Tuesday, November 29, 2016

Αλκυονίς: Ταινίες και ντοκιμαντέρ για τον Φιδέλ Κάστρο και την Κούβα

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΚΑΙ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ
 
στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ (Ιουλιανού 42)


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2/12  

14.00 Η τέχνη του να επιβιώνεις, Όττο Μιγκέλ Γκουσμάν Γκερέρο
15.00 Ο Κόσμος, Σαντιάγο Άλβαρες 
18.00 Cuban story, Βίκτορ Παλέν
19.00 Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, Μανουέλ Ερέρα 

ΣΑΒΒΑΤΟ 3/12  

14.00 Τέχνη και Επανάσταση, Ρεμπέκα Τσάβες
15.00 Πριν το ’59, Ρεμπέκα Τσάβες
16.00 Καταδικάστε με, η Ιστορία θα με δικαιώσει, Μιγκέλ Τόρες
16.30 Φιδέλ: Μία Μέρα με τον Κομαντάντε, Τζιάνι Μίνα
17.30 Είμαι η Κούβα, Μιχαήλ Καλατόζοφ 

01.00 Live σύνδεση με ΣΑΝΤΙΑΓΟ/ΚΟΥΒΑ
Aναμετάδοση μαζικής εκδήλωσης προς τιμήν του Φιδέλ Κάστρο  

ΚΥΡΙΑΚΗ 4/12 

14.00 Live συνδεση με ΣΑΝΤΙΑΓΟ/ΚΟΥΒΑ
Τελετή ταφής του Φιδέλ Κάστρο
15.00 Ομιλία του Πρέσβη της Κούβας στην Ελλάδα, Οσβάλντο Χεσούς Κομπάτσο Μαρτίνες
Χαιρετισμοί εκπροσώπων του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης, Συνδέσμων Αλληλεγγύης, Συλλόγων και Φορέων
16.00 Αποσπάσματα μαζικής εκδήλωσης προς τιμήν του Φιδέλ στην Αβάνα 

ΔΕΥΤΕΡΑ 1/12  

14.00 Τα Τέσσερα Χρόνια που Συγκλόνισαν τον Κόσμο, Δανιέλ Δίας Τόρες
15.00 Ένα νησί κόντρα στο ρεύμα, Δανιέλ Δίας Τόρες
16.00 Εμπάργκο, Ντανιέλ Ντεσαλόμς
17.00 Κομαντάντε, Όλιβερ Στόουν 

ΤΡΙΤΗ 5/12 

14.00 Εθελοντές για την Υγεία, Μιγκέλ Τόρες
15.00 Η Κρίση των Πυραύλων, Σαντιάγο Άλβαρες
16.00 Θάνατος στον Εισβολέα, Αλφρέδο Γκεβάρα
17.00 638 Τρόποι να Σκοτώσετε τον Κάστρο, Ντόλαν Κάνελ
18.30 Φιδέλ: Όταν σκέφτομαι τον Τσε, Τζιάνι Μίνα  

ΤΕΤΑΡΤΗ  6/12

14.00 Ο Πρώτος Αντιπρόσωπος, Κολεκτίβα Σκηνοθετών, Σαντιάγο Άλβαρες
15.00 Διεθνιστική Αλληλεγγύη - Πατρίδα είναι η Ανθρωπότητα, Μανουέλ Πέρες Παρέδες
16.30 Στιγμές με τον Φιδέλ, Ρεμπέκα Τσάβες
16.30 Κόλπος των Χοίρων, Θάνατος στον εισβολέα, Μανουέλ Ερέρα
17.00 Η κουβανική ευλογία, Ομέλιο Μπορότο Λεϊσέκα
17.30  Φιδέλ: Μία Μέρα με τον Κομαντάντε, Τζιάνι Μίνα
18.30 Το Φωτεινό Βουνό, Γκιγιέρμο Σεντένιο & Αλεχάντρο Χιλ
 

ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ & ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ
 
 

Γραφείο Τύπου NEW STAR
Phone: 2108220008, 2108220023
Web: http://newstarartcinema.gr
FB: Αλκυονίς, New Star Art Cinema

Πόσο σπουδαία ερμηνεύτρια ήταν η Μαρίκα Νίνου!

Τί σήμερα, τί αύριο, τί τώρα;
Κι αν περιμένουμε τι θα κερδίσουμε;


Μαρίκα Νίνου - Το μονοπάτι

Εκεί ξεχνάει κι ο Θεός για να σε δει
περνάς και φεύγεις και δεν κλαίει ανθρώπου μάτι
ένα σκουπίδι παραπάνω δηλαδή
μες στης ζωής το πονηρό το μονοπάτι


Monday, November 28, 2016

Le Tonneau de la Haine / Hatred's Cask / El tonel de odio

Le Tonneau de la Haine
 
La Haine est le tonneau des pâles Danaïdes;
La Vengeance éperdue aux bras rouges et forts
À beau précipiter dans ses ténèbres vides
De grands seaux pleins du sang et des larmes des morts,
Le Démon fait des trous secrets à ces abîmes,
Par où fuiraient mille ans de sueurs et d'efforts,
Quand même elle saurait ranimer ses victimes,
Et pour les pressurer ressusciter leurs corps.
La Haine est un ivrogne au fond d'une taverne,
Qui sent toujours la soif naître de la liqueur
Et se multiplier comme l'hydre de Lerne.
— Mais les buveurs heureux connaissent leur vainqueur,
Et la Haine est vouée à ce sort lamentable
De ne pouvoir jamais s'endormir sous la table.

