Δεν είμαι από εδώ (λέμε, μπας και το πιστέψουμε)

No soy de aquí, ni soy de allá
Facundo Cabral

Me gusta el mar y la mujer cuando llora
las golondrinas y las malas señoras
saltar balcones y abrir las ventanas
y las muchachas en abril

Me gusta el vino tanto como las flores
y los amantes, pero no los señores
me encanta ser amigo de los ladrones
y las canciones en francés

No soy de aquí, ni soy de allá
no tengo edad, ni porvenir
y ser feliz es mi color
de identidad

Δεν είμαι από εδώ, ούτε και από εκεί
δεν έχω ηλικία, ούτε μέλλον
να είμαι ευτυχισμένος
είναι η μοναδική μου ταυτότητα

Me gusta estar tirado siempre en la arena
y en bicicleta perseguir a Manuela
y todo el tiempo para ver las estrellas
con la María en el trigal

No soy de aquí, ni soy de allá
no tengo edad, ni porvenir
y ser feliz es mi color
de identidad

¡Por mi culpa! από την Chavela Vargas

Ο φίλος Rojiblanco από το ispania.gr, μου έστειλε χθες link από ένα μεξικανικό ηλεκτρονικό περιοδικό όπου αναφέρεται ότι κυκλοφορεί το καινούργιο άλμπουμ της Chavela Vargas με τίτλο ¡Por mi culpa!.

Η τραγουδίστρια - ίνδαλμα της μεξικάνικης ranchera του 20ου αιώνα τραγουδά σε ντουέτο τα αγαπημένα της τραγούδια με φίλους της όπως η Eugenia León, ο Joaquín Sabina και η Lila Downs. Υπάρχει μάλιστα ένα νέο τραγούδι που ακούγεται για πρώτη φορά γραμμένο από την ίδια την Chavela, με τίτλο ¿A dónde te vas paloma? και μουσική του Mario Ávila. Η ιδέα γι αυτό το δίσκο προέκυψε με αφορμή τον ενθουσιώδη και εντυπωσιακό εορτασμό που οργάνωσε το Μεξικανικό κράτος για τα 90 χρόνια της Chavela Vargas, ακριβώς πριν ένα χρόνο.

Αρχικά, δεν πίστευα σε αυτά που διάβαζα. Έχοντας δει την Chavela σε κάποιες τελευταίες συνεντεύξεις, πίστευα ότι δεν θα την ξανακούσουμε πια να τραγουδά, καθώς με δυσκολία μπορούσε να μιλήσει. Στη συνέχεια ένοιωσα δέος και θαυμασμό για το κουράγιο και την αντοχή της. Έσπευσα στο youtube για να βρω περισσότερες πληροφορίες. Εκεί, βλέποντας το προωθητικό βίντεο γι αυτόν τον τελευταίο δίσκο της Chavela Vargas, μου κόπηκε η ανάσα.



Βλέποντάς την ακίνητη, ξαπλωμένη σε μια πολυθρόνα, μη μπορώντας ούτε να χειροκροτήσει από την αδυναμία και φορώντας μαύρα γυαλιά αφού η όρασή της την έχει εδώ και καιρό εγκαταλείψει, με μια πλειάδα ανθρώπων πάνω από το κεφάλι της να γελούν, να ποζάρουν και να χαιρετιούνται μεταξύ τους ενθουσιασμένοι, μια λέξη μου ήρθε στο μυαλό: φτάνει!

Δεν ξέρω αν έχουν βάση οι πρώτες σκέψεις μου... όμως ένας άνθρωπος σε τόσο προχωρημένη ηλικία και κυρίως με τόσο κακή υγεία, πώς μπορεί να γράψει ένα δίσκο και να είναι μάλιστα και παραγωγός, όπως αναφέρεται στο άρθρο του ηλεκτρονικού περιοδικού; Ακόμα και αν πρόκειται για την Chavela Vargas, φαίνεται αδύνατο.

