, 2012

Οι Κουτσαβάκηδες του Χθες, του Σήμερα και του Αύριο

Το παρελθόν αποτελεί μια ιδιαίτερα πλούσια και σχετικά ασφαλή πηγή για να ανατρέχουμε και να μπορούμε να βρίσκουμε απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την ανθρώπινη φύση και τη συμπεριφορά των συνανθρώπων μας.

Μιας λοιπόν και η Αθήνα φιλοξενεί περίπου τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας στην "αγκαλιά" της, ας θυμηθούμε κάποιους από τους παλαιούς "χαρακτηριστικούς" κατοίκους της πόλης.

Όπως ήδη έχει επιβεβαιώσει η επιστήμη, διαπλάθουμε χαρακτήρα μέσω της φύσης (των κληροδοτημένων γονιδίων) και μέσω ανατροφής (μεμαθημένων προτύπων συμπεριφοράς από το περιβάλλον).

Κατά συνέπεια, έχει ιδιαίτερη σημασία να θυμόμαστε εκείνους που έβαλαν το λιθαράκι τους γονιδιακά αλλά και μέσω της συμπεριφοράς τους στην δημιουργία κάποιων από τους Αθηναίους του 2012.

Ας ρίξουμε σήμερα μια ματιά στους Κουτσαβάκηδες.

Αντιγράφω από το rempetikogeo69.blogspot.com:

« Αθήνα, 19ος αιώνας, συνοικία του Ψειρή (συναντάται κι ως Ψυρή ή Ψυρρή). Η συνοικία αυτή έγινε πασίγνωστη, λόγω του ότι, το κυρίαρχο στοιχείο της, ήταν οι Κουτσαβάκηδες, ιδιόρρυθμοι τύποι κακοποιών, που είχαν κυριαρχήσει στην περιοχή αυτή, επί 50 περίπου χρόνια, από τα τελευταία χρόνια του Όθωνος, εώς το τέλος του 19ου αιώνος και είχαν μεταβάλει τον κοσμοβριθή οικισμό του Ψειρή, σε ένα «κράτος εν κράτει».
...
Το όνομά τους οι Κουτσαβάκηδες, το οφείλουν στον Μήτσο Κουτσαβάκη, έναν δεκανέα του στρατού επί Όθωνος, που είχε γίνει ονομαστός για τα κατορθώματά του ως κακοποιός.
Αλλοίμονο στον περαστικό διαβάτη που θα τους κοίταζε (κατά την κρίση τους) χωρίς τον απαιτούμενο σεβασμό. Συχνά άπλωναν μπροστά στην καρέκλα τους και πάνω στο έδαφος, την άκρη του μακριού ζωναριού τους. Κι ορμούσαν με φονικές διαθέσεις εναντίον εκείνου που θα τολμούσε να το πατήσει. Απ’ αυτή τη συνήθεια γεννήθηκε και η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά».
...
Οι κακοποιοί εκείνοι, σκληροί, αδίστακτοι, αλλά και θρασύδειλοι, έκαναν κάθε είδους κακουργίες, που συνήθως έμειναν ατιμώρητες. Κανένας δεν τολμούσε να αντιδράσει. Και το έγκλημα, μικρό ή μεγάλο, φανερό ή κρυφό, παρέμεινε ατιμώρητο, ενώ οι φορείς του πρόβαλλαν σαν πρόσωπα ηρωικά.
...
Άρχισε λοιπόν ο Μπαϊρακτάρης να εκκαθαρίζει σιγά σιγά τα κέντρα τους. Έπειτα όμως από κάθε επιδρομή σε κάποιο καφενείο του Ψειρή, άρπαζε όσους Κουτσαβάκηδες έβρισκε, τους έφερνε στην πλατεία Κλαυθμώνος κι εκεί, μπροστά στο πλήθος που αλάλαζε δινόταν μια κωμικοτραγική παράσταση:
Υπήρχε εκεί ένα αμόνι και πάνω σ’ αυτό, ο αιχμαλωτισμένος Κούτσαβος υποχρεώνονταν να συντρίψει ο ίδιος τα όπλα του, την κουμπούρα του ή την περιλάλητη αμφίστομη κάμα.
Ακολουθούσε έπειτα η εμφάνιση μιας τεράστιας βλαχοψαλίδας, με την οποία ο ίδιος ο Μπαϊρακτάρης έκοβε όλα τα σύμβολα της παρεξηγημένης παλληκαριάς. Έκοβε ανελέητα τις αφέλειες των μαλλιών που έφθαναν ως τα μάτια, έπειτα τις μυτερές άκρες των παπουτσιών, στην συνέχεια το δεξί μανίκι (ακριβώς αυτό που δεν φορούσαν, έμβλημα της ρεμπέτικης παλληκαριάς) και τέλος το μακρύ ζωνάρι που σερνόταν για καβγά. Κατόπιν ο αστυνόμος με άγριες κλωτσιές πετούσε τους αχρηστευμένους Κουτσαβάκηδες, σαν άχρηστα τσόφλια, μέσα στο πλήθος που τους γιουχάιζε επίμονα. Ο εξευτελισμός αυτός, ήταν φοβερός, ώστε στο εξής αναγκάζονταν να αξαφανιστούν από προσώπου γης.
...
Απήχηση όμως (σαν τύπος και σαν ντύσιμο) εξακολουθεί να είναι ο πασίγνωστος «Σταύρακας», ο γνωστός ήρωας στο ρεπερτόριο του ελληνικού Καραγκιόζη. Απ’ τη σκηνή του θεάτρου σκιών, παρακολουθούμε τον Σταύρακα, όχι μόνο να είναι ντυμένος όπως οι παλαιοί Κουτσαβάκηδες, αλλά και να χρησιμοποιεί φρασεολογία που κάνει άφθονη κατανάλωση για το φιλότιμο, αλλά και που από πίσω από την μεγαλοστομία των απειλών της, μας φανερώνει τον τύπο του θρασύδειλου παλληκαρά.
...
Πηγή: Λαογραφία της Ελλάδος, Κ. Ρωμαίος, εκδόσεις Γιοβάνη, 1978»


