Τέλος μιας φάσης ζωής. Τέλος ενός κύκλου σπουδών 6 ετών. Τέλος καταστάσεων φτιασιδομένων, με πολύ make up. Τέλος μεταφορικό ανθρώπων που υπήρξαν κάποτε δίπλα μας. Τέλος αμετάκλειτο ανθρώπων πολυαγαπημένων.
Μόνο το τελευταίο, το οριστικό είναι επώδυνο και βασανιστικό. Ολα τα άλλα, συνοδεύονται από μεγάλη ανακούφιση που οδηγεί σε μια έντονη αίσθηση απελευθέρωσης και σε νέα χαρά.
Επιτέλους Τέλος!
Καλύτερα όμως ας μας τα "πει" ο "El Cantante" Héctor Lavoe , αφού εκείνος υπήρξε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του Todo Tiene Su Final!
Todo Tiene Su Final (Autor: Willie Colón & Héctor Lavoe) (Canta: Héctor lavoe)
Todo tiene su final nada dura para siempre tenemos que recordar que no existe eternidad.*
Como el lindo clavel sólo quizo florecer y enseñarnos su belleza y marchito perecer.
Todo tiene su final nada dura para siempre tenemos que recordar que no existe eternidad.
Como el campeón mundial dio su vida por llegar y perder lo más querido en las masas otro más.
Coro: Todo tiene su final...
* Καθετί έχει το τέλος του τίποτα δεν κρατά για πάντα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει αιωνιότητα
Από την μεριά, υπάρχει ένας Πρόεδρος που -έχοντας σαν είδωλο τον Hugo Chávez- προσπαθεί με αντισυνταγματικό τρόπο να νομιμοποιήσει και να διεξάγει παράνομο δημοψήφισμα για να παρατείνει την θητεία του εις τον αιώνα τον άπαντα (και να μετατρέψει μια δημοκρατική εκλογική διεργασία σε άλλο ένα είδος καλλυμένης δικτατορίας) από την μια μεριά.
Από την άλλη μεριά, υπάρχει η γνωστή παρεμβατική πολιτική των "μεγάλων" γειτόνων χέρι-χέρι με την τάση να ξεπουλά την χώρα της μια συγκεκριμένη κάστα (γιατί τώρα πια αμφιβάλλω αν μπορούμε να μιλήσουμε συνολικά για τάξη) ανθρώπων.
Για άλλη μια φορά στην ιστορία της πολύπαθης Λατινικής Αμερικής, μια ακόμα δικτατορία θα ακολουθήσει με αμερικανικό sponsoship και τοπικό caciquismo με άρωμα αιώνων, απομεινάρι μιας αρρωστημένης ισπανικής φεουδαρχικής συνήθειας του Μεσαίωνα.
Η κατάρα της Λατινικής Αμερικής είναι διπλή. Τα κατάλειπα ενός παρελθόντος που δεν ήταν δικό τους, που δεν μπόρεσαν ποτέ να το προσαρμόσουν στις δικές τους ανάγκες και συνήθειες, καθώς και οι παρεμβατικοί γείτονες. Πώς να ξεφύγει από τα δεινά μια Ήπειρος, όταν οι νόμιμα εκλεγμένοι Πρόεδροι των χωρών που την απαρτίζουν αποφασίζουν ξαφνικά -στα πλαίσια μια μετενσάρκωσης του άπλυτου βασιλιά "ήλιου" Louis XIV- να κάνουν πράξη το L’État c’est Moi; Η συνέχεια βέβαια βρίσκεται πάντα στα χέρια των εκάστοτε "τιμωρών", που βρίσκουν την ευκαιρία να βοηθήσουν στη διάλυση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος γιατί προφανώς το διαίρει και βασίλευε έχει υπάρξει από τα βάθη των αιώνων μια εξαιρετικά αποτελεσματική πολιτική.
Η ουσία είναι ότι ένας νέος κύκλος βίας, νοθείας και κατάλυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος (πολύ σχετικός τελικά αυτός ο όρος, κάτι δεν είχαν σωστά σκεφτεί οι Αρχαίοι Ημών Πρόγονοι) μόλις ξεκίνησε στην Λατινική Αμερική, στην Ονδούρα. Και έπεται συνέχεια...
Φεστιβάλ LEA 24 έως 27 Ιουνίου 2009 Τεχνόπολις, Δήμου Αθηναίων, Πειραιώς 100, Γκάζι
Οργάνωση: Δήμος Αθηναίων, Διαπολιτιστικό Κέντρο, Ινστιτούτο Διαπολιτισμικής Ανάπτυξης, ΙΜΕΠΟ, Instituto Cervantes, Eλληνο-Κολομβιανός Σύλλογος, Πολιτιστικό περιοδικό Sol Latino
Πρόγραμμα εκδηλώσεων
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009: Ημέρα εορτασμού της Ισπανικής Γλώσσας 18.00 - 21:00 Έναρξη Τραγούδια με την Daniela Tabernig. Ομιλίες Η Αλίκη Καγιαλόγλου τραγουδά για την Λατινική Αμερική και την Ιβηρική χερσόνησο στην Ελλάδα. Απονομή βραβείων σε ισπανιστές και λατινοαμερικανιστές εκ μέρους του Πολιτιστικού Περιοδικού Sol Latino και του Ινστιτούτου Διαπολιτισμικής Ανάπτυξης. Ημέρα εορτασμού της Ισπανικής Γλώσσας με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Θερβάντες Eusebi Ayensa . Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 Χορός από τους μαθητές της Ακαδημίας Ταγκό. Κοκτέιλ και μουσική με το συγκρότημα La Cucaracha “Οδός Ανάγνωσης”
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009 10:00 - 11:00 Εργαστήρι για την προώθηση της ανάγνωσης με θέμα: Η απόλαυση του διαβάσματος. Προσκεκλημένη: η καθηγήτρια Margarita Guerrero. Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 11:00 - 12:00 Προβολή ντοκυμαντέρ. 11:00 a 12:00 Μεταθανάτιες μνήμες, βασισμένο στο βιβλίο του Machado de Asis, Μεταθανάτιες μνήμες του Braz Cubas. Σκηνοθεσία: André Klotzel Ενόχληση Estorbo Estorvo, βασισμένο στο βιβλίο του Chico Buarque de Holanda. Director: Bruno Stroppiana Οι ρίζες της Βραζιλίας, ντοκυμαντέρ για τον ιστορικό Sérgio Buarque de Holanda Σκηνοθεσία: Nelson Pereira Santos Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 12:00 -13:30 Στρογγυλό τραπέζι με θέμα: Δημοσιογραφία και λογοτεχνία, έντυπο παρόν και ψηφιακό μέλλον Συντονίζουν η Adriana Flores (Agencia EFE) και η Begoña Castiella (ABC Madrid) Προσκεκλημένος: ο Γιώργος Λεονάρδος, Δημοσιογράφος και συγγραφέας Παρουσίαση του Ιδρύματος του Gabriel García Márquez “Ίδρυμα Νέα Δημοσιογραφία της Ιβηρηκής Αμερικής” Προσκεκλημένος: ο Flavio Vargas, Διευθυντής Προγράμματος του Ίδρυματος Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 13:00 - 14:00 Παραμυθάδες Θεατρική ομάδα Όκυπος Andre Maia, Πορτογάλος ηθοποιός Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 14:00 - 14:35 Προβολή ντοκυμαντέρ Pablo Neruda Σκηνοθέτης: Luis R. Vera Εθνικό Συμβούλιο Πολιτισμού και Τεχνών της Χιλής. Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 16:00 - 17:00 Διάλεξη με θέμα: Προφορική παράδοση και λαϊκό διήγημα στη Χιλή και την Λατινική Αμερική Προσκεκλημένος ο Manuel Dannemman Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 17:30 - 18:30 Συζήτηση. Ο έρωτας ανάμεσα στις γλώσσες. Η ερωτική ποίηση στην Ελλάδα, την Ισπανία και την ισπανόφωνη Αμερική Προσκεκλημένος: ο Eduardo Lucena, καθηγητής ισπανικών και Ισπανόφωνης Λογοτεχνίας. Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 19:00 - 20:00 Στρογγυλό τραπέζι με θέμα: Γνωριμία με τον Juan Carlos Onetti. Instituto Cervantes Συντονίστρια: Claudia Constanzo, καθηγήτρια στο Ε.Α.Π. Προσκεκλημένοι ο Rafael Courtoisie, Ουρουγουανός συγγραφέας και ο Juan Jesús Armas Marcelo, δημοσιογράφος του ABC Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 21:00 - 23:00 Πάρτυ - Fiesta de Enzzo de Cuba Πάρτυ σάλσα - Fiesta salsa με τους Amor Latino και επαγγελματίες χορευτές Συναυλία της μεξικανής τραγουδίστριας Martha Moreleón Οδός Ανάγνωσης
Παρασκευή 26 Ιουνίου 2009 10:30 - 11:30 Aurayalau, θεατροποιημένα παραμύθια από παραμυθάδες. Instituto Cervantes Προσκεκλημένος ο Pablo Albo Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 11:30 - 12:30 Συζήτηση με θέμα: Συνάντηση με τον Gabriel García Márquez και τον José Saramago. Συντονιστής: Víctor Ivanovici Προσκεκλημένες η Κλαίτη Σωτηριάδου, μεταφράστρια του Gabriel García Márquez και η Ana María Soares, Lectora del Instituto Camões Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 13:00 - 14:00 Παραμυθάδες Θεατρική ομάδα Όκυπος Andre Maia, Πορτογάλος ηθοποιός Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 14:00 - 14:45 Προβολή ντοκυμαντέρ Συναντώντας τον Gabo Υπουργείο Πολιτισμού της Κολομβίας και Ίδρυμα Νέας Ιβηροαμερικανικής Δημοσιογραφίας. Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 15:00 - 16:30 Προβολή ντοκυμαντέρ «Καβάφης και Pessoa». «Gabriela Mistral». Σκηνοθέτης: Luis R. Vera. Εθνικό Συμβούλιο Πολιτισμού και Τεχνών της Χιλής Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 17:30 - 19:30 Στρογγυλό τραπέζι με θέμα: Ελληνικά- Ισπανικά- Πορτογαλικά. Συνάντηση γλωσσών, συνάντηση των μεταφραστών Κέντρο Σπουδών Abanico Συντονιστής: Νίκος Πρατσίνης Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 18:00 - 19:00 Ανοιχτός διάλογος εικονογράφων και σκιτσογράφων με θέμα: Novela Grafica. Προσκεκλημένοι ο Gelman Salazar, διευθυντής της Εθνικής Σχολής Σκιτσογραφίας της Κολομβίας και ο Omar Figueroa TURCIOS, πρώτο βραβείο εικονογράφησης του Φεστιβάλ LEA Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 19:30 - 20:15 Παρουσίαση του βιβλίου Τα τυφλά ηλιοτρόπια του Alberto Méndez Με τη συμμετοχή του μεταφραστή Κωνσταντίνου Παλαιολόγου Εκδόσεις Πάπυρος Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 20:30 - 22:00 Βραδιά ποίησης: Περί μικρών χωριών και μυθικο-βιβλικών ηρώων. Προσκεκλημένος ο ισπανός ποιητής Juan Vicente Piqueras Με τη συμμετοχή των νέων ποιητών Yoel Soto (Κούβα), του Κωνσταντίνου Βαδραχάνη (Ελλάδα) και του ηθοποιού Andre Maia (Πορτογαλία) Συντονιστής: Pedro Olalla Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 22:00 - 23:00 Παράσταση φλαμένκο από το συγκρότημα Sentimientos Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84
Σάββατο 27 Ιουνίου 2009 10:30 - 12:00 Εργαστήρι με θέμα: Ζωγραφίζοντας τον κόσμο με το Sol Latino Ειδική προσκεκλημένη η καθηγήτρια Margarita Guerrero Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 11:00 - 12:00 Διάλεξη και ανοιχτός διάλογος με θέμα: Ανακαλύπτοντας την Ελλάδα Προσκεκλημένος ο Pedro Olalla Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 12:00 - 12:45 Προβολή ντοκιμαντέρ με τίτλο Ταξίδι στον ελληνικό μύθο Σενάριο και παρουσίαση: Pedro Olalla Σκηνοθέτης: Κώστας Μαχαίρας Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 13:00 - 14:00 Εργαστήρι με θέμα: Διάβασμα και προσωπική υπέρβαση Προσκεκλημένη η Ana Patricia Yanguas Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 15:00 - 16:00 Εργαστήρι με θέμα: Και τα μωρά διαβάζουν Προσκεκλημένη η καθηγήτρια Mercedes de Rodríguez Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 16:00 - 17:00 Αφιέρωμα Casa de las Américas: χωνευτήρι των πολιτισμών Προσκεκλημένος ο κουβανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Hermes Herrera Αφιέρωμα στην Trova Cubana: Manolo Vega Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 17:20 - 18:00 Ανοιχτός διάλογος της Εταιρίας Ελληνων Ισπανιστών Προσκεκλημένοι η Σύλβα Πάντου, η Άννα Ρόζεμπεργκ, ο Βίκτωρ Ιβάνοβιτς και η Νίνα Αγγελίδου Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 18:30 - 19:30 Στρογγυλό τραπέζι με θέμα: Η σημασία των σπουδών της ισπανικής και πορτογαλικής γλώσσας στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Σύλλογος εν Ελλάδι Καθηγητών Ισπανικών (ASPE) Συντονιστής: ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 20:00 - 21:00 Παρουσίαση του βιβλίου Το λυχνάρι του Αλαντίν, του Luis Sepúlveda Με την συμμετοχή του μεταφραστή Αχιλλέα Κυριακίδη Εκδόσεις Όπερα Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς 21:00 - 22:00 Παραμυθάδες Θεατρική ομάδα Όκυπος Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84 22:00 - 23:00 Πάρτυ - Fiesta του Enzzo de Cuba: Παραδοσιακοί χοροί με τον Walter και τη Xiomara Capoeira, χορός και πολεμική τέχνη από τη Βραζιλία Συναυλία του κουβανού τραγουδιστή Manolo Vega Αμφιθέατρο Γιάννης Ρίτσος Ρ/Σ Αθήνα 9,84
Μόνιμες εκθέσεις (24 έως 27 Ιουνίου 2009) Αφιέρωμα στον Gabriel García Márquez, τον José Saramago και τον Πέτρο Μάρκαρη. Έκθεση εικονογραφήσεων με έργα των συμμετεχόντων στον 1ο Διαγωνισμό Εικονογράφησης LEA, σε συνεργασία με τη Σχολή Εικονογράφησης της Κολομβίας. Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς. Ζωγραφίζοντας “Το φως είναι όπως το νερό” και “Το πιο μεγάλο λουλούδι του κόσμου”. Έκθεση παιδικής ζωγραφικής. Ζωγραφιές παιδιών από 5 έως 15 ετών, ελληνικής και ιβηροαμερικανικής καταγωγής. Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς Ιβηροαμερική και Ελλάδα, από τον κουβανό συνθέτη, μουσικό και ζωγράφο Manolo Vega. Έκθεση ζωγραφικής. Κτίριο Δ10 – Αίθουσα Κωστής Παλαμάς Συγγραφείς του σήμερα και του χτες από τις σχεδιάστριες Paula Londoño και Clara Serna. Έκθεση εικονογραφήσεων. Οδός Ανάγνωσης
Στις 13 Ιουλίου κλείνουν 6 χρόνια από το θάνατο του Compay Segundo. Τρεις μέρες μετά θα εμφανιστεί στο Badminton το Grupo Compay Segundo, με καλλιτεχνικό διευθυντή έναν από τους γιους του Compay, τον κοντραμπασίστα Salvador Repilado Labrada.
