Lagos de Montebello, Chiapas, México

México lindo y querido
si muero lejos de tí
Que digan que estoy dormido
Y que me traigan aquí...

Miel para Oshún - Τρίτη 25.10, 21:00 - Μικρόκοσμος

Ο Rey είχε μερικώς δίκιο που με μάλωσε για την σιωπή μου σχετικά με τον Κύκλο Λατινοαμερικάνικου Κινηματογράφου που είναι σε εξέλιξη από τις 20 έως τις 26 Οκτώβρη, στους κινηματογράφους Τριανόν και Μικρόκοσμος.

Η αλήθεια είναι ότι το πήρα χαμπάρι με μικρή καθυστέρηση δυστυχώς και έτσι δεν πρόλαβα να οργανώσω κατάλληλα το πρόγραμμά μου ώστε να απολαύσω όσο το δυνατόν περισσότερο αυτό το μίνι αφιέρωμα.

Είδα όμως το Μέλι για τον Οσούν, το οποίο ξαναπαίζεται αύριο στον Μικρόκοσμο. Και προτείνω σε όσους η Κούβα δημιουργεί έστω και το ελάχιστο ενδιαφέρον, να πάτε να την δείτε την ταινία. Είναι λίγο μελό, αλλά ταυτόχρονα είναι και όμορφη, αληθινή. Γεμάτη από την Κούβα και τους ανθρώπους της, σε μια καθημερινή εικόνα, με τα καλά και τα κακά της ζωής και του χαρακτήρα των σημερινών Κουβανέζων.

Ο Humberto Solás είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς σκηνοθέτες της Λατινικής Αμερικής των τελευταίων 50 χρόνων. Οι πρωταγωνιστές απλοί και ανθρώπινοι, ο ταξιτζής μου θύμισε λίγο τον Compay Segundo, με αυτήν την βαθειά βροντερή μισομεθυσμένη φωνή και το περήφανο παράστημα. Εντυπωσιακά τοπία, μουσική που απευθύνεται σε ευρύ κοινό, ανθρώπινη αγωνία και αναζήτηση ταυτότητας, αναζήτηση των ριζών, της ευτυχίας μέσα -κυρίως- από τις ανθρώπινες σχέσεις και όχι από τα υλικά αγαθά.

http://www.cubacine.cu/ficcion/oshun.html

Eίμαστε... Τρεμάμενη Σάρκα

Carne Trémula (Τρεμάμενη Σάρκα):
ταινία του 97, σενάριο και σκηνοθεσία του Pedro Almodóvar. Πήραν μέρος οι Francesca Neri, Javier Bardem, Liberto Rabal, Angela Molina, José Sancho, Penélope Cruz και Pilar Bardem. Μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη μου ταινία από όσες έχει σκηνοθετήσει ο Almodóvar, ίσως γιατί σηματαδότησε την αρχή της ωριμότητάς του και της απομάκρυνσης από την Movida Madrileña, της οποίας υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς και εκφραστές. Δεν υπήρχε πια και λόγος ύπαρξής της Movida σε ένα οργανωμένο δημοκρατικό καθεστώς, καθώς δημιουργήθηκε στις αρχές του 80 από την ανάγκη των καλλιτεχνών -και όχι μόνο- να δώσουν μια πολιτική απάντηση σε μια Ισπανία που μόλις είχε ελευθερωθεί από μια αναχρονιστική δικτατορία και χρειαζόταν καινούργιο καθαρό και ελεύθερο αέρα.
Το πιο δυνατό σημείο της ταινίας κατά τη γνώμη μου είναι η μουσική της. Εκεί πρωτάκουσα το Somos, από την θεϊκή Chavela Vargas και εκεί πρωτακούστηκε σε ευρύ κοινό ο Duquende, o αγαπημένος -από πιτσιρίκος ακόμα- τραγουδιστής του θρύλου του flamenco Camarón de la Isla, στο El Rosario De Mi Madre.


Somos (Είμαστε):
bolero δυναμίτης του Αργεντινού Mario Clavel, ερμηνεύτηκε από πολλούς λατινοαμερικάνους, αλλά κυρίως έγινε αρχικά γνωστό από την φωνή του Antonio Machín. Σύμφωνα με τον Clavel το bolero είναι ο ρυθμός, το είδος και η πιο όμορφη έκφραση του ρομαντικού τραγουδιού (canción romántica) που κυριάρχησε στην Λατινική Αμερική τον προηγούμενο αιώνα.
Το κύριο θέμα του bolero είναι χωρίς αμφιβολία η αγάπη σε όλες τις μορφές και τις φάσεις της. Στο Somos η αγάπη είναι απαγορευμένη και όταν ολοκληρώνεται με την ένωση των εραστών οδηγεί στο θάνατο, καθώς η συμβίωση είναι ανεύφικτη. Ένας θάνατος πραγματικός ή συμβολικός, η κεντρική ιδέα του Τριστάνου και της Ιζόλδης, του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας. Στην ταινία του Almodóvar υπάρχει ευτυχέστερο τέλος, το τραγούδι ακούγεται την στιγμή που οι ερωτευμένοι καταφέρνουν να ζήσουν τον απαγορευμένο έρωτά τους για πρώτη φορά σε μια αρκετά ποιητική λήψη που απογειώνεται αν κάποιος μπορεί να καταλάβει τα λόγια του τραγουδιού που την συνοδεύει ηχητικά.

