Te doy la vida - Compay Segundo

Για όσους βρίσκονται σε ρομαντική διάθεση σήμερα, ανάλογο τραγούδι του συγχωρεμένου του Παππού...

Te Doy La Vida*

Te doy la vida **
porque mi vida es tuya,
te entrego el alma
sedienta de ilusión.

No dudes nunca
que muero por quererte.
Te doy la vida,
te doy el corazón.
Te doy la vida,
te doy el corazón.

Y cuando dueña sea
de la ilusión que siento,
unidos encontraremos
la dicha y el placer.

Juntitos viviremos
juntitos moriremos,
unidas las dos almas
formando un solo ser.

Εl amor de las mujeres
no tiene comparación.

**Σου δίνω τη ζωή μου,
γιατί η ζωή μου είναι δική σου
Σου παραδίδω την καρδιά μου
που διψάει για ευτυχία.
Μην αμφιβάλεις ποτέ
ότι πεθαίνω να σε αγαπήσω
Σου δίνω την ζωή
σου δίνω την καρδιά μου.
Και όταν θα γίνεις αφέντρα
της τρέλλας που νοιώθω
μαζί θα συναντήσουμε
την ευτυχία και την χαρά.
Μαζί θα ζήσουμε
μαζί θα πεθάνουμε
ενωμένες οι δύο ψυχές
σε μία μόνο ύπαρξη.
Η αγάπη της γυναίκας
δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο!

* To link για το τραγούδι ισχύει για 1 εβδομάδα

13-1-1987

Έχει αλλάξει πολύ το Dada μέσα σε 19 χρόνια. Τώρα έχει -από ό,τι ακούω- gothic μουσική, καμμία σχέση με το jazz-έ περιβάλλον που θυμόμαστε. Ποιός ξέρει αν θα υπάρχουν τώρα τα "παράξενα" malts που ζητούσες με επιμονή και εγώ δεν ήξερα πού να κρυφτώ από την αμηχανία.

Στην υγειά μας!

Οι μόνες φωτογραφίες που βρήκα στο ίντερνετ σχετικά με την Αθήνα του 1987 είχαν να κάνουν με το eurobasket. Τιμής ένεκεν λοιπόν...

Πρωτοχρονιάτικη Ευχή

Η καλύτερη ευχή που έφτασε στα αυτιά μου την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, έλεγε τα εξής:

¡Ojalá las pulgas de 1000 camellos egipcios infecten el culo de quien intente joderte el 2006 y que sus brazos sean tan cortos que no pueda rascarse!*


Φαντασία καταλάνικη, άλλο πράγμα...


*Μακάρι οι ψείρες από 1000 αιγυπτιακές καμήλες να μολύνουν τον κώλο αυτού που θα προσπαθήσει να σε ταλαιπωρήσει το 2006 και μακάρι τα χέρια του να είναι τόσο κοντά που να μην μπορεί να ξυστεί!

Dennis the Menace

Μ: Πώς σου φαίνεται η φίλη μου;
Δ: Μου θυμίζει τον Dennis the Menace...
Μ: Δηλαδή; Δεν σου αρέσει;
Δ: Και βέβαια μου αρέσει, το αντίθετο εννοώ!

Πριν 19 χρόνια στις 11 Γενάρη ειπώθηκαν αυτά τα λόγια. Τα ήθελες και τα έπαθες...

Τα πρώτα δώρα!

Από το Exeter στην Κατερίνη και μετά στην Αθήνα, το Καλοποππάκι εκτός από διάφορα "γκουρμεδιάρικα" βαζάκια που κουβάλησε, είχε στο πακέττο και αυτό το "εμπνευσμένο" σουβέρ!

Η Μαρίνα πάλι, έφτιαξε με τα χεράκια της και έστειλε emailικώς αυτά τα λαχταριστά φοκατσίνια!

Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια!

Συνέχεια του προηγούμενου...

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε χρόνος για βόλτα σε Gaudόσπιτα και Gaudοπάρκα ή στην πανέμορφη περιοχή του Eixample. Κάποια στιγμή ο Αη Φανούρης θα βρει και θα μου φανερώσει τις φωτογραφίες περασμένων χρόνων, οπότε θα επανέλθω. Υπάρχουν τόσα όμορφα μέρη να περπατήσει και να επισκεφθεί ο ταξιδιώτης στην Barcelona, που χρειάζεται να μείνει αρκετές μέρες και να έχει μεγάλη διάθεση και αντοχή για περπάτημα, για να πάρει μία πρώτη γεύση.

Αυτό που λείπει στην Αθήνα είναι οι χώροι όπου ο πεζός μπορεί να περπατήσει άνετα, χωρίς να τον χτυπήσει αυτοκίνητο, χωρίς να αναπνέει τις εξατμίσεις στα 2 βήματα, χωρίς να σπάσει το πόδι του πέφτοντας σε κάποιο σπασμένο πλακάκι, χωρίς να χρειάζεται να σκαρφαλώσει πάνω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, χωρίς να ...


Ακόμα και από την πίσω μεριά ο Καθεδρικός Ναός είναι πάντα εντυπωσιακός!