Ο σεισμός του 99 ήταν η αιτία που δεν μπορέσαμε ποτέ οι Έλληνες να πάρουμε μια μικρή γεύση από το άρωμα της Κούβας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα που απέπνεε ο Compay Segundo. Αυτή τη "Σούρα του χθες" που τόσο εκπληκτικά προσπάθησαν να μεταφέρουν με τον επίσης εκλειπόντα Pío Leyva στο θέατρο L´Olympia του Παρισιού την ίδια χρονιά που ακυρωνόταν η συναυλία τους στον Λυκαβηττό, θα την νοιώσουμε άραγε από τους ας πούμε "συνεχιστές" της μουσικής του παράδοσης στις 16 Ιουλίου; Μακάρι.
Αυτό το καταπληκτικό ντουέτο με την Martirio πάντως, έχω την αίσθηση ότι απλά θα μείνει αξεπέραστο.
* Η σούρα του χθες: La juma de ayer, αγαπημένο τραγούδι του Compay Segundo
Juan Carlos Godoy και Café de los Maestros στο Ηρώδειο
Οσοι βρεθήκαμε την Κυριακή στο Ηρώδειο είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και να χαρούμε από κοντά σπουδαίους Αργεντίνους μουσικούς του τανγκό που έγιναν διάσημοι στα μισά του προηγούμενου αιώνα και που ξαναβρέθηκαν κοντά στο διεθνές κοινό μέσω της ταινίας-ντοκυμαντέρ Café de los Maestros του Gustavo Santaolalla, που παίχτηκε και στην Αθήνα τον περασμένο χειμώνα.
Μπορεί να έλειπε ο Alberto Podestá με το Percal του και η εκφραστική φωνή της Virginia Luque, καταφέραμε όμως να έχουμε την μοναδική εμπειρία του να απολαύσουμε τον Juan Carlos Godoy να τραγουδά την Alma en pena. Εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό η φιγούρα του Ruben González, όταν πριν καμιά δεκαριά χρόνια τον έβγαζαν υποβασταζόμενο στην σκηνή του Λυκαβηττού για να μας εκπλήξει και να μας συνεπάρει αμέσως μετά με το πιάνο του. Είναι πραγματικά απίστευτο το πως καλλιτέχνες σε τόσο προχωρημένη ηλικία, όταν έρχονται σε επαφή με το κοινό ξαναγεννιούνται και μας συνεπαίρνουν με το ταλέντο αλλά και -κυρίως- με το πάθος τους. Μοιάζουν σαν να προσπαθούν να ξορκίσουν τον θάνατο τραγουδώντας ή παίζοντας μουσική, ή ίσως απλά να είναι αυτός ο δικός τους ύμνος προς τη ζωή και ο τρόπος να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους που είναι ακόμα εδώ.
Εξαιρετική συναυλία, όλοι ήταν υπέροχοι (ξεχώρισα ιδιαίτερα τον Aníbal Arías στην κιθάρα), φυσούσε δροσερό αναζωογονητικό αεράκι στο Ηρώδειο και όλα θα ήταν τέλεια, αν η ελληνική γαϊδουριά δεν οδηγούσε αρκετά μέλη του κοινού να αρχίσουν να αποχωρούν μισή ώρα πριν ολοκληρωθεί η εκδήλωση. Τελικά, αναρωτιέμαι... αν τα εισιτήρια στο άνω διάζωμα κόστιζαν 50€ αντί για 20€, θα είχαν άραγε έρθει στην συναυλία αυτοί οι αγενείς συμπατριώτες μου που έδειξαν για άλλη μια φορά τους κακούς τους τρόπους αλλά και την ασέβειά τους απέναντι στους καλλιτέχνες αλλά και στο κοινό; Αναρωτιέμαι...
Ανοίγει τις πόρτες της στο κοινό έκθεση για την Προκολομβιανή Τέχνη στις 24 Ιουνίου στο Μουσείο Μπενάκη (κεντρικό κτήριο στην Κουμπάρη).
Η έκθεση παρουσιάζει για πρώτη φορά την Συλλογή του Γιώργου Γόντικα, η οποία δωρήθηκε πρόσφατα στο Μουσείο Μπενάκη και αποτελεί το μοναδικό καταγεγραμμένο σύνολο έργων Προ-Κολομβιανής τέχνης στην Ελλάδα (κεραμικά αγγεία, ειδώλια, λίθινα αντικείμενα και εργαλεία). Τόσο η έκθεση, όσο και η συλλογή, επικεντρώνονται στους πολιτισμούς των Άνδεων της Νότιας Αμερικής (Περού, Κόστα Ρίκα, Εκουαδόρ και Μεξικό), που χαρακτηρίζονταν από κοινές πράξεις λατρείας και πολλά κοινά τεχνολογικά στοιχεία.
Και ποιός ειδικότερος να μας μιλήσει για την Προκολομβιανή Τέχνη από τον εμπνευσμένο αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητή του ΕΑΠ Arturo Vargas; Με χαρά θα παρακολουθήσουμε την ομιλία του με τίτλο «Η Προκολομβιανή Τέχνη στο Μουσείο Μπενάκη» στις 25 Ιουνίου στις 19.30, στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στο νέο κτήριο της οδού Πειραιώς.
Γεμάτη εκδηλώσεις γύρω από την Λατινική Αμερική η επόμενη εβδομάδα εις τας Αθήνας!
Ίσως κάτι τέτοιο να ήθελε να κάνει η Bebe μετά την ξαφνική τεράστια επιτυχία που την βρήκε απροετοίμαστη και χρειάστηκε τελικά 5 χρόνια (και αρκετό καιρό απομόνωσης) για να μπορέσει να επανέλθει ενεργά στον χώρο της μουσικής με το δεύτερο άλμπουμ της "Y Punto", που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιουνίου.
Στο βίντεο ερμηνεύει το ελαφρώς μελαγχολικό "Me fuí", το πρώτο δείγμα που κυκλοφόρησε από την νέα δουλειά της.
Τα περί Σοσιαλισμού και Βαρβαρότητας που πήρε το μάτι μου να ανασύρονται από τα σκονισμένα ράφια τις τελευταίες μέρες μου φάνηκαν παιδιάστικα γλαφυρά τεχνάσματα των διαφόρων ραν-ταν-πλαν πρακτόρων Θου-Βου που έχει γεμίσει η Υφήλιος τα τελευταία 100 χρόνια.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα επιλέξουμε και πάλι την Βαρβαρότητα έναντι του Πολιτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οχι άλλοι Νεκροί, διαβάζω στον σημερινό τίτλο ενός από τα ισπανόφωνα blogs που παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό. Μαγειρική το κύριο θέμα, αλλά προφανώς όταν ζει κανείς σε μια χώρα όπως το Περού, πολυταλανισμένη από τα πραξικοπήματα και τις δικτατορίες που πληρώνονται για να οργανώσουν οι διάφοροι ραν-ταν-πλαν πράκτορες Θου-Βου, τότε δεν μπορεί παρά να τρομάξει με αυτό που βλέπει να συμβαίνει ΚΑΙ ΠΑΛΙ στη γειτονιά του και να προσπαθήσει να εξορκίσει τον φόβο του μέσα από δυο λέξεις, αντί για μια πλούσια συνταγή.
Και όπως λέει μια ισπανική παροιμία "cuando las barbas de tu vecino veas pelar, pon las tuyas a remojar" ή αλλιώς όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, κάποια στιγμή θα φτάσει η φωτιά και στο δικό μας, γι αυτό και πρέπει να προσέχουμε για να έχουμε. Εστω, αυτήν την σχετική και υποτυπώδη έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας που θεωρούμε δεδομένη και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να την υπερασπίσουμε και να την τιμήσουμε με την ψήφο μας, όταν σε πολλά μέρη του κόσμου εξακολουθούν να έχουν πρόσβαση στις κάλπες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποκλειστικά και μόνο οι ελάχιστοι προνομιούχοι.
Οσο εμείς κολυμπούσαμε ή/και χαζολογούσαμε μπροστά στις βαρετές χιλιοειπωμένες ανοησίες της Ελληνικής Τηλεόρασης που επαναλαμβάνονται με ανατριχιαστικά μαθηματική ακρίβεια κάθε σαββατοκύριακο εκλογών, σε μια γωνιά του Περουβιάνικου Αμαζόνιου σκοτώνονταν αστυνομικοί και άμαχοι κάτοικοι, μέλη της φυλής των Awajun που προσπαθούν να αποτρέψουν την εισβολή των πολυεθνικών στις τελευταίες πηγές παγκόσμιας ανάσας, με άγνωστο ουσιαστικά τον αριθμό των νεκρών. Τρομάζει ο συγγραφέας του κειμένου, βλέπει να βάζουν και πάλι τους συμπατριώτες του μπροστά στο τεχνητό δίλημμα Civilización o Barbarie του 19ου αιώνα, που οδήγησε στην μεγαλύτερη "εκκαθάριση" των εναπομεινάντων φυλών του Αμαζονίου μετά την απόβαση του Colón στην Αμερική και στην απαρχή μιας ατέλειωτης σειράς βίαιων ανατροπών του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.
Θα μου πεις, εδώ καράβια χάνονται... το Περού μας πέφτει μακρυά, δεν μας αφορούν αυτές οι γενοκτονίες, ούτε βέβαια η καταστροφή του Αμαζόνιου προς όφελος των γνωστών διεθνών(;) συμφερόντων, αυτά όλα είναι προβλήματα μιας μακρινής Ηπείρου, δεν μας αγγίζουν.
Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy* Dame la B, B Sin tu voz el destino parece rendirse como ves Dame la A, A A mis oídos llegó la noticia triste de que de aquí te nos fuiste Dame la R, R Perdónanos mi Lord si no llegue a tiempo a despedirnos de este Bro Dame la B, B Recorriendo la duda y al final no se que coño fue lo que pasó Dame la Y, Y Y recuerdo aquello cómo, que decía así: Qué bolá, bueno que, qué bolá, qué vuelta El BARBY en el corazón se nos queda
Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy
Cada segundo que pasa, cada espacio en que no estás Tu ausencia perfora mi alma me asesina sin piedad Intento pensar pretendo olvidar pero me atrapa la realidad Una verdad que me ataca y me pone a suplicar
Ca s'est passé ça fait des années, mais ça passe pas Pas facil d'effacer, toutes celles passées à tes côtés On était deux gamins, frangin, et déjà ça castagnait On jouait les durs, mais l'un sur l'autre tu sais qu'on pouvait compter La vie nous a séparés, chacun son taff, chacun son quartier Fallait pas se perdre de vue, on s'voyait aux fêtes de fin d'année J'aurais voulu t'en dire des choses, te dire combien tu comptais Mais c'était sans compter sur la mer agitée Tragédie pour ma mère atristée; des pleures, des larmes Et des coeurs brisés, tu me manques frèro Pas un jour sans y penser, comment c'est là haut, j'y crois Un jour toi et moi, te dire combien je t'aime Lolo, te serrer fort dans mes bras
Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy
Ave María
Cruces, flores, lápidas, mucho no más Recuerdos tristes que nos llegan Del vedado barrio que nos juntos vio crecer Admití muerte trabajo me ha costado lo sé Adiós no dije, hoy te los mando Van uno, dos, tres, millón de besos Pido que me perdones en brazos Con Dios te ibas, mi ausencia en el velorio deambulaba Heridas que no cierran, infancias que perduran Momentos tristes viejos no llegan A veces vivir cuesta duda, sin duda
Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy Paso las noches enteras rezando implorándole a Dios Que cuide y vele por ti, que esté contigo cuando no estoy
*"Περνώ ολόκληρες νύχτες να προσεύχομαι και να ικετεύω τον θεό να σε προσέχει και να ξενυχτά για σένα, να είναι μαζί σου όταν δεν είμαι εγώ..."
Solomon Burke και None of us are free, στο 1 Festival Kosmos στις 30 Ιουνίου στον Ιππικό Όμιλο στο Γουδί!
Την ίδια μέρα θα εμφανιστεί -μεταξύ άλλων- και η Yasmin Levi με την ιδιαίτερη φωνή και την προτίμηση στα σεφαραδίτικα ακούσματα, που την "συναντούμε" στο ραδιόφωνο τακτικά τον τελευταίο καιρό.
Την επομένη ξεχωρίζουν οι Orishas, με το θηρίο τον Yotuel Romero έτοιμο για μία ακόμα αξέχαστη "παράσταση".
´
Ακολουθούν οι Bajofondo, καθώς και άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που προσωπικά δεν έχω ακούσει ιδιαίτερα τη δουλειά τους.
Πιστεύω ότι αφού το WOMAD δεν έρχεται πια στην Ελλάδα, αξίζει τον κόπο να πάρουμε μέρος σε αυτό το μουσικό διήμερο και να στηρίξουμε την προσπάθεια του Kosmos 9.36, ιδιαίτερα όσοι αγαπούμε τις Μουσικές του Κόσμου.
1. Después de leer el poema "Que contiene una fantasía contenta con amor decente", escrito por Sor Juana Inés de la Cruz, explique por qué es predominantemente barroco. Comente cuáles tendencias barrocas se evidencian en el texto. Fundamente sus apreciaciones en pasajes del poema, analizando lo más cuidadosamente posible cada fragmento citado (4 puntos).