Charles Baudelaire


Hatred's Cask

Hatred is the cask of the pale Danaides;
Bewildered Vengeance with arms red and strong
Vainly pours into its empty darkness
Great pailfuls of the blood and the tears of the dead;
The Demon makes secret holes in this abyss,
Whence would escape a thousand years of sweat and strain,
Even if she could revive her victims,
Could restore their bodies, to squeeze them dry once more.
Hatred is a drunkard in a tavern,
Who feels his thirst grow greater with each drink
And multiply itself like the Lernaean hydra.
— While fortunate drinkers know they can be conquered,
Hatred is condemned to this lamentable fate,
That she can never fall asleep beneath the table.

— William Aggeler, The Flowers of Evil (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

Πηγή: Charles Baudelaire's Fleurs du mal / Flowers of Evil

El tonel de odio

El Odio es el tonel de las pálidas Danaides;
La Venganza consternada con brazos rojos y fuertes
Se ha complacido en precipitar en sus tinieblas vacías
Grandes cubos colmados de sangre y de lágrimas de los muertos,


El Demonio hace hoyos secretos en esos abismos,
Por donde huirían mil años de sudores y esfuerzos,
Aunque ella lograra reanimar sus víctimas,
Y para oprimirlas resucitar sus cuerpos.


El Odio es un beodo en el fondo de una taberna,
Que siente siempre la sed nacer del licor
Y multiplicarse como la hidra de Lerna.


—Mas los bebedores felices conocen a su vencedor,
Y el Odio es consagrado a la suerte lamentable
De no poder jamás dormirse bajo la mesa.


Πηγή: Poesía y poemas

Βιβλίο συλλυπητηρίων στην πρεσβεία της Κούβας για το Φιντέλ Κάστρο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΚΟΥΒΑΣ

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Εξαιτίας του θανάτου του Kομανταντε Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, ηγέτη της Kουβανικής Eπανάστασης, το βράδυ 25 Νοέμβρη 2016, το Συμβούλιο του Κράτους της Δημοκρατίας της Κούβας θέσπισε εννέα ημέρες εθνικού πένθους.

Η Πρεσβεία της Κούβας στην Αθήνα θα ανοίξει βιβλίο συλλυπητηρίων στην έδρα της, Σοφοκλέους 5 Φιλοθέη, από την Δευτέρα 28 Νοεμβρίου μέχρι το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 09.00 – 18.00 και την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, 09.00 – 12.00.

Hasta la Victoria Siempre!

Osvaldo Jesus Cobacho Martinez
Πρέσβης της Κούβας στην Ελλάδα

Estimados compañeros y amigos,

Con motivo del fallecimiento del Comandante en Jefe Fidel Castro Ruz, lider de la Revolución Cubana, en la noche de 25 de noviembre de 2016, el Consejo de Estado de la República de Cuba decretó nueve días de duelo nacional.

La Embajada de Cuba en Atenas habilitará un libro de condolencia en su sede de Sofokleus 5, Filothei, que permanecerá abierto desde el lunes 28 noviembre hasta el sabado 3 diciembre en horarios de 09.00 a las 18.00 hrs, y el domingo 4 diciembre desde las 09.00 a 12.00 horas.

!Hasta la Victoria Siempre!

Saludos,

Osvaldo Jesus Cobacho Martínez
Embajador de Cuba en Grecia

O Pablo Neruda στον Fidel Castro

Αντιγράφω από το facebook της καλής φίλης Μαριάνας Τζανάκη (Mariaanna Pineda):
 
"Ένα συγκλονιστικό ποίημα του Neruda στον Fidel. Του προσφέρει μια κούπα κρασί με τις ελπίδες, τα όνειρα και το αίμα των ανθρώπων και της δικής του πατρίδας.
  
O Pablo Neruda στον Fidel Castro
 
Φιντέλ, Φιντέλ, οι λαοί σ' ευχαριστούν...
με λόγια και πράξεις που τραγουδούν,
γι αυτό από μακριά σου έφερα
μια κούπα κρασί της πατρίδας μου·
είναι το αίμα ενός λαού υπόγειου
που έρχεται από τη σκιά στον λαιμό σου,
είναι οι ανθρακωρύχοι που ζουν εδώ κι αιώνες
αντλώντας τη φωτιά από την παγωμένη γη.
 
Πηγαίνουν κάτω από τη θάλασσα με τα κάρβουνα
και όταν επιστρέφουν είναι σαν φαντάσματα·
συνήθισαν στην αιώνια νύχτα,
τους έκλεψαν το φως της ημέρας
και αναμφίβολα εδώ έχεις μια κούπα
με τόσο πολύ πόνο και αποστάσεις·
η χαρά του φυλακισμένου ανθρώπου,
κατοικημένη από σκοτάδια κι ελπίδες
που μέσα από το ορυχείο ξέρει πότε
ήρθε η άνοιξη και το άρωμά της
γιατί ξέρει ότι ο άνθρωπος αγωνίζεται
μέχρι να φτάσει στην πιο ακραία φωτεινότητα.
 