Μινιμαλιστική η Φάτνη του 2005, έξω από το Δημαρχείο. Και χωρίς τον Caganer, όπως πολύ σωστά είχε αναφέρει η Mirandolina, παρά τις αντιδράσεις μεγάλης μερίδας Καταλανών.

Γι αυτό και εκείνοι έβγαλαν το Burro Catalán (σε αντιπαράθεση με το καστιγιάνικο ταυράκι) για να στολίσει τα μπαλκόνια τους.

Και βέβαια το "εθνικό" πολυκατάστημα του Corte Inglés εύχεται Χρόνια Πολλά!

Στην αγορά της Santa Catarina...

... βρέθηκαν το μεσημέρι της Παραμονής Πρωτοχρονιάς δημοσιογράφοι από την Ισπανική Τηλεόραση, για να πάρουν πλάνα από τα σταφύλια, που καταπίνουν με κάθε χτύπημα του ρολογιού στις 12 το βράδυ, όταν αλλάζει ο χρόνος. Ντιν, χλαπ, νταν, χλουπ και αν είναι και παχιές οι ρόγες και δεν έχεις πάρει και το "κολλάει", γκκκ, γκλουπ, πάει, σε χάνουμε από σταφύλι!

Η περιπλάνηση στα δρομάκια του Barri Gotic είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία.



Το 200άρι φιλμ είναι απαραίτητο τελικά σε μέρες με συννεφιά... Την επόμενη φορά θα το φροντίσουμε. Όποιος και αν είναι ο προορισμός.

Γλυκιά Dulcinea

Τί ψάχνει να βρει άραγε ο Colón εκεί ψηλά που έχει σταθεί;

 

Πάνω κάτω στις Ramblas...

 

Αρχίζει να του ανοίγει η όρεξη καθώς περνά από την Boquería.

 

Kατεβαίνει στην παραλία, να ελέγξει το καράβι του.

 

Κάνει και μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, για να αναπνεύσει την αλμύρα.

 

Μήπως τελικά ψάχνει τη Dulcinea της Mirandolinas, γιατί του είπαν ότι εκεί θα φάει το πιο δυναμωτικό πρωινό και θα πιει την πιο νόστιμη σοκολάτα στην Βαρκελώνη;

 

Με λίγες μέρες καθυστέρησης

Οπτικοποιημένο το μενού της Παραμονής των Χριστουγέννων, πριν μεταφερθεί στην τραπεζαρία και καταναλωθεί σε στενότατο φιλικό κύκλο.

Σε πείσμα της βλακείας ...

Σε πείσμα της βλακείας κάποιων υπαλλήλων-μεταφορέων και της παντελούς έλλειψης Εξυπηρέτησης Πελατών, μπορούν να καθήσουν (ευγενική είμαι, άλλο εννοώ) πάνω στο γραφείο και στην καρέκλα που δεν παρέλαβα οι ανευθυνοϋπεύθυνοι γνωστής αλυσίδας καταστημάτων που πουλά ηλεκτρονικούς υπολογιστές και έπιπλα γραφείου και εγώ θα συνεχίσω να κάθομαι -προσωρινά- στην παλιά μου καρέκλα και να απολαμβάνω τις περιπέτειες του Lukcy Luke σε συλλεκτικό τεύχος με όλες τις καρτούλες μέσα, αγορασμένο σε εξαιρετική τιμή μετά από σκληρό παζάρι (χαχαχα!!!), έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης... Πάμε Ντόλυ!

Chocolate con churros

Η σοκολάτα (μαύρη, πηχτή, κάτι μεταξύ ροφήματος και σάλτσας για fondue) που συνοδεύεται στην Ισπανία με τους μακρόστενους άγλυκους λουκουμάδες, είναι πραγματικά μια γευστική εμπειρία που εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να περιγράψω. Κάθε φορά, είναι σαν την πρώτη φορά. Μια Παραδεισένια Κόλαση! Ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσει η Νέα Χρονιά, μετά τα 12 σταφύλια σε κάθε χτύπημα του ρολογιού στην αλλαγή του Χρόνου και μια ποικιλία από "ζόρικα" turrones.

Eπιστροφή στην πραγματικότητα, με την Στάη, την Νικολούλη, τον Παπαδάκη και αρκετούς άλλους γραφικούς συμπατριώτες μας που μόνοι τους έχουν βαφτιστεί δημοσιογράφοι, όταν εμένα μου φαίνονται απλά ... έμποροι και παλιάτσοι, να προσπαθούν να στριμώξουν μια ιατροδικαστίνα για να πει αν το πρόσωπο των ημερών, ο Ρώσσος δραπέτης, αυτοκτόνησε ή τον αυτοκτόνησαν. Πόσο χαίρομαι που ήμασταν μακριά από όλα αυτά, από την επιρροή των ΜΜΕ και την απίστευτη βλακεία που έχει πέσει σαν την μάστιγα των ακρίδων στην ταλαίπωρη πατρίδα μου.

Καλή Χρονιά και Καλά Ουστ σε ό,τι και όποιους μας χαλούν τη διάθεση και μας γεμίζουν αρνητική ενέργεια!