Que contiene una fantasía contenta con amor decente
Detente, sombra de mi bien esquivo, imagen del hechizo que más quiero, bella ilusión por quien alegre muero, dulce ficción por quien penosa vivo.
Si al imán de tus gracias, atractivo, sirve mi pecho de obediente acero, ¿para qué me enamoras lisonjero, si has de burlarme luego fugitivo?
Mas blasonar no puedes, satisfecho, de que triunfa de mí tu tiranía: que aunque dejas burlado el lazo estrecho
que tu forma fantástica ceñía, poco importa burlar brazos y pecho si te labra prisión mi fantasía.
B) Parte Teórica
De los cuatro temas siguientes debe elegir tres y desarrollar únicamente los tres elegidos. Procure siempre ofrecer una sólida argumentación para cada uno de sus asertos (6 puntos):
1 ¿Qué fue el Modernismo Hispanoamericano? Señale tanto las características comunes a todo el Movimiento, como los matices propios de sus diferentes períodos.
2. Comente las características de la Literatura Gauchesca.
3. ¿Cuáles son las diferencias y cuáles las semejanzas de la literatura quecha con las otras literaturas indígenas de Hispanoamérica?
Σήμερα τα μεσάνυχτα θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στην ΕΤ1 την ταινία του Μιχαήλ ΚαλατόζοφΕίμαι η Κούβα σε παραγωγή Φράνσις Φορντ Κόπολα και Μάρτιν Σκορσέζε.
Ευτυχώς χάρη σε αυτό το αριστούργημα υπάρχει και κάτι που να αξίζει τον χρόνο και την προσοχή μας σήμερα το βράδυ στην ελληνική τηλεόραση. Πρόκειται για ένα μάθημα για όλους, του πως ακόμα και η αφορμή μιας προπαγάνδας μπορεί να οδηγήσει σε ένα ύψιστο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, όταν υπάρχει ταλέντο, φαντασία και σκληρή δουλειά.
Χαρακτηριστικά μάλλον άγνωστα στους 5 συμπατριώτες μας που ζητούν την προσοχή μας στις 8 το βράδυ, ενώ κανονικά θα έπρεπε όλοι τους να έχουν βρει μια τρύπα να κρυφτούν για το κακίστης ποιότητας φτηνιάρικο μπουλούκι που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα, όντας οι ίδιοι θιασάρχες με πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ εμείς οι υπόλοιποι θιασώτες, όλοι συνένοχοι λίγο-πολύ στην ίδια κακογουστιά.
Στο Μουσείο του Prado στην Μαδρίτη μόλις εγκαινιάστηκε μία έκθεση-αφιέρωμα στον Joaquín Sorolla (1863- 1923), που θα διαρκέσει ως τις 6 Σεπτεμβρίου.
Οσοι τυχεροί βρεθούν στην Μαδρίτη θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν 102 αντιπροσωπευτικούς πίνακες από όλες τις σημαντικές στιγμές της καλλιτεχνικής πορείας του και έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για το έργο του του σπουδαίου Βαλενθιάνου ζωγράφου.
Από τους αγαπημένους μου οι εμβληματικοί πίνακές του στην παραλία της Μalvarrosa το 1909, όταν ο Sorolla βρισκόταν στο αποκορύφωμά του σαν καλλιτέχνης αλλά και σε ιδιαίτερα ευτυχισμένες προσωπικές στιγμές πληρότητας. Έχει γραφτεί σχετικά από τους κριτικούς τέχνης ότι κανείς δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να συλλάβει και να αποδώσει καλύτερα το φως της ισπανικής Μεσογείου από ό,τι ο Joaquín Sorolla σε αυτά τα έργα.
Εξαιρετική η δουλειά του Vicente Amigo καθώς και των συνεργατών του στη νέα του δουλειά με τίτλο Paseo de Gracia. Εκτο άλμπουμ για τον κιθαρίστα από την Córdoba, που μοιάζει όσο ποτέ να προσπαθεί να τραγουδήσει με την κιθάρα του.
Οπως τονίζει και ο ίδιος, πρόκειται για ένα "άλμπουμ συνεργασιών" με μερικά από τα πιο "δυνατά" ονόματα στο μουσικό ισπανικό στερέωμα. Εντονη κάνει την παρουσία της ολόκληρη η οικογένεια Morente, με τον Enrique να δίνει το "πρόσταγμα" και να ακολουθούν η Estrella, η Soleá και ο Enrique Junior. Η cantaora Niña Pastori αλλά και ο ιδιαίτερα αγαπητός στον ισπανόφωνο κόσμο Alejandro Sanz προσθέτουν λίγη από την λάμψη και το ταλέντο τους στο Paseo de Gracia, μαζί με τους cantaores Rafael de Utrera και Miguel Ortega.
Από το σχολικό έτος 2006-2007 λειτουργεί πιλοτικό πρόγραμμα εισαγωγής της Ισπανικής γλώσσας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (αριθ. 74672/Γ2 Υ.Α ΦΕΚ 1115 τ.Β΄/16-8-06) σε έξι γυμνάσια της χώρας μας, και από το νέο ακαδημαϊκό έτος σε ακόμη πέντε.
Αναμφίβολα, η Ισπανική λώσσα αξίζει και αυτή μια θέση στη δημόσια εκπαίδευση, για πληθώρα λόγων׃ • Είναι μια από τις πιο διαδεδομένες γλώσσες διεθνώς, καθώς είναι η επίσημη γλώσσα 21 χωρών (Ισπανία και χώρες Λατινικής Αμερικής) και την μιλούν πάνω από 400.000.000 άτομα. • Είναι μια γλώσσα προσιτή στους Έλληνες λόγω της προφοράς της και διαθέτει πλούσια λογοτεχνική και μουσική παράδοση, γεγονός που την καθιστά πιο ιδιαίτερα ελκυστική στους νέους. • Η Ελλάδα έχει συνεχώς αυξανόμενες εμπορικές συναλλαγές με ισπανόφωνες χώρες, ως εκ τούτου αποτελεί σημαντικό εφόδιο στην αγορά εργασίας. • Παρατηρείται αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ισπανική γλώσσα στην Ελλάδα, καθώς η χώρα μας κατέχει παγκοσμίως την 1η θέση συμμετοχής στις εξετάσεις των Διπλωμάτων της Ισπανικής ως ξένης γλώσσας DELE του Ινστιτούτου Θερβάντες. Επίσης, έχει ενταχθεί στο Κρατικό Πιστοποιητικό Γλωσσομάθειας από το Νοέμβριο 2008.
Επειδή κατά το σχολικό έτος 2009-2010 το ΥΠ.Ε.Π.Θ. πρόκειται να εισάγει την Ισπανική ως γλώσσα επιλογής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όλοι οι Σύλλογοι Καθηγητών Ισπανικής και το Εκπαιδευτικό Τμήμα της Πρεσβείας της Ισπανίας, συμπράττουμε με κύριο σκοπό τη διάδοση των ισπανικών γραμμάτων και την προώθηση της ισπανικής γλώσσας στις σχολικές μονάδες. Στα πλαίσια της αρχής της πολυγλωσσίας και της πολιτιστικής ποικιλότητας που προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Καθηγητές Ισπανικών πιστεύουμε ακράδαντα ότι η επιλογή της 2ης ξένης γλώσσας αποτελεί δημοκρατικό δικαίωμα κάθε μαθητή.
Ευελπιστώντας ότι ο στόχος μας σας βρίσκει σύμφωνους, και εφόσον επιθυμείτε να διδαχθούν τα παιδιά σας στο Γυμνάσιο την Ισπανική Γλώσσα, σας παρακαλούμε στο έντυπο που θα σας δοθεί για την επιλογή της γλώσσας να συμπληρώσετε, αν δεν υπάρχει, ιδιοχείρως την επιλογή σας.
Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας.
Με εκτίμηση
Πανελλήνιος Σύλλογος Πτυχιούχων Ισπανικής Φιλολογίας ΠΑ.Σ.Π.Ι.Φ. aplifhi@yahoo.gr, Πανελλήνιος Σύλλογος Αποφοίτων Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού του Ε.Α.Π. ΠΑ.ΣΥ.ΑΠ.ΙΣΠ. Licenciados.isp@gmail.com,, Πανελλήνιος Σύλλογος Φοιτητών Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού του Ε.Α.Π. ΠΑ.ΣΥ.ΦΟΙ.ΙΣΠ. estudiantes.isp@gmail.com, Σύλλογος Καθηγητών Ισπανικής Γλώσσας και Ισπανιστών ASPE (Σ.Ε.Κ.Ι.) aspegr@otenet.gr
Ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια συναυλία-αφιέρωμα στον Nino Bravo στην Βαρκελώνη, η Rosario (κόρη της "Faraona" Lola Flores) με τον Diego El Cigala και τραγουδούν "Te Quiero, Te Quiero".
Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ σχετικά με το νέο άλμπουμ του Tonino CarotoneCiao Mortali!, ιδού και το σχετικό βίντεο του αγαπημένου μου τραγουδιού Il Santo.
Χαμογελώ με την προχειρότητα που φαίνεται να χαρακτηρίζει τις πράξεις μας, στην Ελλάδα του 2009. Ενα μικρό παράδειγμα είχε σαν αφορμή τις πρόσφατες εμφανίσεις -με εξαιρετική απήχηση στο κοινό, όπως με διαβεβαίωσαν φίλοι που βρέθηκαν στην Αυλαία χθες- του χαρισματικού επικοινωνιακού Tonino Carotone στην Αθήνα τις προηγούμενες ημέρες.
Σε γνωστό -και αγαπητό σε εμένα- ραδιοφωνικό σταθμό που παίζει μουσική από όλον τον κόσμο, ακούω συνέχεια το διαφημιστικό σποτ των συγκεκριμένων συναυλιών με μουσικό χαλί την παλιά μεγάλη επιτυχία του Tonino Me cago en el Amor.
Μέχρι εδώ καλά, για να τον αναγνωρίσει ο κόσμος και να πουλήσει εισιτήρια χρειάζεται ένα από τα τραγούδια που θεωρούνται σήμα-κατατεθέν του.
Για ποιό λόγο όμως στη διάρκεια του προγράμματος τον τελευταίο μήνα, επιμένουν να επαναλαμβάνουν χιλιοπαιγμένα κομμάτια από αυτό το άλμπουμ του; Απλά γιατί δεν έχουν ενημερωθεί για το καινούργιο του cd, το οποίο πρωτοπαρουσίασε στην Αθήνα στο Half Note τον περασμένο Νοέμβριο. Ξαναζεσταμμένο και χιλιοχωνεμένο ψωμάκι, όταν υπάρχει φρέσκο και λαχταριστό; Από τη στιγμή που διαφημίζετε τον ερχομό του, δεν θα έπρεπε να ενημερωθείτε και για την δισκογραφία του αγαπητοί παρουσιαστές μουσικών εκπομπών και λοιποί υπεύθυνοι; Βαριέμαι πια να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Δεν είναι δουλειά όσων εργάζονται στο ραδιόφωνο σαν μουσικοί παραγωγοί ή δεν ξέρω τί άλλο, να ενημερώνονται και να ενημερώνουν; Να εμπλουτίζουν το ρεπερτόριο του σταθμού τους με ρυθμούς ελαφρώς ταχύτερους από αυτούς μιας υπέργηρης χελώνας;
Επίσης... Κυριακή πρωί... ακούω στον γνωστό σταθμό το ίδιο διαφημιστικό σποτ, για τις συναυλίες που έγιναν την Παρασκευή και το Σάββατο. Αναρωτιέμαι... μήπως λόγω ενδιαφέροντος του κόσμου θα δωθεί μια επιπλέον συναυλία και απλά χρησιμοποιούν το παλιό διαφημιστικό; Μήπως είναι ευκαιρία να τον απολαύσουμε και σήμερα από κοντά; Τηλεφωνώ στο χώρο που εμφανίστηκε ο Tonino και μου λένε πώς όχι, δεν θα υπάρξει νέα εμφάνιση και με πολύ χαρά με διαβεβαιώνουν ότι έσκισε για άλλη μια φορά και κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό του. Τώρα γιατί στον ραδιοφωνικό σταθμό συνεχίζουν να διαφημίζουν συναυλίες που ήδη έγιναν... μόνο εκείνοι το γνωρίζουν.
Θα μου πείτε... αυτά είναι πταίσματα... μικρά λαθάκια στην οργάνωση. Μπορεί. Είναι όμως ενδεικτικά ενός κλίματος, της κατάστασης στον Δημόσιο Τομέα -και ίσως όχι μόνο- και εκπέμπουν σε εμένα τουλάχιστον δυσλειτουργία και έλλειψη ενθουσιώδους επαγγελματισμού. Και με κάνουν να θλίβομαι ελαφρώς.
O Tonino Carotone λοιπόν, κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο στην ιταλική αγορά το νέο του άλμπουμ με τίτλο Ciao Mortali!. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όταν το πρωτοπαρουσίασε στην Αθήνα την ίδια εποχή ήταν ότι αν και μας ήταν άγνωστα τα τραγούδια, βρεθήκαμε οι περισσότεροι πολύ γρήγορα να τα σιγοψιθυρίζουμε μαζί του και να κρατάμε το ίσο στα ρεφραίν. Παρά το ακατάλληλο του χώρου για τέτοιου είδους συναυλίες, τις μεγάλες ηλικίες και το τελείως διαφορετικό ύφος της πλειοψηφίας του κοινού -που έχω την αίσθηση ότι είναι κοινό του μαγαζιού και όχι των καλλιτεχνών που το επισκέπτονται, ιδίως όσοι βρίσκονται στα γύρω από τη σκηνή τραπέζια έχουν συνήθως μια βαρεμένη και ελαφρώς "ξινισμένη" έκφραση στο πρόσωπό τους- ο κόσμος ενθουσιάστηκε και το έδειξε με την έντονη συμμετοχή, το τραγούδι, το χορό και -γιατί όχι- το χοροπηδητό μετά ζωηρών χειροκροτημάτων.