Somos-Antonio Machín

Somos-Chavela Vargas

Después que nos besamos
con el alma y con la vida,
te fuiste por la noche
de aquella despedida...
Y yo sentí que al irte
mi pecho sollozaba
la confidencia triste
de nuestro amor así...

Somos un sueño imposible que busca la noche
para olvidarse del mundo, del tiempo, y de todo...
Somos en nuestra quimera doliente y querida
dos hojas que el viento juntó en el otoño... Ay!
(Είμαστε ένα όνειρο αδύνατο που ψάχνει μέσα στην νύχτα
να ξεχαστεί από τον κόσμο, τον χρόνο και από όλα...
Είμαστε στη δική μας πονεμένη και αγαπημένη χίμαιρα
σα δύο φύλλα που ο άνεμος ένωσε το φθινόπωρο.)

Somos dos seres en uno que amando se muere
para guardar en secreto lo mucho que quiere...
pero, ¿qué importa la vida con esta separación?
Somos dos gotas de llanto en una canción!
(Είμαστε δύο υπάρξεις σε μία που αγαπώντας πεθαίνει
για να κρατήσει μυστικό το πόσο αγαπά...
Όμως, τί αξίζει η ζωή με αυτόν τον χωρισμό;
Είμαστε δύο σταγόνες θρήνου σε ένα τραγούδι!)

Nada más, eso somos,
nada más!
(Τίποτα άλλο, αυτό μόνο είμαστε, τίποτα άλλο!)

YΓ. Το πρώτο μάθημα Πολιτισμού της Λατινικής Αμερικής "έκλεισε" με τρυπίτσες στον προφυλακτήρα ενός ταξιτζή. Πιάνεται άραγε για ατύχημα αν το χτυπημένο αυτοκίνητο είναι αθηναϊκό ταξί; Μπα... σε τελική ανάλυση, αν ήμασταν στην Κολομβία το πολύ πολύ να είχα βγάλει το πιστόλι και να τον είχα καθαρίσει που σταμάτησε απότομα, για να μάθει να κόβει έτσι άγαρμπα την κυκλοφορία! Ενώ σαν πολιτισμένη Ευρωπαία, απλά τον ταρακούνησα ελαφρά, εννοείται ότι το σκατούλι μου δεν έπαθε τίποτα! Καλά πήγε η μέρα, Juanita-tarifas 1-0!

Ατυχήσαμε! Μήπως υπερβάλουμε όμως;

Τρίτη πρωί στο Metropolis στην Ομόνοια, με ενημερώνουν ότι έχουν εξαντληθεί από μέρες τα εισιτήρια για την Κυριακάτικη συναυλία της Madeleine Peyroux. Μου αφήνουν μία μικρή ελπίδα, λέγοντάς μου να ξαναπεράσω γιατί μπορεί να φέρουν κάποια επιπλέον.

Επικοινωνώ πριν λίγο και μαθαίνω ότι αύριο θα έχουν κάποια εισιτήρια των 50 euros.

Μήπως υπερβάλουμε; Όμορφη φωνή, δεν λέω, μας θυμίζει και την Billie Holiday, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι 50 euros εισιτήριο για το Σινέ Κεραμικός, προσωπικά μου φαίνεται απίστευτη υπερβολή. Και βλακεία. Να λείπει το βύσσινο. Μέχρι 30 ΟΚ, έχουμε συνηθίσει -κακώς- σε τέτοιες τιμές και σε κάκιστη παροχή υπηρεσιών. Αλλά μην το παρακάνουμε, έχει και η βλακεία και η δίψα του Έλληνα καταναλωτή για άρτο και θεάματα τα όριά της.

Σε αναζήτηση ενός ακόμα Ηρακλή!

Τέρμα τα ψέμματα!

Αρχίζει δουλειά!

Και πάλι σε αναζήτηση ενός ακόμα Ηρακλή!

Αυτού από την Φοινίκη. Πέρισυ ήταν ο Αιγύπτιος.

Του χρόνου θα είναι εξωγήινος; Όπως στον νέο Αστερίξ, που μου έδωσε μια μικρή απογοήτευση, είτε γιατί παραμεγάλωσε αυτός, είτε γιατί παραμεγάλωσα εγώ;

Πτηνά στο βάθος!