Πληροφορίες για τους Κουτσαβάκηδες βρήκα και στο istorikesphotografies.blogspot.​com:

« Η "Ακρόπολις" αναφέρει πως ονομάστηκαν "κουτσαβάκηδες" επειδή κούτσαιναν εξ αιτίας τραύματος που έγινε δήθεν σε συμπλοκή με την αστυνομία. Αλλη εκδοχή σύμφωνα με το "Σκρίπ" είναι πως το όνομα το πήραν από έναν Πειραιώτη,τον Δημήτρη Κουτσαβάκη, έναν καβγατζή δεκανέα του ιππικού.
Κατά τα χρόνια του Κριμαϊκού πολέμου (1854-1857) ξέσπασε μια επιδημία χολέρας στην Αθήνα με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να τραπούν σε φυγή προκειμένου να γλυτώσουν την επιδημία. Κάποιοι από τους περιθωριακούς τύπους ....έγιναν νεκροθάφτες......αφού μαζί με τους Αθηναίους είχαν εξαφανιστεί και οι νεκροθάφτες (τότε πέθαναν από την επιδημία περίπου 3000 άτομα από τους 30000 κατοίκους που είχε τότε η Αθήνα)......Εξ ού και ο λαός τους αποκάλεσε "μόρτηδες" από τη γαλλική λέξη mort που σημαίνει νεκρός.
Οταν ανέλαβε τα καθήκοντα του, ως αστυνομικός διευθυντής στου Ψυρρή, ο τολμηρός Μπαϊρακτάρης έκανε σημαντικές εκκαθαρίσεις στην περιοχή με αποτέλεσμα να απαλλάξει την Αθήνα από αυτούς τους παραβατικούς τύπους που έλεγχαν την περιοχή. Εκτός από τη φυλάκιση και το κούρεμα με την ψιλή, έδωσε εντολή να τους κόβουν το μισό μουστάκι (υποχρεώνοντάς τους να ξυρίσουν και το άλλο μισό - θανάσιμη προσβολή για τους μάγκες της εποχής). Τους έκοβε επίσης τις μύτες απ' τα παπούτσια και το μανίκι που κρεμόταν (σύμβολα αναγνώρισης του κουτσαβάκη).

"Ο Μπαϊρακτάρης μου' κοψε το ένα το μανίκι
και να ξεχάσω δεν μπορώ, αυτό το ρεζιλίκι.
Ο Μπαϊρακτάρης μ' έπιασε, στο Μεντρεσέ με έκλεισε
τη σκανδαλιάρα μου έσπασε και το μουστάκι μου έκοψε..."

