¿Desapareció realmente al-Ándalus?

¿Desapareció realmente al-Ándalus o somos aún moriscos? (José Manuel de Molina)

Dolores Vargas, ¡La Terremoto!

Los peces en el río ... colombiano

Villancicos

Μπαίνουμε σιγά σιγά, ελαφρώς απρόθυμα και παντελώς ψυχικά απροετοίμαστοι, στην περίοδο των Χριστουγέννων.

Στα αρχεία του Sobreviviendo βρίσκω ένα μικρό αφιέρωμα του 2006 στα ισπανικά χριστουγεννιάτικα Villancicos, στο οποίο πρόσθεσα τα σχετικά videos από το youtube, καθώς ο αρχικός λογαριασμός που είχα "σηκώσει" τότε τα τραγούδια έχει πλέον απενεργοποιηθεί.

Panizas με ρεβυθάλευρο

Η πρώτη νοστιμιά που φτιάξαμε τις προάλλες στο Abanico, στο εργαστήρι μαγειρικής από το Cádiz της Andalucía, ήταν τα panizas. Πρόκειται για παραδοσιακό πιάτο του Cádiz με ιστορία που ξεκινά τον 18ο αιώνα, όταν στην πόλη ζούσαν έμποροι και πλούσιοι καραβοκύρηδες που προσλάμβαναν επαγγελματίες μάγειρες από όλον το κόσμο για να δουλέψουν στα σπίτια τους. Οι Ιταλοί τους έμαθαν την γενοβέζικη φαρινάτα -ένα είδος ψωμιού από ρεβυλάθευρο που ψηνόταν στο φούρνο- και στο πέρασμα του χρόνου οι Γαδιτάνοι την εξέλιξαν και την προσάρμοσαν στα γούστα τους, φτιάχνοντας τα panizas.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνταγή για όσους "κυνηγούν" τις φυτικές ίνες ή νηστεύουν, αφού η βασική ύλη είναι το ρεβυθάλευρο. Νοστιμότατη και διαφορετική. Δυνατό ξεκίνημα!
Υλικά
Για τα panizas
2 ποτήρια αλεύρι από ρεβύθια ή 250 γρ.(πωλείται σίγουρα στα μαγαζιά με βιολογικά προϊόντα, τα 500 γρ. κοστίζουν γύρω στα 2,50 ευρώ)
4 ποτήρια νερό ή 830 ml
αλάτι
προαιρετικά πιπέρι, κύμινο, πάπρικα γλυκιά, ελαιόλαδο 2 κ.σ.
Για το τηγάνισμαελαιόλαδο
Για τη σάλτσα
2 γιαούρτια στραγγιστά
1 σκ.σκόρδο λιωμένη (χωρίς την φύτρα)
2 καρότα ψιλοτριμμένα
μαϊντανός ψιλοκομμένος
ελαιόλαδο
ξύδι
αλάτι
πιπέρι λευκό

Ανακατεύουμε σε κατσαρόλα το νερό με το ρεβυθάλευρο καλά, ώστε να μην υπάρχουν γρόμποι. Προσθέτουμε το αλάτι.

Βράζουμε σε μέτρια φωτιά, μέχρι να πήξει το μείγμα, ανακατεύοντας συνέχεια με το σύρμα αρχικά και αφού πήξει ελαφρά με την ξύλινη κουτάλα. Αν θέλουμε, προσθέτουμε και λίγο λάδι, παρότι δεν περιλαμβάνεται στην παραδοσιακή συνταγή, καθώς και πιπέρι λευκό, πάπρικα γλυκιά και κύμινο.

Λαδώνουμε ελαφρά ένα ταψί μακρόστενο και απλώνουμε το μείγμα μέχρι να κρυώσει. Ελέγχουμε αν σηκώνεται χωρίς να διαλύεται.

Το κόβουμε σε στενόμακρα κομμάτια.

Τηγανίζουμε σε αρκετή ποσότητα ελαιόλαδου στο 2 ή 2 1/2 (σε μάτι που φτάνει στο 3).
Για όσους αποφεύγουν τα τηγανητά λόγω χοληστερίνης ή γιατί απλά δεν τους αρέσει η ... τηγανίλα, μπορούμε -αφού έχουν σφήξει τα panizas στο ταψί και τα κόψουμε κομμάτια- να τα αλείψουμε με πινέλο με λίγο σησαμέλαιο και να τα ψήσουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200ο C για 20-25 λεπτά.

Στραγγίζουμε για λίγο σε χαρτί κουζίνας ώστε να φύγει το περισσό λάδι.