Γιατί αυτός τελικά είναι ο Tonino Carotone. Οσοι δεν τον έχουν δει και ακούσει ποτέ από κοντά, ίσως βλέπουν έναν όχι τόσο καλλίφωνο ή ιδιαίτερα προικισμένο Ισπανό Τσάκωνα, που πιθανότατα εμπαίζει το κοινό. Είναι και αυτά στην επιφάνεια, αλλά στην ουσία είναι ένας απρόβλεπτος σύγχρονος μελωδός-τραγουδοποιός, ένας βάρδος βγαλμένος από ένα παραμύθι ή ένα κόμικ, που έχει το ταλέντο να κάνει τον κόσμο να χαίρεται και να προβληματίζεται και να θλίβεται και να χορεύει και να σκέφτεται και να βγαίνει από τον καθημερινό εαυτό του κάποιες μικρές στιγμές. Τα λόγια των τραγουδιών του, αν και φορές ακούγονται αφελή και περιπαιχτικά, έχουν συνήθως να μας πουν κάτι και σε δεύτερο επίπεδο και η μελωδικότητα είναι πάντα εκεί για να μας χαϊδέψει, χαρακτηριστικό συνοδευτικό της ιδιόρρυθμης σκληρής, ειρωνικής αλλά και ζεστής φωνής αυτού του πολύ έξυπνου Βάσκου, που δεν φαίνεται να παίρνει τη ζωή στα σοβαρά, χωρίς όμως και να την εξευτελίζει ταυτόχρονα.
Στο Ciao Mortali! ο Carotone χρησιμοποιεί ό,τι φέρνει στις μουσικές μνήμες και αποσκευές του. Από Almodóvarικά στοιχεία στο Pornofútbol που τραγουδά με τον Manu Chao, μέχρι την αγαπημένη Rumba Catalana (που μας πετά όλους όρθιους) στο La parienta, και τα αργεντίνικα τάνγκος στο De vuelta a Buenos Aires. Ενδιαφέρουσα και η πιο φάνκυ εκδοχή του No volveremos más. Ελαφρώς θλιμμένο το La Cama, αν και παραινετικό, αφού τελειώνει ξεκαθαρίζοντας "αν θέλεις να είσαι λίγο πιο ευτυχισμένη έλα μαζί μου. Η καρδιά που σου τραγουδά από το παράθυρο δεν θα σε περιμένει. Εγώ σε περιμένω στο κρεββάτι." Ίσως τους πιο σημαντικούς στίχους αυτούς του άλμπουμ τους ακούμε στο Atapuerca, όπου ο Tonino με την βοήθεια των Gogol Bordello μας θυμίζουν ότι "χάνονται εύκολα οι ρίζες της ανθρωπότητας, θάβουμε την μνήμη στο σκοτάδι, ενώ στις κρυμμένες σπηλιές (όπως αυτές της Atapuerca στην επαρχία του Burgos στην Ισπανία) υπάρχουν τόσοι θησαυροί και μουσική που δεν νοιώθουμε γιατί είμαστε κουφοί, ζώα χωρίς ένστικτο σε αυτήν την κοινωνία όπου στο τέλος θα τα χάσουμε όλα όπως είναι φυσικό". Χορευτικό και ξεσηκωτικό το Frenomotor, όπου "καλύτερα να πεθάνεις παρά να χάνεις τη ζωή σου... αν μου πεις πως ναι με σκοτώνεις, αν μου πεις πως όχι πεθαίνω". Το αγαπημένο μου κομμάτι από το Ciao Mortali! και αυτό που πιστεύω ότι φέρνει πιο έντονα στην μουσική αλλά και στους στίχους το μοναδικό στίγμα του Tonino Carotone είναι το Il Santo. Μαζί με το ιταλιάνικο φολκ-ροκ γκρουπ των Bandabardó, ο Carotone σχολιάζει με τον δικό του τρόπο την θρησκεία και τις αγιοποιήσεις, σε ένα τραγούδι που ενώ έγραψε αρχικά πριν χρόνια αποφάσισε να το ερμηνεύσει δημόσια τώρα, αφιερώνοντάς το στον κιθαρίστα του Rober που πέθανε λίγο μετά μια συναυλία που είχαν δώσει στο Burgos το 2007. Ελαφρώς βλάσφημο, χαρούμενο και μελαγχολικό ταυτόχρονα, θρασύ αλλά και γεμάτο ευαισθησία, το τραγούδι αναφέρεται σε έναν άγιο πότη που έπεσε από τον ουρανό και που με την κιθάρα του μας έδινε την ευλογία του. Εναν άγιο, που χάρη σε τύπους σαν αυτόν δεν θα λείψει ποτέ το φως που φωτίζει τις γωνιές αυτού του κόσμου του τόσο ερμητικά κλειστού.
Yo soy un hombre sincero De donde crece la palma. Y antes de morirme quiero Echar mis versos del alma.
Yo vengo de todas partes, Y hacia todas partes voy: Arte soy entre las artes, En los montes, monte soy.
... Todo es hermoso y constante, Todo es música y razón, Y todo, como el diamante, Antes que luz es carbón.
III
... Con los pobres de la tierra Quiero yo mi suerte echar: El arroyo de la sierra Me complace más que el mar.
XXV
... ¡Yo quiero, cuando me muera Sin patria, pero sin amo, Tener en mi losa un ramo De flores, y una bandera!
XXXIX
Cultivo una rosa blanca En julio como en enero, Para el amigo sincero Que me da su mano franca. Y para el cruel que me arranca El corazón con que vivo, Cardo ni oruga cultivo; Cultivo la rosa blanca.
Λέγεται ότι η Isabel Pantoja έχει δώσει την πιο παθιασμένη ερμηνεία του Προσπαθώ να σε ξεχάσω*, καθώς το έχει συνδέσει με τον θάνατο του συζύγου της, του διάσημου Ισπανού torero Paquirri, στη διάρκεια ταυρομαχίας στο Pozoblanco της Córdoba, το 1984.
Η δική μου αγαπημένη εκδοχή είναι αυτή του José El Francés που ακούμε εδώ .
Ο Bambino, που ακούμε και βλέπουμε στο επόμενο βίντεο, υπήρξε από μόνος του ολόκληρη σχολή στον χώρο του τραγουδιού στην Ισπανία.
Συνδέθηκε με την Rumba Catalana στα τέλη του 60 και τις αρχές του 1970, όταν έκανε διάσημες όμορφες rumbas που όμως διέφεραν ριζικά από το αρχικό είδος, καθώς τα θέματά του ήταν "πονεμένα" και μιλούσαν για απώλεια, θάνατο και απαγορευμένο έρωτα, σε αντίθεση με τα ευχάριστα και εορταστικά θέματα που κυριαρχούσαν στα τραγούδια της Rumba Catalana. Στο χτίσιμο της μοναδικής καλλιτεχνικής του παρουσίας τον βοήθησε πολύ και ο κιθαρίστας Diego de Morón -ανηψιός του φημισμένου κιθαρίστα του flamencoDiego Del Gastor- που τον συνόδευσε πολλά χρόνια στην κιθάρα με ένα μοναδικό ρυθμό που ξεσήκωνε το κοινό. Ο Bambino κατάφερε να αναμείξει στοιχεία του παραδοσιακού flamenco με την rumba και την pop, γι αυτό και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός και η μουσική του άντεξε στο χρόνο.
Το Procuro Olvidarte αποδίδει και η Βαρκελωνέζα Mayte Martín σε μια πιο σύγχρονη ερμηνεία με τζαζ αποχρώσεις.
Procuro Olvidarte Siguiendo la ruta de un pajaro herido Procuro Alejarme De aquellos lugares donde nos quisimos Me enrredo en amores, sin ganas ni fuerzas por ver si te olvido Y llega la noche y de nuevo comprendo que te necesito Procuro Olvidarte Haciendo en el día mil cosas distintas Procuro Olvidarte Pisando y Contando las hojas caidas Procuro Cansarme LLegar a la noche apenas sin vida y al ver nuestra casa tan sola y callada no se lo que haría... Lo que haría... por que estuvieras tu, por que siguieras tu conmigo Lo que haría... por no sentirme así, por no vivir así... perdido Lo que haría... por que estuvieras tu, por que siguieras tu conmigo Lo que haría... por no sentirme así, por no vivir así... perdido Procuro olvidarte, siguiendo la ruta de un pájaro herido procuro alejarme, de aquellos lugares donde nos quisimos me enredo en amores sin ganas ni fuerzas por ver si te olvido y llega la noche y de nuevo comprendo que te necesito Procuro olvidarte haciendo en el día mil cosas distintas procuro olvidarte pisando y contando las hojas caídas procuro cansarme llegar a la noche apenas sin vida y al ver nuestra casa tan sola y callada no se no se lo que haría Lo que haría porque estuvieras tu, porque siguieras tu conmigo lo que haría por no sentirme así, por no vivir así perdido Procuro olvidarte haciendo en el día mil cosas distintas procuro olvidarte pisando y contando las hojas caídas procuro cansarme llegar a la noche apenas sin vida y al ver nuestra casa tan sola y callada no se no se lo que haría Lo que haría porque estuvieras tu, porque siguieras tu conmigo lo que haría por no sentirme así, por no vivir así perdido
Φιλαδελφειώτες και Χαλκιδονιώτες τοπικοί "άρχοντες"...
Πόσα χρόνια ακόμα θα πρέπει να σας παρατηρούμε να βιάζετε την γειτονιά μας, κάθε θλιβερή και κακόγουστη Πρωτομαγιά;
Όλοι λέτε ότι θα αλλάξετε τον τρόπο εορτασμού -ΧΑ! τον τρόπο εξευτελισμού πείτε καλύτερα- αλλά τελικά πάντα τα ίδια χάλια, η ίδια τσίκνα, τα ίδια σώβρακα. Άντε, αλλάζουν λίγο τα μοντέλα και τα χρώματα στα εσώρουχα, ας μην γίνομαι άδικη.
Φέτος στο χάλι της Πρωτομαγιάς, μαζί με τα σώβρακα και τα πλαστικά παπούτσια προστέθηκε και ένα νέο είδος εμπορεύματος: αλλοδαπός κρατούσε από λουρί έναν όμορφο κυνηγετικό σκύλο και τον "προωθούσε" στους περαστικούς μοιράζοντας κάρτες, καθώς προφανώς είχε και άλλα ζώα προς πώληση.
Τους τοπικούς μας άρχοντες, πού μπορούμε να τους πουλήσουμε; Έστω να τους χαρίσουμε; Aρκεί να τους ξεφορτωθούμε!
Γιατί αυτό το χάλι είναι πραγματικά λυπηρό και εξοργιστικό ταυτόχρονα.
Κατά τα άλλα, υποτίθεται ότι έγινε και κάποια σοβαρή αλλαγή και στους δύο δήμους.
Σκατά στα μούτρα σας κύριοι και κυρίες και ντροπή σας!
Στο μεταξύ στο ποτάμι επικρατεί μία εξίσου άθλια κατάσταση και κοιμόμαστε με αντικουνουπικά ακόμα και τον Γενάρη, αλλά εκεί δεν ενδιαφέρεται κανείς να καθαρίσει, να δώσει μια μόνιμη λύση και να μετατρέψει μια πηγή σκουπιδιών και μικροβίων σε έναν μικρό παράδεισο, όπως γίνεται σε όλα τα πολιτισμένα κράτη.
Ας απολαύσουμε στην φωτογραφία τον ποταμό Dordogne να διασχίζει το La Roque-Cageac στο Perigord Noir και ας κοιμηθούμε άλλη μια χρονιά ήσυχοι και ευτυχισμένοι, αφού ο ουρανός στολίστηκε και πάλι με τα πυροτεχνήματα της βρωμερής και εξευτελιστικής γιορτής της Πρωτομαγιάς στην Νέα Φιλαδέλφεια και στην Νέα Χαλκηδόνα.
Και του Χρόνου, όσο γίνεται πιο μακρυά. Και ΚαλόΜήνα!
ΥΓ. Στο μεταξύ, διαβάζω στην Roadartist in Athens για την 21η Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο και θυμώνω ακόμα περισσότερο για τα χάλια της γειτονιάς μου. Γιατί εναλλακτικές αξιόλογες και ευπρόσδεκτες υπάρχουν πάντα, αρκεί να μην επικρατεί τελικά η παντελής έλλειψη κουλτούρας, η αμορφωσιά, η κακογουστιά, η βλακεία και ο ωχαδερφισμός.
Χθες έλαβα ένα μήνυμα που με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Αξίζει πιστεύω να σταθούμε στην άποψη της Carmen, αν μη τι άλλο γιατί είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μια ιστορία μπορεί να ειπωθεί με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους. Ενα ακόμα μικρό μάθημα σχετικά με το πως πρέπει πάντα να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά και να μην καταλήγουμε σε εύκολα και εύπεπτα συμπεράσματα.
"Αγαπημένη μου Juanita, σε ευχαριστώ που ανησύχησες για μένα.
Λοιπόν, όντως η κατάσταση μοιάζει λίγο περίεργη...
Πράγματι φαινομενικά υπάρχει κόσμος άρρωστος, κόσμος νεκρός... όμως δεν έχω δει τίποτα παρόμοιo σε αυτό το μικρό μου μέρος του México...
Παρόλα αυτά έχουν κλείσει το μοναδικό σινεμά που υπάρχει στο Huatulco, το πανεπιστήμιο διέκοψε την λειτουργία του μέχρι τις 6 μαίου... εγώ τώρα είμαι στο πανεπιστήμιο καλύπτοντας λίγες ώρες στην βιβλιοθήκη, όμως από αύριο ΟΦΕΙΛΩ να είμαι στο σπίτι μου...
Και πώς νοιώθουμε;;; ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ αλλά όχι από αυτό που έχουμε δει να συμβαίνει, αλλά από αυτό που ΛΕΝΕ τα ΜΜΕ ότι συμβαίνει...
Ετσι λοιπόν οι μεξικανοί είμαστε αποκλεισμένοι στα σπίτια μας ομφαλοσκοπώντας, καθώς η χώρα παραλύει!
Δεν γνωρίζω φιλενάδα αν είναι πραγματική αυτή η αρρώστεια καθώς παραείμαστε μεξικανοί και γίνεται αναφορά για πολλούς θανάτους, αλλά δεν έχουμε δει ούτε μία μαρτυρία στην τηλεόραση από αυτούς τους θανάτους, πράγμα πολύ παράξενο καθώς τα ΜΜΕ αυτής της χώρας τρελλαίνονται να δείχνουν τέτοια δραματικά θέματα στην ΤΒ...
Τί θέλω να σου πω;;; Οτι δεν το πιστεύω ότι κάτι περισσότερο συμβαίνει και ξεκινά σε αυτήν την χώρα... θα το δούμε φιλενάδα...
Στο μεταξύ ελπίζω ότι η οικογένειά μου και οι υπόλοιποι των ανθρώπων μου εδώ στο México δεν θα πρέπει να πεθάνουμε για λόγους που δεν είναι πραγματικοί...