Mήπως τελικά δεν πρόκειται για το κουράγιο και την ψυχική δύναμη της Chavela να μοιραστεί μέχρι τέλους την φωνή και το ταλέντο της, αλλά για εκμετάλλευση από ... δεν ξέρω, υποθέτω από κάποιους κοντινούς της ανθρώπους;

Ξαναβλέπω το βίντεο. Αν ήταν η μάνα μου ή η γιαγιά μου, δεν θα ήθελα να την θυμάται έτσι ο κόσμος. Ένα γερασμένο ανήμπορο κορμί, πεταμένο στα φώτα της δημοσιότητας με τόση σκληρότητα. Πίνω μια τεκίλα στην υγειά της και κάνω μια ευχή. Ας την αφήσουν ήσυχη. Επιτέλους.

Από την άλλη, περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να έρθει στα χέρια μου αυτό το cd. Και προτιμώ τελικά να πιστεύω ότι όταν γράφτηκε, η Chavela Vargas είχε την δύναμη να φέρει εις πέρας αυτή τη δουλειά, με τον μοναδικό τρόπο που έμαθε να αρπάζει και να στίβει την ζωή από τα παιδικά της κιόλας χρόνια. Όταν στα 7 της αναγκάστηκε να ζήσει σε μία φάρμα μακρυά από την οικογένειά της μαζεύοντας 1000 πορτοκάλια την ημέρα, χωρίς σχεδόν καθόλου φαγητό, χωρίς να ξέρει που βρίσκονται οι δικοί της, χωρίς να έχει καμία επικοινωνία με την μητέρα και τον πατέρα της. Ίσως τελικά ΑΥΤΗ η Chavela που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε, να καταφέρνει ακόμα και σήμερα -στα 91 της χρόνια- να κάνει το αδύνατο δυνατό.

ΥΓ. Ευχαριστώ Roji.

El muerto vivo ... No estaba muerto, estaba de parranda

Επειδή λεφτά για ψυχοθεραπεία δεν υπάρχουν, καλύτερα πάμε για μια μπυρίτσα.

Νεκροζώντανοι, όχι πια στο Κύτταρο του Σαββόπουλου αλλά με Rumba Catalana και τον Peret να διηγείται τα κατορθώματα του Muerto Vivo.

Που δεν ήταν πεθαμένος βρε παιδιά, απλά είχε πάει να τα πιει και να ξεχαρμανιάσει.

¡Chévere, qué chévere!



EL MUERTO VIVO

A mi amigo Blanco Herrera
le pagaron su salario
Y sin pensarlo dos veces
se fue para malgastarlo
Una semana de juerga
y perdió el conocimiento
Como no volvió a su casa,
todos le dieron por muerto.

Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
estaba tomando cañas, ¡leré! ¡leré!
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
¡Chévere, qué chévere, chévere!

Pero al cabo de unos días
de haber desaparecido
encontraron uno muerto,
a un muerto muy parecido,
le hicieron un gran velorio,
le rezaron una novena,
le perdonaron sus deudas,
y lo enterraron con pena.

Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
estaba tomando cañas, ¡leré! ¡leré!
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
¡Chévere, qué chévere, chévere!

Pero un día se apareció,
lleno de vida y contento,
diciéndole a todo el mundo,
se equivocaron de muerto
El lío que se formó,
eso si que es puro cuento
su mujer ya no lo quiere, ¡no!,
no quiere dormir con muertos.

No estaba muerto,
estaba de parranda
No estaba muerto,
estaba de parranda
A mi amigo Blanco Herrera
le pagaron su salario
No estaba muerto,
estaba de parranda
Su mujer ya no lo quiere,
no quiere dormir con muertos.

Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
estaba tomando cañas, ¡leré! ¡leré!
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
Y no estaba muerto, no, no,
¡Chévere, qué chévere, chévere!

Πατέρας και Γιος Valdés

Bebo y Chucho Valdés

3 Μαίου 1808 ή 2010;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να στήνεις έναν λαό στο τοίχο.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων βουλευτών το ξέρει καλά. Αυτό το παρεάκι φαίνεται πως έχει μελετήσει σε βάθος τον πίνακα που ζωγράφισε το 1814 ο Goya.