Οι κουτσαβάκηδες την ποινή της φυλάκισης την εκτίανε στην φυλακή του Μεντρεσέ που βρισκόταν στην πλατεία Αέρηδων.»


Στον «Μάγκα» του 19ου αιώνα, στις συνδιαλλαγές του με τα Κουτσαβάκια, και στον Μπαϊρακτάρη που τους συνέτριψε, αναφέρεται και η ιστοσελίδα www.slideshare.net:

« Ο Μπαϊρακτάρης το αντίπαλο δέος των λήσταρχων. Το 1893 όταν συστάθηκε η στρατιωτική αστυνομία, (με τον νόμο ΒΡΠΗ΄ στις 20 Μαρτίου 1893 διορίσθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών αφήνοντας αναμνήσεις από πλούσια σε αριθμό περιστατικά κατά τον διωγμό των ληστάρχων αλλά κυρίως των τότε μαγκών και κουτσαβάκηδων που μάστιζαν το κέντρο της Αθήνας.
Ο "ΜΑΓΚΑΣ" ήταν άντρας των λαϊκών αστικών στρωμάτων που χαρακτηριζόταν από υπερβολική αυτοπεποίθηση ή έπαρση, καθώς και από ιδιάζουσα εμφάνιση ή συμπεριφορά. Ήταν ευκατάστατος , κοινωνικός, οξυδερκής αποδεκτός από όλη την γειτονιά. Η κάθε γειτονιά είχε τον μάγκα της. Ο λόγος του ήταν συμβόλαιο, "είχε μπέσα". Ο μάγκας εκτελούσε τον ρόλο του αστυνομικού και του δικαστή στην γειτονιά που ανήκε. Όταν οι παλιοί αθηναίοι είχαν μικροδιαφορές μεταξύ τους πηγαίνανε στον μάγκα για να τις λύσει. Αυτός που δικαιωνόταν έδινε τον οβολών του στον μάγκα και αυτός που δεν δικαιωνόταν ήταν υποχρεωμένος να ακούσει τις εντολές του μάγκα ασυζητητί. Διαφορετικά ο μάγκας έστελνε τα κουτσαβάκια για "να καθαρίσουν".
Τα "ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΑ" ήταν γεροδεμένοι νέοι από πολύ χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ανήκαν στον κάθε μάγκα και τον υπηρετούσαν πιστά. Συνηθισμένη εμφάνιση τους ήταν το μακρύ μουστάκι, τα μυτερά παπούτσια με γυρισμένες μύτες, το καβουράκι, το παντελόνι με ρίγα και το κομπολόι. Στη μέση φορούσαν τυλιχτό ζωνάρι, κυρίως για να κρύβουν τα μικρά όπλα -μαχαίρια και πιστόλια- που κουβαλούσαν. Περπατούσαν με ιδιόρρυθμο τρόπο, σα να κουτσαίνουν - από κει και το "κουτσαβάκης", φορώντας μόνο το ένα μανίκι απo το σακάκι για να έχουν ευχέρεια όποτε χρειαζόταν στην κίνηση του μαχαιριού. Όλα αυτά υπό την ανοχή της αστυνομίας που "λαδωνόταν" από τους μάγκες.
Όλα αυτά μέχρι το 1893 που ο Μπαϊρακτάρης τους κυνήγησε αλύπητα. Εκτός από τη φυλάκιση και το κούρεμα με την ψιλή έδωσε εντολή να τους κόβουν το μισό μουστάκι (υποχρεώνοντάς τους να ξυρίσουν και το άλλο μισό - θανάσιμη προσβολή για τους άντρες της εποχής). Τους έκοβε επίσης τις μύτες απ' τα παπούτσια και το μανίκι που κρεμόταν.
Το 1896 πάντως, κατά τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, οι κουτσαβάκηδες επιστρατεύτηκαν από την αστυνομία, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους ξενόφερτους πορτοφολάδες. Αργότερα, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο τύπος του μάγκα γνώρισε καινούργια αναβίωση, αυτή τη φορά συνδεμένος με την κουλτούρα της ρεμπέτικης μουσικής.»


Ας ολοκληρώσουμε τον μικρό περίπατο μνήμης ακούγοντας και ένα ρεμπέτικο τραγούδι με διδακτικού περιεχομένου στίχους, αφιερωμένο στους κάθε λογής "Κουτσαβάκηδες".

Του Χθες, του Σήμερα, του Αύριο.