Προς το παρόν βασιλεύει η ηρεμία και ο λήθαργος, και ίσως αυτό να ήταν και το ζητούμενο τελικά!
Σε αφήνω φιλενάδα αλλά όχι πριν σου στείλω μια αγκαλιά και ένα φιλί (χωρίς γρίπη) από την φίλη σου την Μεξικάνα.
Τυχεροί όσοι θα μπορέσουν να παρευρεθούν σε μία από τις εκδηλώσεις της Suma Flamenca 2009 που θα διεξαχθούν στην ευρύτερη περιοχή της Μαδρίτης στην Ισπανία, από τις 7 Μαίου ως τις 20 Ιουνίου.
Μια από τις κορυφαίες στιγμές θα είναι στις 29 Μαίου στο San Lorenzo του Escorial, όταν το toque του Tomatito (που είδαμε για πρώτη φορά στο Vengo του Tony Gatlif) θα συνοδεύσει το cante του Diego El Cigala, βαδίζοντας στα αχνάρια που τους ένωσαν στο παρελθόν, όταν ακόμα ζούσε ο Camarón de la Isla. Εκεί που "η καρδιά στο στόμα και η ψυχή στα χέρια" θα ξεσηκώσουν τον κόσμο του flamenco... και για όσους δεν θα έχουμε την τύχη να τους απολαύσουμε από κοντά, θα μπορέσουμε να τους ακούσουμε στο άλμπουμ που θα γραφτεί ζωντανά.
Ολοι θα είναι εκεί! Η Estrella, o Juan de Juan, o Farruquito, o Vicente Amigo, o Miguel Poveda, o Diego Amador... η "εθνική" του φλαμένκο και πάλι ενωμένη θα μαγέψει και θα ταξιδέψει με τον χορό και την μουσική τους aficionados.
Γεννημένη στην Γαλλία με καταγωγή από την Σαχάρα, γονείς που πέρασαν από τα στρατόπεδα των προσφύγων στο Αλγέρι για να καταλήξουν στην Μασαλία, μικρότερη ανάμεσα σε 8 αδέρφια, η νομάδα στο πνεύμα Soha με το πρώτο της άλμπουμ D'ici et d'ailleur* μας ταξιδεύει με ρυθμούς mestizos, έντονο κουβανέζικο σον και χαρά της ζωής, την διαπεραστική μελαγχολία του Cabo Verde, τις ρέγκε αναμνήσεις του Bob Marley της εφηβείας μας με μια γενικότερη τζαζίστικη διάθεση.
Η Μεγάλη Εβδομάδα των Καθολικών ξεκίνησε με μια μεγάλη απώλεια για το Cádiz και για τον κόσμο του flamenco. Στις 7 Απριλίου έφυγε ο Chano Lobato, στα 81 του χρόνια.
Από το είδος των καλλιτεχνών που εκλείπει πλέον, το σανίδι τον μεταμόρφωνε και από ανήμπορο γέρο που περπατούσε με δυσκολία τον μετέτρεπε σε θηρίο που τραγουδούσε το κύκνειο άσμα, βγάζοντας τα σωθικά του. Αξέχαστη θα μείνει η απίστευτη εμπειρία όσων είχαν την ευκαιρία να τον παρακολουθήσουν στην τελευταία συναυλία του στην Nîmes, πριν ένα χρόνο.
Ας ακούσουμε τον Gran Maestro της σχολής του Cádiz σε διαφορετικά είδη τραγουδιού, που τα σφράγισε με τον πληθωρικό τελείως προσωπικό του τόνο.
Φαίνεται όμως ότι μας απασχολούν σοβαρότερα θέματα από την διατήρηση της ίδιας της ζωής, σαν λαό και σαν κράτος.
Σε εσένα που θα τύχει να χτυπήσει το ποντίκι σου σήμερα σε αυτήν την σελίδα, σκέψου τον εαυτό σου!
Νομίζεις ότι είσαι στο απυρόβλητο;
Λάθος!
Μην το κάνεις αλτρουϊστικά.
Σκέψου απλά το δικό σου καλό.
Και αυτό της οικογένειάς σου.
Θα έρθει η ώρα που είναι πιθανό να χρειαστείς και εσύ το αίμα κάποιου άλλου, γιατί η αρρώστεια και το ατύχημα χτυπούν όλες τις πόρτες κάποια στιγμή.
Και το αίμα είναι το πολυτιμότερο αγαθό.
Θα έρθει η ώρα που μπορεί να το χρειαστείς και να μην το βρίσκεις.
Δείξε πόσο εγωιστής είσαι και πάρε τα μέτρα σου.
Προφύλαξε τον εαυτό σου και την οικογένειά σου.
Δώσε αίμα ΣΗΜΕΡΑ.
Για να έχεις την πιθανότητα να το πάρεις αύριο, όταν θα το έχεις απόλυτη ανάγκη.
Μην ξεγελιέσαι, θα το χρειαστείς και εσύ κάποια στιγμή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Εψαξα στο Βικιλεξικό την λέξη αιμοδότης:
Ετυμολογία αιμοδότης: Η ετυμολογία λείπει. (Προσθέστε την!)
Ουσιαστικό αιμοδότης αρσενικό Λείπει ο ορισμός (ή οι ορισμοί) αυτής της λέξης. (Προσθέστε τον/τους!)
Αφησε τους ορισμούς και τις πολλές και περιττές κουβέντες και σκέψεις.
Γιατί το πρόβλημα θα είναι τεράστιο, όταν θα χρειαστείς αίμα και δεν θα βρίσκεις.
Αν είσαι αφελής, τότε δεν έχεις πρόβλημα. Πίστεψε με την άνεσή σου ότι δεν θα συμβεί ποτέ μια ασθένεια ή ένα ατύχημα σε εσένα και στην οικογένειά σου. Πίστεψε ότι εσύ θα είσαι η εξαίρεση. Και μην μοιράζεσαι -τώρα που μπορείς- το πολυτιμότερο αγαθό, που δεν σου κοστίζει τίποτα να δώσεις λίγο από αυτό στους συνανθρώπους σου.
Είσαι τόσο σίγουρος;
Γίνε εγωιστής και πάρε τα μέτρα σου, τώρα που μπορείς.
Γίνε εθελοντής αιμοδότης και εξασφάλισε για σένα και την οικογένειά σου το πολυτιμότερο αγαθό.
Χωρίς δουλειά, μπορείς ίσως να επιβιώσεις. Χωρίς χρήματα, μπορείς ίσως να επιβιώσεις. Χωρίς σπίτι, μπορείς ίσως να επιβιώσεις. Χωρίς αγάπη, μπορείς ίσως να επιβιώσεις. Χωρίς φίλους, μπορείς ίσως να επιβιώσεις.
Χωρίς αίμα, δεν μπορείς να επιβιώσεις, θα πεθάνεις.
Είναι τόσο απλό.
Γίνε εθελοντής αιμοδότης ΤΩΡΑ.
Πριν ξεκινήσεις για τις διακοπές του Πάσχα και επειδή λόγω του καταπληκτικού τρόπου που οδηγούμε στην Ελλάδα καθώς και των εξαιρετικά φτιαγμένων δρόμων οι ανάγκες για αίμα αυξάνονται γεωμετρικά αυτές τις μέρες, πέρνα από ένα Δημόσιο Νοσοκομείο και γίνε αιμοδότης.
... σύμφωνα με τον Pitingo , της γενιάς των Habichuelas (φασολιών)
Θα ήθελα να σε αγαπώ λιγότερο να μην σε βλέπω πια θα ήθελα να σωθώ από αυτήν την φωτιά που δεν μπορώ να αντισταθώ δεν θέλω αυτήν την αγάπη που δεν μου δίνει ξεκούραση χωρίς εσένα δεν αγγίζω την γαλήνη και μακριά δεν ξέρω να ζήσω θα ήθελα να σε αγαπώ λιγότερο γιατί αυτό πια δεν είναι ζωή η ζωή μου είναι χαμένη από το πόσο πολύ σε αγαπώ δεν ξέρω αν χρειάζομαι να σε έχω ή να σε χάσω μόνο ξέρω ότι σε έχω αγαπήσει περισσότερο από όσο μπορώ θα ήθελα να σε αγαπώ λιγότερο ψάχνοντας στην λησμονιά και αντί να σε αγαπώ λιγότερο σε αγαπώ ακόμα πιο πολύ.
Primavera de mis 20 años relicario de mi juventud que yo un cariño feliz yo soñaba yo estoy solo con mi exclavitud cuantas veces he rogao al destino ser exclavo de ti sueño azul y un cariño feliz yo soñao yo estoy solo con mi exclavitud.
Quisiera amarte menos no verte más quisiera salvarme de esta hoguera que no puedo resistir no quiero este cariño que no me da descanso sin ti la paz no alcanzo y lejos no se vivir. Quisiera amarte menos porque esto ya no es vida mi vida esta perdia de tanto quererte no se si necesito tenerte o perderte yo se que te querio más de lo que he podio. Quisiera amarte menos buscando en el olvido y en vez de amarte menos te quiero mucho más.
Ya lo se que entre dos que se quieren el cariño distinto a de ser mientras uno da entera su vida otro solo se deja querer ya lo se y sin embargo no puedo conformarme con quererte yo tengo miedo que nunca termine esta dura condena de amor.
Quisiera amarte menos no verte más quisiera salvarme de esta hoguera que no puedo resistir es cruel este cariño que no me da descanso sin ti la paz no alcanzo y lejos no se vivir. Quisiera amarte menos porque esto ya no es vida mi alma esta perdia de tanto quererte no se si necesito tenerte o perderte yo se que te querio más de lo que he podio quisiera amarte menos buscando en el olvido y en vez de amarte menos te quiero mucho más.
Me aconsejan que te olvide osú que barbaridad como no saben querer no saben aconsejá ay como no saben querer no saben aconsejá.
Δοκιμάσαμε πρόσφατα κοτόπουλο ταϊσμένο με ελαιόλαδο και μας άρεσε. Ισως ήταν η ιδέα μας γιατί κάπως έπρεπε να δικαιολογήσουμε στον εαυτό μας την αυξημένη τιμή του, πάντως μας φάνηκε πιο νόστιμο από το σχετικά άγευστο και "άνευρο" κοτόπουλο που έχουμε συνηθίσει να καταναλώνουμε τα τελευταία 15 χρόνια.
Δεν θυμάμαι από πού πήρα την ιδέα να αρχίσω να ψήνω το κοτόπουλο με σκόρπια βότανα και λαχανικά στο ταψί, νομίζω ότι κάτι είχα δει σχετικό στην τηλεόραση, αλλά καθώς δεν είμαι βέβαιη δεν μπορώ να αναφέρω την αρχική πηγή έμπνευσης γι αυτήν την συνταγή, που ούτως ή άλλως ακολούθησε τον δικό της δρόμο.
Μέχρι πρόσφατα, όταν έπεφταν στα χέρια μου φρέσκα βότανα ακολουθούσα την πρόταση του Jamie Oliver να τα κάνω πολτό και να τα περνάω κάτω από την πέτσα του κοτόπουλου. Δεν είναι όμως και η πιο εύκολη διαδικασία γιατί είτε δεν πήγαινε παντού ο πολτός, είτε σχιζόταν η πέτσα σε κάποια σημεία. Με τον τρόπο που χρησιμοποιώ σε αυτήν την συνταγή, το άρωμα και η πολυπλοκότητα στην γεύση είναι λίγο πολύ τα ίδια, αλλά πολύ πιο εύκολη η διαδικασία της προετοιμασίας.
Αρχικά έφτιαξα μια πηχτή μαρινάδα με μελάσσα ροδιού, μουστάρδα ντιζόν με κασίς (κάνει οποιαδήποτε μουστάρδα με σπόρους), σησαμέλαιο, χυμό πορτοκαλιού και αλατοπίπερο. Αλειψα καλά το πουλί και έριξα και λίγο από το σχετικά υδαρές μείγμα στην κοιλιά του. Μετά 3-4 ώρες, σε μεγάλο ταψί ξάπλωσα το κοτόπουλο στο κέντρο και γύρω γύρω ακούμπησα 1 κεφάλι σκόρδο κομμένο στην μέση, 2 κρεμμύδια, 1 ντομάτα, 1 πορτοκάλι, 1 λεμόνι, 1 λάιμ όλα κομμένα στα 4 και σκόρπισα αρκετά κλωνάρια φρέσκου δενδρολίβανου και ρίγανης, καθώς και φύλλα βασιλικού. Στην κοιλιά του στρίμωξα λεμόνι και αρκετά από τα φρέσκα βότανα. Κάλυψα με αλουμινόχαρτο, πρόσθεσα ελαιόλαδο, χυμό πορτοκαλιού, χυμό λεμονιού και έψησα στους 200ο βαθμούς για 1 ½ ώρα (γυρίζοντας 2 φορές το κοτόπουλο) και άλλα 40 λεπτά στους 220ο βαθμούς ξεσκέπαστο, για να πάρει χρώμα, γυρνώντας το και πάλι 2-3 φορές και περιχύνοντάς το κατά καιρούς με το ζουμάκι του. Στο τέλος έτριψα όσο γινόταν τις ντομάτες στο κοτόπουλο, για να πάρει λίγο από το ζουμί τους.
Αφού το έβγαλα από το ταψί, έξησα ό,τι είχε μείνει στο ταψί και σούρωσα το ζουμί. Στην μουλινέττα έλειωσα μαζί με το ζουμί τις ντομάτες, λίγο από το ψημένο σκόρδο, τα κρεμμύδια, έστιψα όσο μπορούσα τα εσπεριδοειδή και έφτιαξα μια νόστιμη σαλτσούλα, την οποία άφησα να πάρει μια βράση για να δέσει ελαφρά και πρόσθεσα 1 κουταλιά βούτυρο και λίγο αλάτι.
Στο μεταξύ είχα βράσει πατάτες με την φλούδα τους μέχρι να τρυπιούνται ελαφρώς με το πηρούνι και στη συνέχεια -αφού τις ξεφλούδισα και τις έκοψα σε χονδρά κομμάτια- τις έψησα στους 220ο βαθμούς με ελαιόλαδο, σησαμέλαιο, λευκό κρασί, λεμονοχυμό αρκετό, λίγο από το ζουμί του κοτόπουλου, αλάτι και λευκό πιπέρι. Αν θυμάμαι καλά (γιατί ξέχασα να υπολογίσω τον χρόνο) πρέπει να χρειάστηκε λίγο περισσότερο από 1 ώρα για να γίνουν.