El tres de Mayo de 1808 o Los fusilamientos de la Moncloa

Lágrimas negras - Bebo y Cachao

Ακούμε για άλλη μια φορά τα Μαύρα Δάκρυα -μιας και ταιριάζουν στο άκρως καταθλιπτικό κλίμα των ημερών- από δύο σπουδαίους μαέστρους:

τον Bebo Valdés και τον Israel "Cachao" López.

Στης Βουλής τα έδρανα (όλοι μαζί!)

Θυμάσαι την αντίδραση της Ελένης, όταν από σπόντα μας τσάκωσε να με "προσυλητίζεις" στις Μουσικές Ταξιαρχίες και μάλιστα σε ώρα που δίπλα γινόταν ιατρείο;

Τί θα έλεγε άραγε σήμερα αν άκουγε τον "Αμερικανό" Πρωθυπουργό μας;

Μάλλον θα τραγουδούσε μαζί με τον Τζιμάκο της εφηβείας μας "στης βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα".

Εγώ θα επιβιώσω, πιο επίκαιρο από ποτέ!

Πόσο ταιριαστός και σήμερα ο "εθνικός ύμνος" αυτού του blog!

Sobreviviendo μέχρι τελικής πτώσης.

Επιβιώνοντας.

Rompiendo barreras, voy sobreviviendo
cruzando fronteras, voy sobreviviendo.

Σπάζοντας φράγματα, θα επιβιώσω
διασχίζοντας σύνορα, θα επιβιώσω.

Όμορφη Ελλάδα, θα σε θυμόμαστε

Και μιας και δεν υπάρχει σχετικό τραγούδι για να ακούμε και να συνοδεύουμε τα όποια μας συναισθήματα σήμερα, ας παρηγορηθούμε με την Όμορφη Κούβα *, που επίσης θυμούνται με συγκίνηση όσα παιδιά της αναγκάστηκαν να φύγουν μακρυά της κολυμπώντας.

Όσο για μας... μιας και αρκετοί οι "σκαφάτοι" (από την εποχή του μεγάλου Εφιάλτη Σημίτη που μετέτρεψε -με την θέλησή μας βέβαια- μεγάλη μερίδα των Ελλήνων σε νεόπλουτους άπληστους καταχραστές καταχρεωμένους κακόγουστους "χωριάτες"), δεν θα χρειαστεί να φύγουμε με αυτοσχέδιες βάρκες και λάστιχα αυτοκινήτων...

Σύμφωνα με τον Αμερικανό Πρωθυπουργό μας και το δεξί του χέρι στα οικονομικά, ταξιδεύουμε όλοι στον πολυτελέστατο Τιτανικό.

Nothing to worry about, όλα πάνε πρίμα.

* Cuba Linda - Alfredo Rodríguez

ΥΓ. Εσύ που μου ζάλιζες τα παιδικά αυτιά ότι θα φας με χρυσά κουτάλια, τί ακριβώς θα τρως τώρα;

Το μυστικό στα μάτια τους

Όταν η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε μία πόρνη που ξεπουλιέται καθημερινά σε ένα Κράτος μπουρδέλο, τότε δικαιούμαστε να προσπαθούμε να την αποδώσουμε εμείς οι ίδιοι;

Μία απάντηση μπορεί να βρει κανείς στην Αργεντινέζικη ταινία El secreto de sus ojos του Juan José Campanella, με πρωταγωνιστή τον Ricardo Darín σε πλήρη καλλιτεχνική ωριμότητα.


Κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στους ελληνικούς κινηματογράφους και μου θύμισε σε δύναμη το El laberinto del Fauno. Με πολλαπλά μηνύματα, αφήνει τον θεατή γεμάτο σκέψεις.

Απλά εξαιρετική. Και όχι μόνο για όσους ασχολούνται με τους ισπανόφωνους πολιτισμούς.

ΥΓ. Πού έχουμε δει στην Ελλάδα τον δικαστή Fortuna με το περουκίνι; Σε ταινία; Σε τελενοβέλα;