«Ζήτω η Νέα Φιλαδέλφεια – Ζήτω ο Δήμαρχός μας Νίκος Τρυπιάς»

Ο λόγος αυτός γράφτηκε και εκφωνήθηκε από την πρώτη γυναίκα Δημοτική Σύμβουλο Νέας Φιλαδέλφειας Μαρίτσα Γιαννάκη, με αφορμή τις δημοτικές εκλογές της 5^ης Ιουλίου του 1963.

Φιλαδελφιώτισσες και Φιλαδελφιώτες

Με την άξια και τιμητική ψήφο σας με ανεδείξατε δημοτικόν σύμβουλον του Δήμου Νέας Φιλαδελφείας επί τρεις συνεχώς τετραετίες υπό τον συνδυασμόν του ακούραστου, δημιουργικού Δημάρχου μας κ.Νίκου Τρυπιά.

Μέσα στα 13 αυτά χρόνια της συνεχούς δημαρχίας του Ν.Τρυπιά έγιναν πολλά έργα στο Δήμο μας τα οποία συνετέλεσαν ώστε η Νέα Φιλαδέλφεια να αναδειχθή ένα από τα καλύτερα και ωραιότερα προάστεια των Αθηνών. Γι αυτό είμαι ευτυχής και υπερήφανη γιατί χάρις εις την εμπιστοσύνην με την οποίαν με περιβάλετε και την τιμήν την οποίαν μου εκάνατε απετέλεσα και εγώ μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου, εις την δημιουργικής αυτήν περίοδον.

Με το θάρρος αυτό της εμπιστοσύνης αλλά και με πλήρη συναίσθησιν των υποχρεώσων τας οποίας μου επιβάλλει η επανειλημμένη τιμητική σας διάκρισις έρχομαι διά τετάρτην φοράν να ζητήσω την ψήφον σας.

Δεν είναι ανάγκη να πλέξω το εγκώμιον του καθ΄όλα αξίου Δημάρχου μας. Είναι γνωστές οι προσπάθειες τις οποίες καταβάλλει για την πρόοδο του Δήμου μας και για τα συμφέροντα των συμπολιτών μας. Εκείνο όμως που έχω να τονίσω, το οποίο εξ ιδίας αντιλήψεως έχω διαπιστώσει, από την μακροχρόνιον συνεργασίαν μου μαζί του επί 13 ολόκληρα χρόνια είναι, ότι είναι ένας άνθρωπος ο οποίος πραγματικά φροντίζει για τα συμφέροντα του Δήμου μας και αξίζει να συνεργάζεται κανείς μαζί του.

Κάνοντας μια σύντομη ανασκόπησι των έργων της προηγουμένης δημαρχιακής περιόδου για να μην επεκταθώ και στις προηγούμενες έχω να σας αναφέρω τα σπουδαιότερα έργα που εξετελέσθησαν στο διάστημα αυτό.

Με την επέκτασιν την οποίαν έλαβε η Νέα Φιλαδέλφεια τελευταίως νέοι δρόμοι κατεσκευάσθησαν. Παραλλήλως εγένετο επέκτασις του ηλεκτρικού δικτύου και του δικτύου υδρεύσεως εις όλες τις νέες περιοχές.

Μέσα στο Άλσος δημιουργήθηκε ο θερινός κινηματογράφος ο οποίος με το ευχάριστο δροσερό περιβάλλον του αποτελεί ένα πολιτισμένο μέσον ψυχαγωγίας των δημοτών μας και συγχρόνως ένα μεγάλο έσοδο του Δήμου μας.

Επιτύχαμε την σύναψιν δανείου τεσσάρων εκατομμυρίων δρχ εκ των οποίων τα δύο θα διατεθούν για την απαλλοτρίωσιν του τριγώνου μεταξύ των οδών Πίνδου, Τυάννων και Τατοΐου και την αξιοποίησιν αυτού και τα άλλα δύο εκατομμύρια θα διατεθούν διά να δημιουργηθή ο χειμερινός κινηματογράφος στο Άλσος του οποίου οι μελέτες και τα σχέδια έχουν υποβληθή αρμοδίως προς έγκρισην.

Διεμορφώθη το κτίριον της δεξαμενής του Άλσους το οποίον θα στεγάση το δημοτικόν κατάστημα, το δε ισόγειο θα χρησιμοποιηθή ως Δημοτική Βιβλιοθήκη, λέσχη προσκόπων και αίθουσα τελετών.

Οι γέφυρες Νέας Φιλαδελφείας-Περισσού οι οποίες θα διευκολύνουν την σύνδεσίν μας με τον ηλεκτρικό και θα ανακουφίσουν την συγκοινωνίαν μας ήδη άρχισαν να κατασκευάζωνται.

Αρκετές αποστολές παιδιών του Δήμου μας γίνονται καθημερινώς σε παιδικές κατασκηνώσεις.