Σέρβιρα το κοτόπουλο με τις πατάτες και από πάνω λίγη από την σάλτσα, που νομίζω ότι είναι απαραίτητη γιατί δίνει την αίσθηση και οπτικά ενός "ζουμερού" φαγητού, αλλά χαρίζει οπωσδήποτε και στην γεύση. Σε κάθε μπουκιά ένα υπέροχο άρωμα γαργαλούσε τον ουρανίσκο μας. Θα το ξαναφτιάξω σίγουρα έτσι, ακόμα και αν χρειάστηκε να ψήσω χώρια τις πατάτες και να πλύνω μερικά σκεύη παραπάνω, άξιζε τον κόπο!
«Λάλησε κούκε λάλησε, λάλα καϊμέν΄ αηδόνι, Λαλάτε σ΄ ακροπέλαγος που πλέουν τα καράβια, Ρωτάτε για το Νικολό, το Νικολό Τζιοβάρα* , Πούτον στο Λούρο αρματολός, στο Καρπενήσι κλέφτης"
*Καπετάν Νικολός Νάστος-Τζιοβάρας: διάσημος οπλαρχηγός του Λούρου και της Λάμαρης, που δολοφονήθηκε από Μαργαριτιώτες Τσάμηδες το 1770 κατ' εντολήν των Τούρκων. Πηγή: el.wikipedia.org
Características de la narrativa de Juan Rulfo en "Anacleto Morones"
Características de la narrativa de Juan Rulfo en el cuento “Anacleto Morones”:
“Anacleto Morones” se incluye en el único libro de cuentos de Juan Rulfo, “El llano en llamas (1953)” (Karagueorgou-Bastea: 2001, 143). El cuento está basado en la antítesis entre la ciega creencia religiosa y el ateismo cínico. Rulfo refugia a los extremos para describir y denunciar la superstición que azota a los lugares rurales de México, creando una atmósfera casi irreal, un realismo mágico donde las fronteras entre lo real y lo irreal desaparecen y la realidad y la fantasía caminan mano a mano (Karagueorgou-Bastea: 2001, 110).
El humor despiadado y el ácido sarcasmo son el caballo de Troya del escritor para conquistar la verdad, que en este caso está escondida en el sepulcro del patio del protagonista del cuento, Lucas Lucatero (Burgos: 1997, 462). “- Esperemos en Dios que esté en el infierno.- Y que no se cansen los diablos de echarle leña. […] - Nos perdimos los dos buscando garambullos. […] - Está bien. Pero antes córtate esos pelos que tienes en los bigotes. Te voy a traer las tijeras.”
La técnica narrativa e innovadora del monólogo interior de Lucas con frases cortas llenas de energía intensifica el efecto dramático de “Anacleto Morones” hasta la culminación que viene con la revelación de la verdad debajo de un montón de piedras (Garganigo: 2002, 527): “¡Viejas carambas! Ni una siquiera pasadera. Todas caídas por los cincuenta. Marchitas como floripondios engarruñados y secos. Ni de dónde escoger. […] ¡Que descanses en paz, Anacleto Morones! […] No te saldrás de aquí aunque uses de todas tus tretas.”
El lenguaje deja de ser fingido y amañado y cambia forma según el personaje que habla, convierte en un lenguaje popular campesino: “¡Viejas indinas! […] - ¡Viejas de los mil judas! […] Era una cosa así como un pedazo de cecina. ¿Y para qué lo iba a querer yo, si su padre no era más que un vaquetón?”
El uso de flashback y las alternancias en el tiempo narrativo parecen un poco a una película de acción y dan un color de dinamismo a la obra (Garganigo: 2002, 527): “Un día encontramos a unos peregrinos […] Se pasó la noche acariciándome para que se me bajara mi pena. […] Llegó diciendo:… Le entró el coraje. Pateaba el suelo y le urgía irse...”
El cuento empieza con un grito negro y negativo “¡Viejas, hijas del demonio!” y continúa con un intento de suceder una transformación grotesca de la imagen de las mujeres enlutadas, cuando las describe por ejemplo “sudando como mulas”. Los hombres también llegan a lo grotesco en su proceso de degradación, como lo indican sus nombres, propios de una farsa: Anacleto Morones y Lucas Lucatero. Este proceso es característica de la narrativa de la Revolución como símbolo de ese mundo cerrado de los pueblos de provincia mexicana.
Los temas que Juan Rulfo toca en ese cuento no son distintos de los en Pedro Páramo. Su cruel infancia, el asesinado de su padre y la muerte de su madre, han dejado sus huellas en su obra. Su mundo es el medio rural del México agotado por la Revolución y por la Guerra Cristera. Como consecuencia, “Anacleto Morones” es lleno de violencia física y psicológica y sus personajes tienen que padecer una vida de penurias y sufrimiento, que la aceptan trágica y estoicamente. La dureza del cuento muestra la desesperanza. El personaje central es un hombre incapaz de hacer cualquier tipo de comunicación, un hombre-lobo que “viaja” solo y trata de sobrevivir en la “selva” de México rural, devorando a los otros animales sin piedad. Violencia y abuso de cualquier tipo de patrón (en este ocasión el patrón no es un cacique sino un “santo”) en una región rural con gente analfabeto, pobre y desolado. Machismo y total falta del respecto a la mujer. . Orfandad y soledad (Karagueorgou-Bastea: 2001, 142): “-¿Hice algo malo contigo? ¿Te traté acaso mal? - Lo tuve que tirar. […] Después ella me dijo, ya de madrugada: - Eres una calamidad, Lucas Lucatero. No eres nada cariñoso.”
La corrupción y el conflicto social, la pobreza extrema, material y espiritual, la miseria y la soledad reinan en el campo de Jalisco. Más importante, lo que sirve como el golpe de gracia es la disfunción de la religión y de la religiosidad. (Karagueorgou-Bastea: 2001, 142). El conflicto religioso se va escalando entre las mujeres que fundan su creencia en ideas espurias (“ideología”) y Lucas Lucatero que ha vivido al lado de Anacleto Morones (“el conocimiento verdadero”): “Yo estaba acuclillado en una piedra, sin hacer nada, solamente sentado allí con los pantalones caídos, para que ellas me vieran así y no se me arrimaran. Pero sólo dijeron: “¡Ave María Purísima!” Y se fueron acercando más. […] -Lo conocimos como santo. - Pero no como santero. […] -Está en el cielo. Entre los ángeles. Allí es donde está, más que te pese. -Yo sabía que estaba en la cárcel. […] -Pero olía a santidad. - Olía a pura pestilencia. -¿Y qué pasó? -Nada. Sólo sus milagrosas manos me arroparon en esa hora en que se siente la llegada del frío. Y le di gracias por el calor de su cuerpo; pero nada más. -Es que estabas vieja. A él le gustaban tiernas;”
El paisaje que arde -“sudando como mulas bajo el mero rayo del sol […] Pero de por sí está haciendo calor acá afuera”- nos recuerda del infierno y sirve como un trasfondo adecuado para incluir cualquier tipo de violencia y del crimen(Garganigo: 2002, 527): “Y ahora la Pancha me ayudaba a ponerle otra vez el peso de las piedras, sin sospechar que allí debajo estaba Anacleto y que yo hacía aquello por miedo de que se saliera de su sepultura y viniera de nueva cuenta a darme guerra.”
Aunque Juan Rulfo es principalmente conocido como un gran escritor mexicano, yo empecé a entenderle a través de sus fotografías, en una exposición fotográfica que tuvo lugar hace algunos años en Atenas. Todo lo que describe con palabras en “Anacleto Morones”, su visión personal de México destaca y casi grita a cada una de sus fotografías que me han ayudado mucho de acercarme a su obra como escritor. Me han quedado grabadas en la memoria sus figuras, los rostros de la gente que aparece en sus libros, los mexicanos de los pueblecitos que casi manchan el mapa de este país con una historia tan larga y con raíces y civilizaciones tan complejos y diversos. El paisaje vasto que nos hace quedar sin aliento, el horizonte sin empiezo y final y el hombre que talvez parece casi a una cucaracha (título de canción tradicional de la Revolución mexicana) que trata de sobrevivir en condiciones duras, la extrema pobreza, la crueldad, la ignorancia, el abuso, todos esos elementos que están aparentes en “Anacleto Morones” y muchos más, brillan en sus fotografías de blanco y negro. Blanco y negro son los colores que predominan en la vida y en la obra de Juan Rulfo, no existen otros matices. No tiene dudas sobre el origen de su pueblo y su situación actual y con un humor mordaz y una mirada penetrada no duda reprobar las causas negras que desprestigian el presente y el futuro de su país.
Bibliografía 1. Bellini, G. Nueva historia de la literatura hispanoamericana, Madrid: Castalia, 1997 2. Burgos, F. El cuento Hispanoamericano en el siglo XX, I y II, Madrid: Castalia, 1997 3. Garganigo, J. et al. Huellas de las literaturas hispanoamericanas, New Jersey: Pearson Education, 2002 4. Karagueorgou-Bastea, Cr. et al. Λογοτεχνία Λατινικής Αμερικής ΙI, Εγχειρίδιο Μελέτης, Πάτρα: ΕΑΠ, 2001
Fuentes de Internet 1. Jiménez de Báez, Y. Destrucción de los mitos, ¿posibilidad de la Historia?"El llano en llamas" de Juan Rulfo, El Colegio de México. Disponible en http://cvc.cervantes.es/obref/aih/pdf/09/aih_09_2_066.pdf . Fecha de consulta 2.3.09 2. Manzo-Robledo, F. Hegemonía, ideología y tradición en el cuento de Juan Rulfo Anacleto Morones. Espéculo Revista Literaria, Madrid: Universidad Complutense, La cultura digital, 1996. Disponible en http://www.ucm.es/info/especulo/numero20/morones.html . Fecha de consulta 2.3.09
"Ξεπερασμένα" ακούσματα, παλιομοδίτικα "ντεμοντέ" στιχάκια. Μια μικρή μελωδική ομορφιά, κλεισμένη σε αυτό το περουβιάνικο βαλς, ερμηνευμένο από την Reina y Señora de la Canción Criolla όπως αποκαλούν στο Περού την María de Jesús Vásquez (Λίμα, 1920). Εδώ μαζί με το τρίο Los Chamas.
Ακου αυτό το τραγούδι, που φέρνει Ψυχή, Καρδιά και Ζωή: αυτά τα 3 πραγματάκια σου δίνω, τίποτα παραπάνω. Επειδή δεν έχω περιουσία, αυτά τα 3 πράγματα σου προσφέρω: Ψυχή, Καρδιά και Ζωή και τίποτα περισσότερο. Ψυχή για να σε κατακτήσω Καρδιά για να σε αγαπήσω και Ζωή για να την ζήσω δίπλα σου.
ALMA, CORAZÓN Y VIDA
Recuerdo aquella vez, que yo te conocí; recuerdo aquella tarde, pero no me acuerdo ni cómo te vi. Pero si te diré que yo me enamoré de esos tus lindos ojos, y tus labios rojos que no olvidaré. Oye esta canción que lleva alma, corazón y vida; estas tres cositas nada más te doy. Porque no tengo fortuna, estas tres cosas te ofrezco: alma, corazón y vida y nada más. Alma para conquistarte, corazón para quererte, y vida para vivirla junto a ti.
La narrativa fantástica en Julio Cortázar y Bioy Casares
La Narrativa Fantástica de la Literatura Hispanoamericana en los cuentos “Las babas del diablo” de Julio Cortázar y “Moscas y Arañas” de Bioy Casares - Comparación:
La narrativa fantástica aparece en la segunda mitad del siglo XX y antes del fin del milenio, en un periodo cumbre de la literatura hispanoamericana. Dentro ese “boom” literario, lo fantástico que no puede explicarse por la razón y la lógica toma parte en escenas de la vida cotidiana, deja de estar ligado a aparecidos y fantasmas y aparece como otra manera de confrontar al mundo, una nueva percepción de lo que ya creemos y sabemos, quizás un mundo paralelo. La innovación tanto en el modo tradicional de ver las cosas como en el estilo de la composición y hasta la lengua es aparente en la narrativa fantástica. La forma con que el narrador mira el mundo es simplemente una forma más y no la única en la narrativa fantástica, la lógica aristotélica expande y se rechaza el racionalismo, la linealidad cronológica y los espacios sucesivos son abolidos y lo que triunfa es el sentido de desesperación del ser humano y la incertidumbre en una sociedad más dura que una jungla, sin reglas y nada en concreto (Karagueorgou-Bastea: 2001, 123-129).
Bioy Casares y Cortázar son atraídos por lo fantástico. Bioy escribe en su prologo de la antología de sus cuentos “Historias fantásticas” publicada en 1972 (donde podemos encontrar “Moscas y arañas”): “Escribo historias fantásticas porque mi mente me las suministra, porque soy feliz escribiéndolas y porque desde muy temprano sentí como una incongruencia el hecho que esta vida que tenemos pueda bruscamente cesar.” (p.5). Al respecto Cortázar declara: “Casi todos los cuentos que he escrito pertenecen al género llamado fantástico por falta de mejor nombre” (Revista El escarabajo de oro, Buenos Aires, año IV, N° 21, diciembre 1963)
En “Moscas y arañas” vemos una penetración en la realidad que no es exactamente mágica pero que va más allá de la experiencia cotidiana; que resuelva las limitaciones rutinarias de la vida común, utilizando la telepatía como una forma de posesión viciosa y criminal. Pero los muertos de Bioy están abandonados en la muerte, aunque un perro puede abrir el camino:"No deben quedar rastros de los que vivieron aquí, vaya uno a saber que fluidos nos manden […] Transmitir pensamientos, transmitir sueños, a una perrita, como Josefina, a personas, como usted, como su mujer, todo es uno y lo mismo» explica la señorita Krig a Raúl, cuando le confiesa que le ama y que es ella prácticamente la culpable del suicidio de su mujer. En las “Las babas del diablo” (que son uno de los cuatro cuentos de “Las armas secretas” publicadas en metafísica. El protagonista no está tan claro si al final muera o se traslade en otro mundo, a una cuarta dimensión, de una manera mágica. Cortázar en este cuento, a través de contar una instancia de la vida cotidiana sin fantasmas o elementos extraños, nos presenta una nueva percepción de la realidad, se interesa de la realidad que no es visible y que trata de prevalecer a un momento que ningún lo espera o lo anticipa: “comprendí, si eso era comprender, lo que tenía que pasar, lo que tenía que haber pasado, lo que hubiera tenido que pasar en ese momento, entre esa gente, ahí donde yo había llegado a trastrocar un orden, inocentemente inmiscuido en eso que no había pasado pero que ahora iba a pasar, ahora se iba a cumplir [...] De pronto el orden se invertía [...] yo desde este lado, prisionero de otro tiempo, de una habitación en un quinto piso, de no saber quiénes eran esa mujer, y ese hombre y ese niño, de ser nada más que la lente de mi cámara, algo rígido, incapaz de intervención.”