Και στην Κούβα έρχονται οι ανθρακωρύχοι του νότου,
τα μοναχικά παιδιά των Pampas,
οι ποιμένες του κρύου της Παταγονίας,
οι πατέρες του κασσίτερου και του ασημιού,
εκείνοι που παντρεύτηκαν με την οροσειρά
εκείνοι που βγάζουν το χαλκό της Τσουκικαμάτα,
οι άνθρωποι των κρυμμένων λεωφορείων
σε πλήθη καθαρά της νοσταλγίας,
οι γυναίκες της υπαίθρου και των εργαστηρίων,
τα παιδιά που θρήνησαν την παιδική τους ηλικία·
Αυτή είναι η κούπα, πάρ' την, Φιντέλ.
 
Είναι γεμάτη με τόσες ελπίδες
που πίνοντάς την θα ξέρεις ότι η νίκη σου
είναι σαν το παλιό κρασί της πατρίδας μου·
αυτό δεν το κάνει ένας άνθρωπος, αλλά πολλοί άνθρωποι
και όχι ένα σταφύλι, αλλά πολλά φυτά·
δεν είναι μια σταγόνα, αλλά πολλά ποτάμια·
όχι ένας καπετάνιος, αλλά πολλές μάχες.
 
Και είναι μαζί σου επειδή αντιπροσωπεύεις
ολόκληρη την τιμή και του δικού μας μακροχρόνιου αγώνα
και αν πέσει η Κούβα θα πέσουμε,
και θα έρθουμε να τη σηκώσουμε,
και αν ανθίσει με όλα τα λουλούδια της
θα ανθίσει και με το δικό μας σφρίγος.
 
Και αν τολμήσουν ν' αγγίξουν το μέτωπο
της Κούβας που απελευθέρωσες με τα χέρια σου
θα συναντήσουν τις γροθιές των λαών,
θα βγάλουμε τα θαμμένα όπλα·
το αίμα και η περηφάνια θα έρθουν
να υπερασπιστούν την πολυαγαπημένη Κούβα.
 
Pablo Neruda
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη"
 
 

A Fidel Castro
 
Fidel, Fidel, los pueblos te agradecen
palabras en acción y hechos que cantan,
por eso desde lejos te he traído
una copa del vino de mi patria:
es la sangre de un pueblo subterráneo
que llega de la sombra a tu garganta,
son mineros que viven hace siglos
sacando fuego de la tierra helada.
 
Van debajo del mar por los carbones
y cuando vuelven son como fantasmas:
se acostumbraron a la noche eterna,
les robaron la luz de la jornada
y sin embargo aquí tienes la copa
de tantos sufrimientos y distancias:
la alegría del hombre encarcelado,
poblado por tinieblas y esperanzas
que adentro de la mina sabe cuando
llegó la primavera y su fragancia
porque sabe que el hombre está luchando
hasta alcanzar la claridad más ancha.
 
Y a Cuba ven los mineros australes,
los hijos solitarios de la pampa,
los pastores del frío en Patagonia,
los padres del estaño y de la plata,
los que casándose con la cordillera
sacan el cobre de Chuquicamata,
los hombres de autobuses escondidos
en poblaciones puras de nostalgia,
las mujeres de campos y talleres,
los niños que lloraron sus infancias:
esta es la copa, tómala, Fidel.
 
Está llena de tantas esperanzas
que al beberla sabrás que tu victoria
es como el viejo vino de mi patria:
no lo hace un hombre sino muchos hombres
y no una uva sino muchas plantas:
no es una gota sino muchos ríos:
no un capitán sino muchas batallas.
 
Y están contigo porque representas
todo el honor de nuestra lucha larga
y si cayera Cuba caeríamos,
y vendríamos para levantarla,
y si florece con todas sus flores
florecerá con nuestra propia savia.
 
Y si se atreven a tocar la frente
de Cuba por tus manos libertada
encontrarán los puños de los pueblos,
sacaremos las armas enterradas:
la sangre y el orgullo acudirán
a defender a Cuba bienamada.
 
Por Pablo Neruda

Sunday, November 27, 2016

Y en eso llegó Fidel... entre otras cosas

Πέθανε ο Fidel Castro, στα 90 του χρόνια.
 
Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν μόνο το άσπρο και το μαύρο.
 
Όλα είναι θέμα προοπτικής, που εξαρτάται από τα γονίδια,
το περιβάλλον και τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός.
 
Το να νομίζουμε -και μάλιστα να διατυμπανίζουμε ακόμα και
στα social media- ότι έχουμε το αλάθητο του Πάπα,
πρέπει να είναι αρκετά βαρύ φορτίο.
Ίδιον του Νεοέλληνα.
 
Προσωπικά, μου φαίνεται σημάδι ανωριμότητας,
που μπορεί να φτάνει ως και τα όρια παθολογικής βλακείας.


Saturday, November 26, 2016

Bistrots du Μonde: André Maia, Martha Moreleó & Μάριος Στρόφαλης

 
Μία Μεξικάνα, ένας Πορτογάλος κι ένας Έλληνας σε ένα «κοσμοπολίτικο ταξίδι σε μπιστρό» στο Παρίσι, στη Λισαβόνα, την Αβάνα, το Μεξικό, το Μπουένος Άιρες και την Αθήνα.
Με μουσικές από τον Tom Jobim, τον Αstor Piazzolla, αλλά και τους δικούς μας θρύλους, που το μικρό τους όνομα τους ξεκινάει από Μ.