Προαιρετικά σερβίρουμε με μαγιονέζα ή με σάλτσα από γιαούρτι.

Καλή μας Όρεξη!

ΥΓ. Μπορούμε να προσθέσουμε στη ζύμη ένα σκληρό τυρί τύπου ρεγκάτο ή μαντσέγκο κουράδο. Στην τάξη προτιμήσαμε παμψηφεί τα σκέτα. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω να προσθέσω και λίγο ταχίνι, καθώς ταιριάζει ιδιαίτερα με τα ρεβύθια.

Fuente:
Antiguas recetas gaditanas

The Ugly Duckling, 1939

José Manuel Caballero Bonald y el flamenco

Somos El Tiempo Que Nos Queda

Somos El Tiempo Que Nos Queda
José Manuel Caballero Bonald

Ligeramente tumefacta
pero ofrecida con codicia,
llegó la boca hasta el lindero
de la precaria intimidad.
Iban reptando las parejas
que se apiñaban en lo oscuro:
no se miraban, se sumían
en un compendio de sudores,
se convertían en secuaces
de la penumbra suspensiva.
Como un furtivo postulado
brilló el mechero de los cómplices.

No te preocupes no me he ido,
¿cómo iba a irme sin saber?
Somos el tiempo que nos queda.

Y ya los cuerpos se anudaban
bajo la oscura marquesina,
sin decidir con qué argumentos
recobrarían su ansiedad.
Era una esquirla el clarinete,
un estertor de la armonía.

Toda la noche resonando
como una sábana en tus pechos,
toda la noche entre emboscadas
buscando llaves que no abrían.

Chorros de gritos tan vehementes
que entrechocan con los vasos
iban tiñendo de lujuria
los cortinajes y butacas.
Entre el estruendo de los rótulos
unas caderas rebullían
como impulsadas por la piel
incandescente del tambor.

Mira qué prendas, qué proclamas
de irremediable soledad.
Habla más alto, no se escucha
más que el furor de los licores.
Todo está lleno de luciérnagas
y de insufribles fumarolas,
todo parece confiscado
por los que nunca saben nada.

Pero la boca ya ofrecía
sus rezumantes terciopelos,
boca promiscua, saturada
de zumos ávidos y esguinces.
Está invadida de jadeos,
no se parece a las demás.
No se parece, no es mentira.

Pisando vidrios, esgrimiendo
restos de yerbas y de músicas,
llegaron nuevas avalanchas
de adormilados oficiantes.
Era la hora del suicidio
y algunos miembros de la secta
se desnudaron en la sala
con voluptuosa dejadez.

¿Cómo evitar el simulacro,
cómo vivir sin desvivirnos?
Surcan los días por tu vientre.
Somos el tiempo que nos queda.

J.M.Caballero Bonald, Biobibliografía

José Heredia Maya - Penar ocono

Se tiene la edad del sufrimiento que se vive.
F. MAURIAC

AUNQUE SEA RECIENTE MI CARNET
José Heredia Maya, 1973

Yo nací hace milenios:
Cuando despacio al paso de la bestia
El horizonte se horadaba.

Cuando la muerte
Era un signo de Dios omnipotente
Y no un signo de Dios exterminando
(es posible que no existiera Dios
todavía en la mente de los hombres)

Cuando los niños
Jugaban con la luna
y todos con la misma se acostaban.

Cuando decir yo, espiga
O Federico era lo mismo.

Cuando el mar y su canto era la miel
De todo oído y paladar bien hechos.

Cuando Ulises y Sancho no existían.
Cuando la Tierra era una estrella
Y no un soporte
De mendigos de muertos
De famélicas madres de animales terribles
Y no un soporte digo
De negros de amarillos y de blancos
Y dentro de los blancos
Moros indios y gitanos entre otros.

Cuando las cosas eran más de Dios
Y más de todos.

Cuando nací hace milenios
Aunque sea reciente mi carné
Todo era mucho más hermoso
Pero aquello duró
Lo que un relámpago
O tal vez menos.

El catedrático gitano
José Heredia Maya, Calochí On Oripandó
José Heredia Maya (Albuñuelas, Granada 1947-2010)

Villancicos del Sacromonte

El equipo de Flamenco Con Arte os deseamos Feliz Navidad.

Para ello hemos realizado un video en el cual hemos mezclado imágenes navideñas de Granada, también fotos antiguas de los gitanos del Sacromonte y un video de Alba Heredia e Iván Vargas en un espectáculo de Juan Andrés Maya; todo ello mezclado con el mejor sonido del disco de Villancicos del Sacromonte realizado por Curro Albayzín como siempre apoyando el flamenco granadino.