La linealidad cronológica y del espacio se rompen en “Las babas del diablo”, cuando Michel desde su cuarto entra en la foto que había tomado para salvar el muchacho: "bajemos por la escalera de esta casa hasta el domingo 7 de noviembre, justo un mes atrás. Uno baja cinco pisos y ya está en el domingo [...] y yo desde este lado, prisionero de otro tiempo […] en ese mismo segundo supe que empezaba a acercarme”. En “Moscas y arañas” el tiempo y el espacio parecen reales, pero es a través de los sueños que se hace la ruptura: “partió, con Andrea, a Buenos Aires. […] Durante el día, los actos de su mujer le probaban que ésta era una muchacha noble y leal; de noche, los sueños le revelaban una Andrea muy distinta;”
La sociedad ya sin reglas que desespera el ser humano, la soledad, la crueldad y la incertidumbre se notan en ambos cuentos: “De las interminables tardes que pasaba fuera, regresaba malhumorado, con la desconfianza exacerbada.[...] contaba con muchos clientes; no con amigos […]La mujer avanzaba en su tarea de maniatar suavemente al chico, de quitarle fibra a fibra sus últimos restos de libertad […]El chico había agachado la cabeza, como los boxeadores cuando no pueden más y esperan el golpe de desgracia; se había alzado el cuello del sobretodo, parecía más que nunca un prisionero, la perfecta víctima que ayuda a la catástrofe.”
El estilo de la escritura cambia en la narrativa fantástica y eso es muy evidente en “Las babas del diablo”. El narrador cambia personas: “nadie sabe bien quién es el que verdaderamente está contando, si soy yo o eso que ha ocurrido, o lo que estoy viendo (nubes, y a veces una paloma) o si sencillamente cuento una verdad que es solamente mi verdad […] Uno de todos nosotros tiene que escribir, si es que esto va a ser contado. Mejor que sea yo que estoy muerto, que estoy menos comprometido que el resto;”. Al contrario, en el cuento de Bioy Casares el escritor es el narrador y es por eso que es más fácil de leer y entender “Moscas y Arañas” en comparación con lo de Cortázar.
Quisiera concluir esta comparación de estos dos cuentos a través de la narrativa fantástica con las palabras de Julio Cortázar, que cuando le preguntaron sobre lo que era el cuento para el, respondió: "-En mi caso, el cuento es un relato en el que lo que interesa es una cierta tensión, una cierta capacidad de atrapar al lector y llevarlo de una manera que podemos calificar casi de fatal hacia una desembocadura, hacia un final. Aunque parezca broma, un cuento es como andar en bicicleta, mientras se mantiene la velocidad el equilibrio es muy fácil, pero si se empieza a perder velocidad ahí te caes y un cuento que pierde velocidad al final, pues es un golpe para el autor y para el lector". A la narrativa fantástica de Bioy Casares y mucho más a la de Cortázar, la velocidad cambia inesperado y bruscamente, los golpes son frecuentemente más que uno y el lector tiene la posibilidad de elegir el camino propio de la obra y tomar una parte energética, aceptando o no la otra realidad que los dos importantes Argentinos escritores quieren compartir con nosotros.
Bibliografía 1. Bellini, G. Nueva historia de la literatura hispanoamericana, Madrid: Castalia, 1997 2. Burgos, F. El cuento Hispanoamericano en el siglo XX, I y II, Madrid: Castalia, 1997 3. Garganigo, J. et al. Huellas de las literaturas hispanoamericanas, New Jersey: Pearson Education, 2002 4. Karagueorgou-Bastea, Cr. et al. Λογοτεχνία Λατινικής Αμερικής ΙI, Εγχειρίδιο Μελέτης, Πάτρα: ΕΑΠ, 2001
Fuentes de Internet 1. Afonso, M. Bioy Casares y Cortázar. Disponible en www.monografias.com. Fecha de consulta 1.3.09 2. Cortázar, J. Las armas secretas. Disponible en www.escribirte.com.ar. Fecha de consulta 1.3.09 3. La narrativa fantástica. Disponible en http://descargas.cervantesvirtual.com. Fecha de consulta 1.3.09 4. Perlado, J.J. Entrevista realizada el 24 de mayo de 1983 a Julio Cortázar, La esfera de los cuentos, Espéculo Revista Literaria, Madrid: Universidad Complutense, La cultura digital, 1996. Disponible en www.ucm.es. Fecha de consulta 4.3.09 5. Ruiz, B. Los mitos y los dioses: Adolfo Bioy Casares y sus temas fundamentales, México, 1974. Disponible en http://ruix.biz. Fecha de consulta 1.3.09
Μια τούρτα με κρέπες της Μελένιας μου έδωσε πρόσφατα την έμπνευση για το πως να αξιοποιήσω το τελευταίο πακέτο με τορτίγιας που είχε μείνει στο ντουλάπι μου, ύστερα από δίμηνη "μεξικανο-μανιο-φαγία".
Χρησιμοποίησα 3 διαφορετικές γεμίσεις, η μία εκ των οποίων δεν χρειάστηκε μαγείρεμα και στο τέλος αρκετά τριμμένα τυριά, αυγό και λίγη κρέμα γάλακτος.
Γέμιση Α ετοιμες πιπεριές φλωρίνης σε βάζο ρόκα φέτα καρύδια μισή σκελίδα σκόρδο μπαλσάμικο ελαιόλαδο ρίγανη πιπέρι Ψιλόκοψα τις πιπεριές, ρόκα, φέτα, θρυμμάτισα χονδρούτσικα τα καρύδια, ανακάτεψα όλα τα υλικά και τα άφησα να δέσουν οι γεύσεις. Πριν την συναρμολόγηση πρόσθεσα τριμμένο γκούντα.
Γέμιση Β σπανάκι (αρκετό) φρέσκα κρεμμυδάκια πράσσα κρασί λευκό άνιθο αλατοπίπερο, κόλιανδρο, μοσχοκάρυδο ελαιόλαδο Σώταρα σε ελαιόλαδο τα πράσσα και τα κρεμμυδάκια, έσβησα με λευκό κρασί, πρόσθεσα το σπανάκι και τα υπόλοιπα υλικά και άφησα να σιγομαγειρευτεί με κλειστό το καπάκι. Στο τέλος άνοιξα την κατσαρόλα και δυνάμωσα τη φωτιά για να φύγουν τελείως τα υγρά. Πριν την συναρμολόγηση πρόσθεσα αρκετό τριμμένο blue cheese και έμμενταλ.
Γέμιση Γ φρέσκα μανιτάρια 1 κονσέρβα καλαμπόκι 1 μεγάλο κρεμμύδι 1/2 σκελίδα σκόρδο κόκκινο κρασί ελαιόλαδο worcestershire sauce μαϊντανός αλατοπίπερο, chillies, πάπρικα, μοσχοκάρυδο, ρίγανη Σώταρα σε ελαιόλαδο το κρεμμύδι και το σκόρδο ψιλοκομμένα. Εσβησα με το κρασί και την worcestershire, πρόσθεσα τα μανιτάρια και το καλαμπόκι, τα μπαχαρικά, λίγο ζεστό νερό και άφησα να σιγομαγειρευτούν. Στο τέλος πρόσθεσα και τον μαϊντανό ψιλοκομμένο. Πριν την συναρμολόγηση πρόσθεσα κεφαλοτύρι, γκούντα και έμμενταλ.
Συναρμολόγηση της TortadeTortillas
Χρειάστηκα εξτρά τριμμένα τυριά, 1 αυγό, 2 κ.σ.γάλα εβαπορέ και λίγη κρέμα γάλακτος. Αλειψα με βιτάμ την βάση ενός στρογγυλού πυρέξ και άρχισα να τοποθετώ τις στρώσεις της "τούρτας". Πάνω από την πρώτη τορτίγια έβαλα την γέμιση σπανακιού με το τύπου ροκφόρ και το έμμενταλ. Ακολούθησε δεύτερη τορτίγια, η γέμιση με το καλαμπόκι, τα μανιτάρια και τα 3 τυριά και στη συνέχεια τρίτη τορτίγια, που την κάλυψα με τις πιπεριές φλωρίνης και την φέτα. Συνέχισα με τέταρτη τορτίγια, την γέμιση με σπανάκι, πέμπτη τορτίγια και πάλι την γέμιση με το καλαμπόκι κα τα μανιτάρια και ολοκλήρωσα τις στρώσεις με την έκτη τορτίγια. Από πάνω έριξα μείγμα τυριών (φέτα, έμμενταλ, γκούντα, παρμεζάνα), ανακατεμμένο με λίγη κρέμα γάλακτος και 1 αυγό χτυπημένο, πάπρικα και αρκετό λευκό πιπέρι. Τύλιξα την τούρτα κυκλικά με αλουμινόχαρτο και αυτό που περίσσευε το έκλεισα στην πάνω μεριά, κόβοντας με το ψαλίδι όσο περίσσεψε. Εψησα στους 180ο βαθμούς σκεπασμένη με το αλουμινόχαρτο για 15' και αφού έβγαλα τελείως το αλουμινόχαρτο, δυνάμωσα στους 200ο βαθμούς και συνέχισα το ψήσιμο άλλα 10΄. Περίμενα 20΄ να κρυώσει, πριν την κόψω. Σερβίρεται πολύ εύκολα και διατηρεί το σχήμα της. Είναι ένα χορταστικό πιάτο χωρίς να γίνεται πολύ βαρύ στη γεύση και στο στομάχι, αρκεί να περιοριστούμε σε μικρό κομμάτι και να μην παρασυρθούμε από την λαιμαργία, γιατί ναι μεν έχει σαν κύριο συστατικό τα λαχανικά, αλλά έχει και πολλά τυριά και υδατάνθρακες από τις στρώσεις των τορτίγιας.
Κάτι περισσότερο από ένα ακόμα τραγούδι ήταν για την Juanita Reina το Cinco Farolas, καθώς μιλούσε για τη σχέση της με τον Federico Casado "Caracolillo", τον οποίο και παντρεύτηκε αργότερα. Σύμφωνα με το CanalSur ο πατέρας της δεν την άφηνε να το τραγουδήσει για να μην μαθευτεί ο έρωτάς της και έτσι πρόλαβε και το έκανε γνωστό η "βασίλισσα της κόπλα" Concha Piquer.
Ξεκίνησε την καριέρα της σαν Juanita για να τελειώσει με την μέγιστη τιμητική διάκριση, σαν Doña Juana. Δέκα χρόνια μετά το θάνατό της, οι συμπατριώτες της από την Macarena της Sevilla συγκρίνοντας τις δυο σπουδαιότερες εκπροσώπους της copla, πιστεύουν και διαλαλούν ακόμα και σήμερα ότι μπορεί η Βαλενθιάνα Concha να τραγουδούσε με μεγαλύτερη τεχνική αρτιότητα, όμως η Juanita ήταν αυτή η πιο αυθεντική, καθώς κυριαρχούσε στην ερμηνεία της το έντονο συναίσθημα, τραγουδούσε "από καρδιάς".
Δυστυχώς αυτό το μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της ισπανικής μουσικής του 20ου αιώνα συνδέθηκε με τον Φράνκο και την δικτατορία, ο οποίος "υιοθετούσε" με ευκολία σύμβολα που δεν του ανήκαν προκειμένου να δημιουργήσει μια πλασματική εικόνα επιτυχίας και αποδοχής, γι αυτό και αγκάλιασε τόσο θερμά την copla που τελικά την έπνιξε. Οπως είχε εύστοχα τονίσει ο σπουδαίος cantautor Carlos Cano, η δικτατορία του στρατηγού Φράνκο οριοθέτησε ιδεολογικά σαν κάτι δικό της την copla, με τρόπο παρόμοιο με αυτό του σκύλου που ουρεί σε ένα δένδρο για να δηλώσει την περιοχή του. Ετσι αμαυρώθηκε η καλλιτεχνική αξία αυτού του μουσικού είδους, καθώς και η πραγματική σημασία και επίδρασή του στην καρδιά των Ισπανών και κατά συνέπεια πολύ λίγα πράγματα φτάνουν στα αυτιά μας στις μέρες μας.
Πριν λίγες μέρες είχα δημοσιεύσει στο Sobreviviendo ένα κείμενο με τίτλο 11 de marzo, που αναφερόταν σε ένα τραγούδι-αφιέρωμα για την τρομοκρατική επίθεση στο Atocha από το τελευταίο cd των Oreja de Van Gogh και συμπεριελάμβανε και ένα βίντεο από το youtube με την Amaia Montero να το τραγουδά "ζωντανά".
Σήμερα μια φίλη ανακάλυψε ότι δεν λειτουργούσε το link ενός τραγουδιού που ανέβασα στο fileden 2 μέρες μετά το 11 de marzo. Τσέκαρα το mail -με το οποίο είμαι γραμμένη στο blogspot αλλά και στο fileden- και βρήκα ένα μήνυμα που ανέφερε ότι σύμφωνα με την IFPI ... μπούρου μπούρου... το έσβησαν χωρίς να εξηγούν πού ήταν το λάθος. Εσβησαν μαζί με το βίντεο -χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση- και το κείμενό μου, του οποίου δεν έχω και αντίγραφο. Οχι ότι ήταν κάποια φοβερή πνευματική εργασία, αλλά ήταν ένα κείμενο γραμμένο από εμένα. Επίσης, ξαφνικά έχει λήξει και ο λογαριασμός μου στο fileden.
Τί γελοιότητες... και όσο θυμάμαι την εποχή που ο συγχωρεμένος ο Θόδωρος έτρεχε να πιάσει τους παράνομους πλανόδιους στα παζάρια της επαρχίας...
Καταδικάστηκε ο Alfredo Bryce Echenique για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας
Η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας δεν περιορίζεται στα ελληνικά blogs ερασιτεχνικού ενδιαφέροντος και περιεχομένου.