Και όλα αυτά είναι μόνον ένα μέρος των έργων τα οποία συνετελέσθησαν στην προηγούμενη περίοδο. Και είναι γνωστό σε όλους μας ότι αυτά τα έργα έγιναν με φτωχά οικονομικά μέσα χωρίς την άνωθεν βοήθειαν αλλά με τις δικές μας προσπάθειες και την δική σας συμπαράστασιν αλλά προ πάντων με την ανεξάντλητη δραστηριότητα του Δημάρχου μας Νίκου Τρυπιά, ο οποίος οδηγούμενος από την αγάπη που νοιώθει για το Δήμο μας, για όλους μας διαθέτει όλη του την ζωντάνια για την πρόοδο και το καλό του τόπου. Γιατί ο Νίκος Τρυπιάς και η Νέα Φιλαδέλφεια είναι δύο πράγματα αλληλένδετα.

Και εγώ σαν γυναίκα και με το πρακτικό μυαλό που διακρίνει εμάς τις γυναίκες κατέβαλα ό,τι μπορούσα στη δημιουργική αυτή προσπάθεια. Συνεπής στην εντολή που μου δώσατε στις τρεις προηγούμενες τετραετίες προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να φανώ αντάξια της τιμής που μου κάνατε. Γιατί σαν γυναίκα και σαν μάννα νοιώθω καλύτερα τον πόνο και την αγωνία αυτών που υποφέρουν και έχουν ανάγκη στοργής και συμπαραστάσεως.

Και η πόρτα μου στάθηκε πάντα ανοιχτή για κάθε συνδημότη μου και όλοι με βρήκαν θερμή συμπαραστάτιδα στις διάφορες ανάγκες που δημιουργεί η ζωή. Και την προσπάθειά μου αυτή θα την συνεχίσω με μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί η αγάπη προς τον πλησίον μας είναι κάτι που ομορφαίνει τις ανθρώπινες ψυχές και δίνει την πραγματική ευτυχία στον άνθρωπο.

Και τώρα –απευθύνομαι ιδιαιτέρως στις γυναίκες συνδημότισές μου και ζητώ να τιμήσετε με την ψήφο σας τις γυναίκες του ψηφοδελτίου μας και να είστε βέβαιες ότι θα αντιπροσωπευθήτε επαξίως και σεις στον έλεγχο και την διαχείρηση του Δήμου μας.

Ελπίζω δε και εγώ να τιμηθώ και πάλι με την εμπιστοσύνη σας και αυτήν την τετραετία και σας υπόσχομαι ότι για όσα σας είπα προηγουμένως θα γίνω θερμή κήρυξ και αξία συμπαραστάτις σας.

Τελειώνοντας σας καλώ όλους μαζί ν΄αναφωνήσωμε «Ζήτω η Νέα Φιλαδέλφεια – Ζήτω ο Δήμαρχός μας Νίκος Τρυπιάς». 

                           Μαρίτσα Γιαννάκη

Δημοτική Σύμβουλος Νέας Φιλαδέλφειας

 

¡Concierto Cubano en el centro de Atenas!

¡CONCIERTO CUBANO EN ATENAS!

 

Histórico concierto organizado y ofrecido por artistas cubanos residentes en Grecia:

por Cuba, contra el bloqueo #NoMásBloqueo

Invitados por los cubanos asistirán también renombrados artistas griegos,

como parte del intercambio cultural heleno-cubano.

 

FECHA

Domingo 12 de noviembre 2017, 5.00 pm

 

LUGAR

Cine teatro Alkionis, Iulianou 42, Atenas

 

INVITADOS

Están invitados todos los cubanos residentes en Grecia con sus familias;

todos los amigos de #Cuba integrantes de las organizaciones de solidaridad con su familias,

 y todas las personas de bien que amen a #Cuba, a su pueblo y que quieran decir

#NoMásBloqueo.

Manolo, Yoel, Ramón, Remy, Marlen, Merlin Alexandra, Omar,

Angel, Yanet, Yadira, Chucho, Eloi y muchos otros músicos

y artistas cubanos residentes en Grecia,

son nombres de personas de bien que tienen muy en alto sus raíces.

 

Gracias de antemano a todos y todas las personas

que nos regalarán este concierto por #Cuba y contra el #Bloqueo

 

Las personas que no puedan asistir a éste, podrán hacerlo en otras oportunidades.

 

 

 

 

 

Θεατρικό έργο: Ο Γουλιέλμος Τέλλος έχει τα μάτια θλιμμένα

Η Oμάδα θέατρου του ABANICO
και το θέατρο ABATON
παρουσίασαν το έργο

O ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΤΕΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ
του ΑΛΦΟΝΣΟ ΣΑΣΤΡΕ

σε σκηνοθεσία ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΛΟΥΘΕΝΑ

στα ισπανικά με ελληνικούς υπέρτιτλους,
την Παρασκευή 20, Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Οκτωβρίου
στο θέατρο ΑΒΑΤΟΝ, Ευπατριδών 3 στο Γκάζι.