Σάββατο 26 Νοεμβρίου, στις 10 μμ
Εισιτήριο 10 ευρώ
Τηλ. κρατήσεων 21052422 11 & 2105241213

Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, 10432 Αθήνα
Μετρό Ομόνοια

¿Violencia de género?

VIOLENCIA DE GÉNERO

De género, es solo un apellido que se le pone a la violencia y lo que hacemos es centrarnos en el género, como si el género, o lo géneros, f...uesen el problema. El problema en todo caso es la violencia. Que uno manifieste la violencia hacia otro género, hacia la infancia, hacia los animales, hacia el equipo rival, hacia el vecino, hacia quien sea, no es la cuestión, la cuestión es porqué uno manifiesta violencia en el mundo.

La violencia surge de la impotencia. Al sentirte impotente, desconocedor de tu potencial para discernir, para vivir, para ser, simplemente ser, buscas a través de la violencia, poner las cosas en su sitio, y eso es un completo sinsentido. Las cosas están en su sitio, es más bien el desconocimiento de tu potencial, lo que te hace creer, que tu mundo está desordenado.

Cuando el sistema funciona bajo este tipo de conceptualización, como es la denominada "violencia de género", estamos sumidos en una cuestión meramente superficial si nos atenemos a ese planteamiento como la búsqueda de la solución. No será más que dar vueltas sobre la superficie, y la cuestión, es simple, se trata de ahondar, de ir a la raíz.

La raíz como hemos dicho, es la impotencia, y la gente se siente impotente, cuando se ha olvidado, o desconoce, toda su potencialidad para ser feliz, para no necesitar dominar a nadie, ni mucho menos para vengar su frustración en otro alguien.

En definitiva, la violencia de género, es un subproducto de la violencia, y la violencia es un subproducto de la impotencia, y la impotencia es un subproducto del desconocimiento de todo tu potencial. La solución pues, es fácil, es simple; conócete a ti mismo, más allá del personaje que crees ser, conoce bien tu infinita riqueza, y he ahí el fin de todo tipo de impotencia, con ello todo tipo de carencia y de violencia, estarán descartados.

 Por Ramón Ravazsa

Thursday, November 24, 2016

José Alfredo Jiménez (19.1.1926 – 23.11.1973)

Πρόλαβε κι έζησε 47 χρόνια, τα περισσότερα πνιγμένος στο αλκοόλ.
Κατάφερε όμως να συνθέσει πάνω από 1000 τραγούδια, κάποια από αυτά
ακόμα και σε χαρτοπετσέτες σε μεξικάνικες ταβέρνες.
Τα περισσότερα, τραγουδιούνται ακόμα και σήμερα στον ισπανόφωνο κόσμο.






José Alfredo Jiménez sigue siendo ‘El Rey’

[...]Y José Alfredo sigue vivo en México. En la capital sus canciones suenan en cada esquina y muchos turistas acuden como peregrinos a la famosa cantina del Tenampa, en la plaza Garibaldi, para hacerse una foto frente a su rostro dibujado en un mural. Los comensales piden sus canciones a los mariachis aunque no siempre recuerden quién las compuso. El "¡No te rajes, José Alfredo!" después de un sonoro grito entre ranchera y ranchera forma parte de las expresiones más populares.[...]

Wednesday, November 23, 2016

«Κοντσέρτο για μια μέρα που πέρασε»

 ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016 (9:30 μ.μ.)
ΕΙΛΙΣΣΟΣ (Αγλαονίκης 3 & Βουλιαγμένης 40, Αθήνα)
τηλ. κρατήσεων: 210 9214248 (περιορισμένες θέσεις) 
 
 «Κοντσέρτο για μια μέρα που πέρασε»
 
Δραματοποιημένη μουσική παράσταση
σε κείμενα της Γεωργίας Α. Βεληβασάκη
 Επιμέλεια κειμένων: Γιώργος Παναγιωτίδης
 
 

[Ακούγονται αποσπάσματα ποίησης των: Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργου Σεφέρη, Κωστή Παλαμά, Γιώργου Χειμωνά, Γιώργου Παναγιωτίδη, Μαρίνου Καρβελά,  Λένας Πλάτωνος, Ναζίμ Χικμέτ, Rosalia de Castro, Donovan Leitch, Jorge Luis Borges]. 

Με τάνγκο και φλαμένκο και μουσικές αφηγήσεις της Λένας Πλάτωνος και του Μάνου Χατζιδάκι και του Αττίκ κι ένα μαργαριτάρι του Bizet και άνθη από Aleli (έχω να σου προσφέρω) και στίγματα δικά μας δικά σας, που χρωματίζουν τις ώρες μας. (Τι είναι ο χρόνος;) 

Σημείο συνάντησης στο χώρο: γεωγραφικό πλάτος 37.9643259, γεωγραφικό μήκος 23.7317777, ύψος 68.0339126 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας συν τα τρία μέτρα του ορόφου που θα βρισκόμαστε. Ορισμένη θέση σχετική.