Οταν κατηγορείται και καταδικάζεται ένας διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος συγγραφέας, τότε τί πρέπει να σκεφτεί ο μελετητής του έργου του;
Μου ζητήθηκε πρόσφατα να γράψω μια εργασία για τον Περουβιάνο συγγραφέα Alfredo Bryce Echenique. Και έτσι ανακάλυψα ότι πριν λίγες μέρες καταδικάστηκε σε πρόστιμο που αντιστοιχεί σε αξία 57.258 δολαρίων, από τον επίσημο δικαστικό οργανισμό του Περού Instituto Nacional de Defensa de la Competencia y de la Protección de la Propiedad Intelectual de Perú (INDECOPI) για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας σε 16 άρθρα που ανήκουν σε 15 διαφορετικούς συγγραφείς και δημοσιεύτηκαν κυρίως στο ισπανικό περιοδικό "Jano".
Ο ίδιος -όπως διαβάζω σε ιντερνετικές πηγές που παραθέτω στο τέλος- αρχικά έδωσε μια ειρωνική απάντηση ότι επρόκειτο για "αφιέρωμα" στους συγγραφείς των οποίων τα κείμενα φέρεται να έχει οικειοποιηθεί. Στην συνέχεια προσπάθησε να στρέψει την προσοχή του κοινού και του δικαστηρίου στο ότι όλα αυτά είναι μια προσπάθεια αμαύρωσης της φήμης του επειδή ήταν εναντίον του πρώην Προέδρου του Περού, Alberto Fujimori.
Ο δικηγόρος του ισχυρίστηκε ότι αφού τα άρθρα δεν δημοσιεύτηκαν αρχικά σε έντυπα του Περού, δεν μπορεί να δικαστεί σύμφωνα με τους περουβιάνικους νόμους για το συγκεκριμένο αδίκημα κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόσθεσε ότι ούτως ή άλλως δεν είχε δοθεί η άδεια του Bryce Echenique για τις δημοσιεύσεις αυτών των άρθρων (για κάποια από αυτά έχει κατηγορήσει την γραμματέα του ότι εκείνη ευθύνεται για την παράνομη δημοσίευση).
Πολλά και καταιγιστικά φαίνονται να είναι τα στοιχεία εναντίον του. Και βέβαια υπάρχει και η καταδικαστική απόφαση ενός επισήμως αναγνωρισμένου διεθνώς δικαστηρίου. Οχι βέβαια ότι αυτό από μόνο του λέει πολλά... μήπως συχνά η προσπάθεια εξεύρεσης της αλήθειας και επιβολής δικαιοσύνης από αναγνωρισμένους διεθνώς φορείς δεν είναι λανθασμένη, ηθελημένα ή αθέλητα;
Αναρωτιέμαι τελικά κατά πόσο μπορεί η πράξη της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας να αλλοιώσει και να μειώσει την σημαντικότητα του έργου ενός δημιουργού. Πόση σημασία έχει η ιδιοκτησία και η καταγωγή όταν μιλάμε για πολιτισμό; Από την άλλη, όταν κάποιος δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει το πνευματικό έργο κάποιου άλλου σαν δικό του, τί μηνύματα περνά; Οτι ζούμε σε μια εποχή που δοξάζεται η κλοπή, που μετρά το αποτέλεσμα και όχι η διαδικασία, που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Πολλά τα ερωτήματα. Και μια ακόμα πικρή γεύση στα χείλη.
Ακουσα πρόσφατα το Mil Congojas από τον δίσκο της Maria Bethânia με την Omara Portuondo που κυκλοφόρησε το 2008. Εντυπώσεις θα ακολουθήσουν σύντομα.
Δεν μπόρεσα πάντως να μην θυμηθώ και να μην το συγκρίνω με την ανεπανάληπτη κατά τη γνώμη μου ερμηνεία του Ibrahim Ferrer. Ακόμα και μέχρι σχεδόν τα 80 του διατηρούσε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη γλυκύτητα στην ερμηνεία των boleros, που μας έκανε να τον ξεχωρήσουμε και να τον αγαπήσουμε. Γι αυτό ίσως και στην κηδεία του επιλέχτηκε το συγκεκριμένο τραγούδι για να συνοδεύσει τον Ibrahim στον τελικό προορισμό, στο νεκροταφείο Colón της La Habana.
Mil congojas
Prefiero una y mil veces que te vayas Si tú no eres legal ni a tu persona. Prefiero una y mil veces que te vayas Para arrancarte así de mi memoria.
No oirás de mí un lamento ni una queja Aunque me estén matando mil congojas. Prefiero una y mil veces que te vayas. Porque de ti no quiero ni la gloria.
No oirás de mí un lamento ni una queja Aunque me estén matando mil congojas. Prefiero una y mil veces que te vayas. Porque de ti no quiero ni la gloria.
Οταν ο Duquende γνώρισε την τσιγγάνα του Leonard Cohen
Ο cantaor Duquende γυρεύει την τσιγγάνα του, σε ένα δίσκο αφιέρωμα στον Leonard Cohen από καλλιτέχνες -κυρίως- της Ιβηρικής χερσονήσου.
Αy mi gitana ¿dónde andará? Todo son murmuraciones, no puede ser verda pero ese con el que bailas con tanto ardor los brazos como dianas a su alrededor Αy mi gitana ¿dónde andará? Υa relucen navajas en menos de un amén un espectro los separa con su viso de satén mi cuerpo es la luz que clama mi cuerpo es el fin yo caigo herido a un lao yo me agarro al atril Αy mi gitana ¿dónde andará? No quiero palomas, enviadme el halcón esto es el fin del mundo el diluvio el gran apagón y hombres y mujeres pidiendo compasión pero para tí que los separas no habrá perdón Αy mi gitana ¿dónde andará?
Με την ευκαιρία του εορτασμού 50 χρόνων από την έκδοση του πρώτου βιβλίου με ποιήματα του Leonard Cohen που τα εμπνεύστηκε από τον αγαπημένο του ισπανό ποιητή Federico García Lorca, ηχογραφήθηκε "ζωντανά" το 2007 το 'Acordes con Leonard Cohen' κατά τη διάρκεια συναυλίας προς τιμήν του Καναδού τραγουδοποιού στο Festival της Portaferrada στο Sant Cugat del Vallès της Βαρκελώνης. Την απόδοση των στίχων στα castellano έχει κάνει ο ποιητής και μεταφραστής Almerto Manzano.
Διαβάζω στην Ναυτεμπορική ότι πρέπει να πετάξω τα Μεξικάνικα Taco´s της Knorr που δεν προλάβαμε -ευτυχώς- να δοκιμάσουμε, καθώς η χημική ουσίας 4 - μεθυλοβενζοφαινόνη έχει περάσει από το μελάνι της συσκευασίας και στο προϊόν.
Τί κακό με τα τάκος τον τελευταίο καιρό; Από τον Νοέμβριο όλο ατυχείς δοκιμές. Τρεις φορές σε διάστημα 3-4 μηνών και σε δύο διαφορετικά μεγάλα σουπερμάρκετς της Αθήνας χαλασμένα και με απαράδεκτη μυρωδιά της μιας εταιρείας -από την οποία περιμένω ακόμα να με ενημερώσουν τί έδειξαν τα εργαστηριακά αποτελέσματα-, "μελανιασμένα" τώρα της άλλης... μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ζυμώνουμε τορτίγιας και να τις τηγανίζουμε για να είμαστε σίγουροι;
Στο flash διάβασα πρόσφατα για τα Audio Books, που έχει φέρει στην Ελλάδα η εκδοτική εταιρεία Pathos Publishing. Τα βιβλία πλέον "ακούγονται" αντί να διαβάζονται. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης, που μάλλον προς το παρόν θα με άφηνε αδιάφορη, αν δεν είχε πέσει το μάτι μου στο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ KILLER του Luis Sepúlveda.
Διαβάζω στο site ότι "πρόκειται για μια πολυφωνικά ηχογραφημένη παραγωγή στην ελληνική γλώσσα, με πολύ προσεγμένο Sound Design και μουσική υπόκρουση σε Noir Jazz διάθεση των δεκαετιών του 50 και 60 και σύνθεση του Τάσου Μακρυγιάννη. Σημειώνουμε το τραγούδι «Ella» (μτφ. «Εκείνη») του δημοφιλή μεξικάνου τραγουδιστή και ηθοποιού Pedro Infante, όπως και την ενδιαφέρουσα διασκευή αυτού σε ερμηνεία του Νίκου Πολυμέρου."
Το Ella έχει τραγουδιστεί από διάσημους Λατινοαμερικάνους καλλιτέχνες και ανήκει σε ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά είδη της μεξικάνικης μουσικής, την canción ranchera. Συνθέτης και στιχουργός του ο σπουδαιότερος ίσως εκπρόσωπος -παγκοσμίως- του είδους, ο José Alfredo Jiménez, που στο πρόσωπό του μετουσιώνονται ένας θρύλος, μια εποχή και ένας πολιτισμός που αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του Μεξικό.
Me cansé de rogarle, me cansé de decirle que yo sin ella de pena muero... No queria escucharme... si sus labios se abrieron fué pa' decirme... ya no te quiero.
Yo sentí que mi vida se perdía en un abismo profundo y negro como mi suerte... quise hallar el olvido al "estilo Jalisco" pero aquellos mariachis y aquel tequila me hicieron llorar.
Me cansé de rogarle... con el llanto en los ojos alcé mi copa y brindé...por ella... no podía despreciarme, era el último brindis de un bohemio... por una reina.
Los mariachis callaron... de mi mano, sin fuerza, cayó mi copa sin darme cuenta... ella quiso quedarse cuando vio mi tristeza. pero ya estaba escrito que aquella noche perdiera su amor.
Θα ήθελα να ακούσω και την ελληνική διασκευή του Ella. Δεν μπορώ να φανταστώ την ελληνική μεταφορά μιας καντίνας στην Condesa του Distrito Federal θολωμένης από τον καπνό και ποτισμένης με το άρωμα της τεκίλλας, όπου ένας μάτσο με κατεστραμμένο από τις καταχρήσεις συκώτι γρατζουνώντας μια κιθάρα σιγοκλαίει για την χαμένη αγάπη του, αλλά όπως και να έχει, ακούγεται σαν ένα ενδιαφέρον τόλμημα.
Ένα μουσικό δάνειο από την Ευρώπη προσαρμοσμένο στα ακούσματα και τα βιώματα της πολυπολιτισμικής Λατινικής Αμερικής είναι το Vals Peruano ή Vals Criollo που έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στην Λατινική Αμερική γύρω στο 1950 και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα κυρίως στο Περού, όπου έχει γίνει πλέον συνώνυμο με ένα μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού του.
Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια του Vals Peruano, έναν "ύμνο στην νοσταλγία" όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν οι Περουβιάνοι, το πρωτακούσαμε -με ελαφρά αλλαγμένους στίχους και ρυθμό- από μία από τις πιο σημαντικές σύγχρονες μουσικές φιγούρες της Λατινικής Αμερικής, τον Rubén Blades, που τον τελευταίο καιρό ήταν -ίσως είναι ακόμα;- υπουργός τουρισμού στον Παναμά.
Το "Todos Vuelven" ανήκει στο είδος των τραγουδιών που καταγράφονται στην εθνική μνήμη και γίνονται μέρος της καρδιάς ενός λαού, μετατρέπονται σε ύμνο και σημείο αναφοράς για τους μετανάστες που αναζητούν τα πάτρια εδάφη, σκορπισμένοι στα 4 σημεία του ορίζοντα. Ένα ποίημα αγάπης για το Περού, που γράφτηκε από ένα διανοούμενο, ποιητή, συγγραφέα, δημοσιογράφο και θερμό υποστηρικτή της música criolla, τον César Miró (1907-1999, Lima, Perú).
Στον César Miró δεν έγιναν με πολύ θετικό τρόπο αποδεκτές οι αλλαγές που έκανε αρκετές δεκαετίες μετά την επιτυχία του τραγουδιού στην Λατινική Αμερική ο Rubén Blades και έτσι, όταν βρέθηκαν κάποια στιγμή στην Λίμα και ο Blades του ζήτησε να τον συγχωρήσει για τις μικρές αλλαγές στους στίχους και στον ρυθμό, ο υπερήλικας πια ποιητής του απάντησε δηκτικά ότι δεν θα έπρεπε να τον απασχολεί το θέμα, καθώς ο ίδιος ο λαός θα άλλαζε από μόνος του και πάλι αυτό που είχε φτιάξει ο Blades...
Todos Vuelven (Vals Peruano de César Miró)
Todos vuelven a la tierra en que nacieron, al embrujo incomparable de su sol, todos vuelven al rincón donde vivieron, donde acaso floreció más de un amor.
Bajo el árbol solitario del silencio, cuántas veces nos ponemos a soñar, todos vuelven por la ruta del recuerdo, pero el tiempo del amor no vuelve más.
El aire que trae en sus manos la flor del pasado, su aroma de ayer, nos dice muy quedo al oído su canto aprendido del atardecer.
Nos dice su voz misteriosa, de nardo y de rosa, de luna y de miel, que santo el amor de la tierra, que triste es la ausencia que deja el ayer.
Όλοι επιστρέφουν στη γη που γεννήθηκαν, στην ασύγκριτη μαγεία του ήλιου της, όλοι επιστρέφουν στην γωνιά που έζησαν, εκεί που ίσως άνθισε περισσότερο από μια αγάπη. Κάτω από το μοναχικό δένδρο της σιωπής, πόσες φορές δεν ονειρευόμαστε, όλοι επιστρέφουν από τον δρόμο της θύμησης, αλλά ο καιρός της αγάπης δεν επιστρέφει πια. Ο αέρας που φέρνει στα χέρια του το λουλούδι του παρελθόντος, το άρωμα του χθες, μας ψιθυρίζει απαλά στο αυτί το τραγούδι του φωτισμένο από τα χρώματα του δειλινού. Μας λέει η γεμάτη μυστήριο φωνή του, πλημμυρισμένη από νάρδους και τριαντάφυλλα, από το φεγγάρι και το μέλι, πόσο άγια είναι η αγάπη για την Πατρίδα (Γη), πόσο θλιβερή είναι η απουσία που αφήνει το χθες.
Όλοι επιστρέφουν τελικά εκεί που βρίσκεται η καρδιά τους. Να το λένε άραγε αυτό Πατρίδα; Γη; Σπίτι; Οικογένεια; Όλοι επιστρέφουν με κάποιον τρόπο εκεί που αγάπησαν περισσότερο.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