Στο πολύ βάθος, στη Βιστωνίδα.

Συνταγές με βάθος γιοκ, ορίζοντας στο βάθος βεβαίως!

Η φωτογραφία δωράκι στον ανώνυμο του ρολού, για να ατενίζει τον ορίζοντα στο βάθος κήπος...

Ρολό της αϋπνίας

Αϋπνία: "σεληνιασμός" εν όψει Πανσελήνου, βήχας, συνάχι, έμπνευση, άγχος;

Αδιάφορο το αίτιο.

Το αποτέλεσμα μετρά. Να γλείφεις και τα δάχτυλα σου.

Ρολό της αϋπνίας

600 γρ. μοσχαρίσιου άπαχου κιμά
4 κ.σούπας τριμμένη φρυγανιά
3 κρεμμύδια
2 σκελίδες σκόρδο
2 ξινόμηλα
1 λευκόσαρκο ροδάκινο
120 γρ. φιστίκια Αιγίνης καθαρισμένα και χονδροτριμμένα
μαϊντανός
1 αυγό
αλάτι
πιπέρι
μοσχοκάρυδο
πάπρικα
τζίντζερ (αρκετό, τριμμένο)
ρίγανη
chillies
worcestershire sauce

Ανακατεύουμε και ζυμώνουμε τον κιμά με όλα τα υλικά εκτός από τα φρούτα.
Κόβουμε σε χονδρές μισές ροδέλες τα φρούτα και βάζουμε σε μακρόστενη φόρμα καίηκ εναλλάξ, ξεκινώντας και τελειώνοντας με κιμά.

Ψήνουμε στους 200ο για 1:30 ώρα, στο περίπου. Προσέχουμε να μην καεί το πάνω μέρος, αν χρειαστεί καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο.

Ιδανικά συνοδεύεται από αρωματικό ρύζι, με σωταρισμένα κρεμμύδια και φρούτα και στολισμένο με καβουρδισμένα αμύγδαλα και ψιλοτριμμένο μαϊντανό ή κάρδαμο. Ταιριάζει και μια πικάντικη apple sauce ή κάποιο σχετικό chutney.

Mojito και όχι Δυοσμίτο

Οι πρώτες οικιακές προσπάθειες για παρασκευή mojitos, στέφθηκαν με ... πονοκέφαλο.

Χρησιμοποιήθηκαν μεγάλες (σε σημείο ... σαλάτας) ποσότητες δυόσμου για δροσερή αναπνοή, 3/4 του μπουκαλιού άσπρο ρούμι, 4-5 σόδες, καφέ ζάχαρη, παγάκια και αρκετά limes. Μπρούτζινο γουδί, διάφορα μεγέθη και σχήματα ποτηριών, κουτάλια γλυκού, σούπας, μαχαίρι έως και κινέζικα ξυλάκια, δοσομετρητής ποτών, σέϊκερ (αυτό για λόγους entertainement, κάτι σαν μπαλλάκι αντιστρές), ηλεκτρικός στίφτης, 1 πιάτο και αρκετό γέλιο.

Η παρέα κάποια στιγμή εγκατέλειψε τις προσπάθειες και προτίμησε το ουίσκυ, έμεινε μόνο μία επιμένουσα mojitικά που παρασύρθηκε από την γλυκόπικρη ξυνίλα και αποφάσισε να μην αφήσει ούτε σταγόνα να πάει χαμένη. Αποτέλεσμα; Τί άλλο; Πονοκέφαλος, αλλά με ευωδιαστή αναπνοή.

ΩΧΧΧΧ!!! Το κεφάλι μου!!! Την άλλη φορά θα πειραμαστιστώ σε ποτά της "πατρίδας", σκέτη tequila με λεμόνι, να ξέρουμε και τί πίνουμε...



http://www.afuegolento.com/noticias/34/reportajes/1298/
http://www.bacardimojito.com/features/mojito_recipe_02.htm
http://www.bacardimojito.com/main.htm
http://www.digsmagazine.com/drinkrecipes/drink_mojito.htm
http://www.drinkstreet.com/searchresults.cgi?drinkid=780&drinkname=category:22
http://www.mojito.co.uk/mojito.htm
http://www.sfgate.com/cgi-bin/article.cgi?f=/c/a/2002/10/23/FD224326.DTL
http://www.buenavistatownship.org/mojito.htm
http://www.cubaatope.com/mojito/receta.htm
http://www.webtender.com/db/drink/1435
http://cocina.cuba.cu/c_resp.php?opcion=3&categoria=cocteler%C3%ADa&titulo=Mojito&1

¡El cielo se nos cae encima!

Για να δούμε... θα πέσει τελικά ή δε θα πέσει;

Μέχρι αύριο.