Σημείο συνάντησης στο χρόνο: Ώρα Ελλάδος, Εννέα και Τριάντα λεπτά, ακριβώς. Μέρες, νύχτες, ακαθόριστες. Τυχόν επιταχύνσεις είναι στο πρόγραμμα.

Θέση: Οικονομική. Χαμόγελα, δάκρυα, ακριβά.

Προορισμός: Εγώ; Εσύ; 

Παίζει και τραγουδά η Γεωργία Βεληβασάκη
Στην κιθάρα ο Ανδρέας Ζιάκας
 

Philosophy café: Nietzsche and "The Birth of Tragedy"

Workshop at Theatre Dionysus & Apollo
October-November-December 2016

Friedrich Nietzsche and The Birth of Tragedy (1872)
Teacher: Marcos G. Breuer, PhD
                                                     
             
Six meetings to read and analyze one of the key texts of modern aesthetics. 

  • Friedrich Nietzsche: an introduction
  • The Birth of Tragedy and Nietzsche’s early writings
  • Nietzsche and Arthur Schopenhauer
  • Nietzsche and Richard Wagner
  • The ancient Greek culture (art, philosophy, mythology, etc.)
No previous knowledge of philosophy is required.

The discussion will be held in English, but participants can read the bibliography in their own languages. (There are good translations into the major languages.)

At the end of the seminar, the participants will have the chance to produce a text or an artistic piece (an essay, a short fiction, a video, a painting, etc.), as a way of expressing and recreating one aspect of Nietzsche’s early philosophy. The material will be then presented at the theater’s exhibition room.

Sunday, November 20, 2016

Tú tenías veinte año - Εσύ ήσουν είκοσι χρόνων


 
Για όσους έχουν ερωτευτεί κάποια στιγμή πολύ νεώτερούς τους ανθρώπους, κατάλληλο το προτελευταίο τραγούδι από το άλμπουμ της Ρεμέδιος Αμάγια "Ρομπιέντο ελ θιλένθιο" που ξεκινά στο 37:52.

Τους στίχους είχε γράψει ο "πατέρας" του ντεντέκτιβ Πέπε Καρβάλιο, Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν και το τραγούδι έγινε γνωστό στον ισπανόφωνο κόσμο από την Μαρία Δολόρες Πραδέρα.

Ίσως το καλύτερο τραγούδι αυτής της ούτως ή άλλως εξαιρετικής δουλειάς, που δυστυχώς η Ρεμέδιο δεν έχει καταφέρει ακόμα να προωθήσει, λόγω σοβαρού θέματος υγείας, που ελπίζουμε όλοι να ξεπεράσει με δύναμη και επιτυχία!

Hoy me han dicho
que te vas como has venío
Como el viento
Un capricho de aire nuevo y libertad

Porque tienes veinte años
Y yo tengo arguno más
Porque tienes veinte años
Y yo tengo arguno más

Hoy te han visto con una muchacha fresca
Como el agua
Que se lleva mi tristeza y tu piedad
Porque tienes veinte años
Y yo tengo mucho más
Porque tienes veinte años
Y yo tengo mucho más

Un día en que llegaste herío
Como un niño
Me pediste pan dormío
Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Y yo no tenía edad

Yo era playa, tú eras pena
Había luna, lunita llena
Yo era playa, tú eras pena
Había luna, luna llena

Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Y yo no tenía edad.

Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Y yo no tenía edad.

Yo era playa, tú eras pena
Había luna, luna llena
Yo era playa, tú eras pena
Había luna, luna llena

Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Tú tenías veinte años
Y yo no tenía edad.
 
Σε πολύ κακή εγγραφή, το ακούμε και μόνο του πιο κάτω:



Τα αποτελέσματα της επίσκεψης Ομπάμα για την Ελλάδα

You wanna be Americano,
'mericano, 'mericano:
You were born in Italy.
You try livin' alla moda,
But if you drink whisky-soda
All you do is sing off key
 

 
You dance the rock-n-roll
You play at baseball
Go sigarettes you smoke
Leave your mama broke
They should only make you joke

You wanna be Americano,
'mericano, 'mericano:
You were born in Italy.
Don't you know it's not
New York City
O'Kay, Napolita
You wanna be America,
You wanna be America

Ha! Ha! Ha!

Tu vuo' fa' ll'americano
mericano, mericano...
sient'a mme chi t' 'o ffa fa'?
tu vuoi vivere alla moda,
ma se bevi "whisky and soda"
po' te siente 'e disturba'...

Saturday, November 19, 2016

Recorridos del Quijote por la obra de Jorge Luis Borges

 
De Castilla a Buenos Aires:
Recorridos del Quijote por la obra de Jorge Luis Borges
 
Por Marcos Breuer, PhD

Jorge Luis Borges leyó el Quijote cuando era un niño; esa lectura, renovada con los años, tuvo una influencia decisiva en la creación del autor argentino. En diversos poemas y relatos, Borges volvió a las aventuras del caballero de La Mancha y su escudero. Como en la Odisea, como en Las mil y una noches, Borges veía en el Quijote una historia capaz de contener innumerables historias; es más: una historia capaz de encerrar la historia de su propia génesis literaria. Como advertía Mario Vargas Llosa: "El gran tema de Don Quijote de la Mancha es la ficción, su razón de ser, y la manera como ella, al infiltrarse en la vida, la va modelando, transformando. Así, lo que parece a muchos lectores modernos el tema 'borgiano' por antonomasia –el de Tlön, Uqbar, Orbis Tertius– es, en verdad, un tema cervantino que, siglos después, Borges resucitó imprimiéndole un sello personal".
En la charla del próximo sábado 19 de noviembre en Abanico, abordaremos algunos aspectos del Quijote a partir de la recreación que hizo Borges de esa obra, señalando especialmente las similitudes entre la mirada de Cervantes y la del escritor argentino.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Sábado 19 de noviembre, a las 20 h en Abanico
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
EN ESPAÑOL

E N T R A D A    L I B R E

Marcos G. Breuer, Phd, nació en Argentina. Estudió filosofía en la Universidad Nacional de Córdoba. Luego de trabajar dos años como consultor en el ámbito de la administración pública, obtuvo una beca para realizar su doctorado de filosofía en la Universidad de Düsseldorf, Alemania. Tras concluir el doctorado en 2006, pasó tres años en Roma. Allí trabajó por un tiempo en la educación de adultos y comenzó a escribir ensayos y cuentos, aparte de continuar con la investigación universitaria. Desde 2009 vive con su familia en Atenas. Breuer organiza regularmente talleres y cursos de filosofía (sus áreas de interés son la historia de la filosofía, la ética y la filosofía de las religiones). Asimismo, ofrece seminarios de historia de la literatura, en particular, de la literatura hispanoamericana, además de workshops de escritura. Breuer ha publicado dos libros de filosofía y artículos en diversas revistas internacionales. Actualmente está escribiendo un libro sobre el debate bioético en torno a la eutanasia. www.marcosbreuer.com

Organiza ABANICO  

Con los auspicios de la EMBAJADA DE ARGENTINA EN LA REPÚBLICA HELÉNICA

Friday, November 18, 2016

Carlos de Pepa - Toda una vida

Chavela Vargas en el Palacio de Bellas Artes, meses antes de "retirarse" definitivamente. Canta Martirio


 
Quisiera amarte menos
 
Presentación de La luna grande, homenaje a Federico García Lorca.

Con la participación de Laura García-Lorca, Eugenia León, Martirio,
Juan Carlos Allende y Miguel Peña, Raúl Rodríguez.
México D.F., 15 de abril de 2012.

Thursday, November 17, 2016

Si te vas de mi ... que te parta un rayo, que te mate un tren

¡Jo, qué letra tan romántica tiene esa cumbia colombiana... casi divina!
 
Si te vas de mí - Los Palmeras
 
Si te vas de mí, por otro querer
si vas a dejarme, vete de una vez
pero no te olvides que aquí
yo estaré esperándote

Adiós, adiós, adiós
que te vaya bien
Amor, amor,
que te agarre un carro
que te parta un rayo
que te mate un tren

Adiós, adiós, adiós
que te vaya bien
Amor, amor,
que te agarre un carro
que te parta un rayo
que te mate un tren

Si te vas de mí, por otro querer
si vas a dejarme, vete de una vez
pero no te olvides que aquí
yo estaré esperándote

Adiós, adiós, adiós
que te vaya bien
Amor, amor,
que te agarre un carro
que te parte un rayo
que te mate un tren
 







Wednesday, November 16, 2016

16 de noviembre, Día del Flamenco en Andalucía


 
El Consejo de Gobierno ha acordado declarar el 16 de noviembre Día del Flamenco en el ámbito de la Comunidad Autónoma de Andalucía, fecha que coincide con la de la inclusión del arte jondo, hace ahora un año, con su declaración como Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad por la Unesco. Según explicó en rueda de prensa el consejero de Cultura, Paulino Plata, esta decisión tiene como objetivo reforzar aún más las políticas de la Junta para fomentar el flamenco, implicar a la sociedad en su crecimiento y consolidarlo como uno de los principales motores de la industria cultural en Andalucía.

Con motivo de esta primera celebración del Día del Flamenco, la Consejería de Cultura, en colaboración con el Instituto Cervantes, ha organizado hoy espectáculos en las ciudades de Estambul (Turquía), Túnez, Nueva Delhi (India), Brasilia (Brasil) y Sydney (Australia), a cargo de Andrés Marín, Rosario Toledo, Rosario La Tremendita, David Carmona y Arcángel, respectivamente.

 
Una treintena de peñas flamencas y espacios escénicos de las ocho provincias andaluzas han programado, además, para los próximos días diversos actos, entre los que destaca el homenaje al guitarrista recientemente desaparecido Manuel Moreno Junquera Moraíto en el Teatro Villamarta de Jerez de la Frontera (Cádiz). El flamenco obtuvo el 16 de noviembre de 2010 en Nairobi (Kenia) su máximo reconocimiento internacional por parte de la Unesco como manifestación cultural de carácter universal aunque con raíces andaluzas.

Esta organización de Naciones Unidas subrayó con su decisión la importancia que para Andalucía supone contar con una cultura musical propia que traspasa fronteras, algo que pocas regiones en el mundo pueden ofrecer. El reconocimiento como Patrimonio Inmaterial de la Humanidad, que ahora se resalta con la declaración del Día del Flamenco, respaldó un sentimiento compartido por miles de aficionados de todo el mundo y a estimular el trabajo de protección y difusión que desarrolla la Junta. La candidatura fue presentada en 2009 por la Junta de Andalucía, con el consenso de Murcia y Extremadura y el apoyo del Gobierno central.

Sunday, November 13, 2016

Η Ντιάνα Μπόμπολου σε σύντομη αναδρομή στην ιστορία του μεξικανικού κινηματογράφου

Mεξικανικός κινηματογράφος:
Μια σύντομη αναδρομή από τις απαρχές
μέχρι τη «χρυσή εποχή»
(1896-1960)

O κινηματογράφος ως καταγραφή της ανεπίσημης ιστορίας
μιας χώρας με διαρκείς κοινωνικές αναταραχές και
μια Επανάσταση που δεν είχε ακόμα μετατραπεί
σε «ψέμα για το παρόν και υπόσχεση για το μέλλον».

Παρουσιάζει η μεταφράστρια Ντιάνα Μπόμπολου, στο Abanico.

Στα ελληνικά, με τεκμηρίωση στα ισπανικά

 
 
 

 

 Fuente:


Friday, November 11, 2016

Leonard Cohen, Prince of Asturias Reward for Literature 2011

Leonard Cohen, Premio Príncipe de Asturias de las Letras 2011

Your Majesty, Your Royal Highnesses, Excellencies, Members of the Jury, Distinguished Laureates, Ladies and Gentlemen:

It is a great honor to stand here before you tonight. Perhaps, like the great maestro, Riccardo Muti, I am not used to standing in front of an audience without an orchestra behind me, but I will do my best as a solo artist tonight.
 
I stayed up all night last night wondering what I might say to this august assembly. And after I had eaten all the chocolate bars and peanuts in the mini-bar, I scribbled a few words. I don’t think I have to refer to them. Obviously, I am deeply touched to be recognized by the Foundation. But I've come here tonight to express another dimension of gratitude. I think I can do it in three or four minutes -- and I will try.
 
When I was packing in Los Angeles to come here, I had a sense of unease because I’ve always felt some ambiguity about an award for poetry. Poetry comes from a place that no one commands and no one conquers. So I feel somewhat like a charlatan to accept an award for an activity which I do not command. In other words, if I knew where the good songs came from I'd go there more often.
 
I was compelled in the midst of that ordeal of packing to go and open my guitar. I have a Conde guitar, which was made in Spain in the great workshop at Number 7 Gravina Street; a beautiful instrument that I acquired over 40 years ago. I took it out of the case and I lifted it. It seemed to be filled with helium -- it was so light. And I brought it to my face. I put my face close to the beautifully designed rosette, and I inhaled the fragrance of the living wood. You know that wood never dies.
 
I inhaled the fragrance of cedar as fresh as the first day that I acquired the guitar. And a voice seemed to say to me, "You are an old man and you have not said thank you; you have not brought your gratitude back to the soil from which this fragrance arose." And so I come here tonight to thank the soil and the soul of this people that has given me so much -- because I know just as an identity card is not a man, a credit rating is not a country.
 
Now, you know of my deep association and confraternity with the poet Frederico Garcia Lorca. I could say that when I was a young man, an adolescent, and I hungered for a voice, I studied the English poets and I knew their work well, and I copied their styles, but I could not find a voice. It was only when -- when I read, even in translation, the works of Lorca that I understood that there was a voice. It is not that I copied his voice; I would not dare. But he gave me permission to find a voice, to locate a voice; that is, to locate a self, a self that that is not fixed, a self that struggles for its own existence.
 
And as I grew older I understood that instructions came with this voice. What were these instructions? The instructions were never to lament casually. And if one is to express the great inevitable defeat that awaits us all, it must be done within the strict confines of dignity and beauty.
 
And so I had a voice, but I did not have an instrument. I did not have a song.
And now I’m going to tell you very briefly a story of how I got my song.
Because -- I was an indifferent guitar player. I banged the chords. I only knew a few of them. I sat around with my college friends, drinking and singing the folk songs, or the popular songs of the day, but I never in a thousand years thought of myself as a musician or as a singer.
 
One day in the early '60s, I was visiting my mother’s house in Montreal. The house is beside a park and in the park there's a tennis court where many people come to watch the beautiful young tennis players enjoy their sport. I wandered back to this park which I’d known since my childhood, and there was a young man playing a guitar. He was playing a flamenco guitar, and he was surrounded by two or three girls and boys who were listening to him. I loved the way he played. There was something about the way he played that -- that captured me.
 
It was the way I wanted to play -- and knew that I would never be able to play.
And I sat there with the other listeners for a few moments and when there was a -- a silence, an appropriate silence, I asked him if he would give me guitar lessons. He was a young man from Spain, and we could only communicate in my broken French and his broken French. He didn’t speak English. And he agreed to give me guitar lessons. I pointed to my mother’s house which you could see from the tennis court, and we made an appointment; we settled the price.
 
And he came to my mother’s house the next day and he said, “Let me hear you play something.” I tried to play something. He said, “You don’t know how to play, do you?" I -- I said, “No, I really don’t know how to play.” He said, "First of all, let me tune your guitar. It’s -- It's all out of tune.” So he took the guitar, and -- and he tuned it. He said, "It’s not a bad guitar." It -- It wasn’t the Conde, but it wasn’t a bad guitar. So he handed it back to me. He said, “Now play.”
[I] couldn’t play any better.
 
He said "Let me show you some chords." And he took the guitar and he produced a sound from that guitar that I'd never heard. And he -- he played a sequence of chords with a tremolo, and he said, "Now you do it." I said, "It’s out of the question. I can’t possibly do it." He said, "Let me put your fingers on the frets." And he -- he put my fingers on the frets. And he said, "Now, now play." It -- It was a mess. He said, "I’ll come back tomorrow."
 
He came back tomorrow. He put my hands on the guitar. He -- He placed it on my lap in the way that was appropriate, and I began again with those six chords -- six chord progression that many, many flamenco songs are based on.
I was a little better that day.
 
The third day -- improved, somewhat improved. But I knew the chords now. And I knew that although I couldn’t coordinate my fingers with my thumb to produce the correct tremolo pattern, I knew the chords -- I knew them very, very well by this point.
 
The next day, he didn’t come. He didn’t come. I had the number of his -- of his boarding house in Montreal. I phoned to find out why he had missed the appointment, and they told me that he'd taken his life -- that he committed suicide. I knew nothing about the man. I -- I did not know what part of Spain he came from. I did not know why he came to Montreal. I did not know why he stayed there. I did not know why he he appeared there in that tennis court. I did not know why he took his life. I -- I was deeply saddened, of course.
But now I disclose something that I’ve never spoken in public. It was those six chords -- it was that guitar pattern that has been the basis of all my songs and all my music.
 
So now you will begin to understand the dimensions of the gratitude I have for this country.
 
Everything that you have found favorable in my work comes from this place.
 
Everything, everything that you have found favorable in my songs and my poetry are inspired by this soil.
 
So I thank you so much for the warm hospitality that you have shown my work because it is really yours, and you have allowed me to affix my signature to the bottom of the page.
 
Thank you so much, ladies and gentlemen.
 

 
 

Αποχαιρετώντας τον Leonard Cohen

Σήμερα -υποθέτω- οι περισσότεροι θα αφιερώσουμε λίγα λεπτά στην μνήμη του Leonard Cohen, κάνοντας ταυτόχρονα μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν μας.

Για μένα, ο Leonard Cohen θα είναι πάντα αυτός που έγραψε το Songs of Love and Hate. Οι στίχοι του Sing another song boys και του Joan of Arc χαράκτηκαν στο μυαλό μου, κάπου στις αρχές του Γυμνασίου, ανοίγοντας τον ορίζοντα σε μια διαφορετική πραγματικότητα.

Πόσο σημαντικός μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος για τους συνανθρώπους του, παράγοντας πολιτισμό...

Ας μην υποτιμούμε τη δύναμη της μουσικής, της ποίησης, του στίχου. Είναι μια μορφή αντίστασης και ένας τρόπος επιβίωσης.

Joan Of Arc
Leonard Cohen

 
Now the flames they followed Joan of Arc
as she came riding through the dark;
no moon to keep her armour bright,
no man to get her through this very smoky night.

 She said, "I'm tired of the war,
I want the kind of work I had before,
a wedding dress or something white
to wear upon my swollen appetite."

 Well, I'm glad to hear you talk this way,
you know I've watched you riding every day
and something in me yearns to win
such a cold and lonesome heroine.
"And who are you?" she sternly spoke
to the one beneath the smoke.
"Why, I'm fire," he replied,
"And I love your solitude, I love your pride."

"Then fire, make your body cold,
I'm going to give you mine to hold,"
saying this she climbed inside
to be his one, to be his only bride.
And deep into his fiery heart
he took the dust of Joan of Arc,
and high above the wedding guests
he hung the ashes of her wedding dress.

It was deep into his fiery heart
he took the dust of Joan of Arc,
and then she clearly understood
if he was fire, oh then she must be wood.
I saw her wince, I saw her cry,
I saw the glory in her eye.
Myself I long for love and light,
but must it come so cruel, and oh so bright?

Let's sing another song, Leonard...

Το τραγούδι που συνόδευσε τα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου.
Καλό δρόμο Leonard Cohen και ευχαριστώ για την συντροφιά...

"Sing Another Song, Boys"
 
Let's sing another song, boys, this one has grown old and bitter

 Ah his fingernails, I see they're broken,
his ships they're all on fire.
The moneylender's lovely little daughter
ah, she's eaten, she's eaten with desire.
She spies him through the glasses
from the pawnshops of her wicked father.
She hails him with a microphone
that some poor singer, just like me, had to leave her.
She tempts him with a clarinet,
she waves a Nazi dagger.
She finds him lying in a heap;
she wants to be his woman.
He says, "Yes, I might go to sleep
but kindly leave, leave the future,
leave it open."

He stands where it is steep,
oh I guess he thinks that he's the very first one,
his hand upon his leather belt now
like it was the wheel of some big ocean liner.
And she will learn to touch herself so well
as all the sails burn down like paper.
And he has lit the chain
of his famous cigarillo.

Ah, they'll never, they'll never ever reach the moon,
at least not the one that we're after;
it's floating broken on the open sea, look out there, my friends,
and it carries no survivors.

But lets leave these lovers wondering
why they cannot have each other,
and let's sing another song, boys,
this one has grown old and bitter.