Λίγα λόγια για το έργο

 

Ο Σάστρε χρησιμοποιεί σε ένα ιστορικό πλαίσιο, το καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία του ’50 και τον πασίγνωστο θρύλο του μεσαιωνικού ήρωα της Ελβετικής αντίστασης, τον φημισμένο Γουλιέλμο Τέλλο, για να «χτίσει» μια πολύ προσωπική, παγκόσμια όμως ταυτόχρονα, οπτική του θέματος της τυραννίας και των διαφόρων τρόπων αντιμετώπισής της. Η επανάσταση, στη θεωρία και στην πράξη, η σιωπή και η αδράνεια των «βολεμένων» ή της οικογένειας, είναι τα στοιχεία που ο ακούραστος δραματουργός προσθέτει σ’ αυτή την πολύπλοκη και ολοκληρωμένη τραγωδία.

https://www.theatroavaton.com
http://www.abanico.gr

Además del artículo 155...

"There's no tortillas"

"There's no tortillas,
there's only bread,
there's no tortillas
and I feel so sad.
My grief
I can not hide.
There's no tortillas
for my refrieds."



Lalo Guerrero Tribute Concert

Coplas a la muerte de su padre

 

Jorge Manrique - Coplas a la muerte de su padre

Εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Τσε Γκεβάρα

 

Τιμητική εκδήλωση για τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Τη Δευτέρα 23 Οκτωβρίου και ώρα 19:00 θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ -σε Α’ προβολή- το ντοκιμαντέρ ‘’Σε βρήκα Τσε’’ του δημοσιογράφου Θύμιου Κάκου.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον θάνατο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, θα τιμήσει με την παρουσία του την εκδήλωση ο Κάρλος Καλίκα Φερέρ, παιδικός φίλος και συνοδοιπόρος του Τσε, που αποτελεί και το κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ.

Το οδοιπορικό στην Αργεντινή θα αποτυπώνεται σε έκθεση φωτογραφίας που θα λάβει χώρα στον 1ο όροφο της ΕΣΗΕΑ.

Το πάνελ πλαισιώνεται από τους εξής ομιλητές:
• Κάρλος Καλίκα Φερέρ, συγγραφέας του βιβλίου ‘’Από τον Ερνέστο στον Τσε’’
• Μανώλης Γλέζος, αγωνιστής και προασπιστής των δικαιωμάτων των λαών
απανταχού της γης
• Μάρτα Σίλβια Ντιος Σάντς, φιλόλογος –ερευνήτρια του έργου του Τσε Γκεβάρα
• Κώστας Ήσυχος, π. Υπουργός
• Θύμιος Κάκος, δημοσιογράφος

Χαιρετισμούς θα απευθύνουν οι:
• Ζέλμις Μαρία Ντομίνγκες Κορτίνα, Πρέσβειρα της Κούβας
• Φανή Πετραλιά, Γραμματέας του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ
• Γιώργος Σαββίδης, π. Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ

Αντίστοιχα θα πραγματοποιηθούν τρεις ακόμα εκδηλώσεις με κεντρικό άξονα ομιλητών τους: 

• Κάρλος Καλίκα Φερέρ, συγγραφέα του βιβλίου ‘’Από τον Ερνέστο στον Τσε’’
• Μάρτα Σίλβια Ντιος Σάνζ, φιλόλογο - ερευνήτρια του βίου και του έργου του Τσε
• Θύμιο Κάκο, δημοσιογράφο 

 Οι εκδήλωσεις θα πλαισιώνονται από την προβολή του ντοκιμαντέρ ‘’Σε βρήκα Τσε’’ του Θ. Κάκου και έκθεση φωτογραφίας από το οδοιπορικό στην Αργεντινή.

Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017
Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνας, στις 18:30
Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού της Διασποράς
Δεκελείας 152 & Ατταλείας 2

Δευτέρα 30 Οκτωβρίου
Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής Παντείου Πανεπιστημίου, στις 18:00
Αμφιθέατρο ‘’Σάκη Καράγιωργα II’’, 2ος όροφος
Λ. Συγγρού 136

Πέμπτη 2 Νοεμβρίου
Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας, στις 19:30
Θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», Εμμ. Μπενάκη 70, Αμφιάλη

 

 

"Ο Γουλιέμος Τέλος έχει τα μάτια θλιμμένα"

Η ομάδα θέατρου του Abanico

παρουσιάζει το ​έργο

 

O ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΤΕΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ

του ΑΛΦΟΝΣΟ ΣΑΣΤΡΕ

σε σκηνοθεσία ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΛΟΥΘΕΝΑ

 

ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ, ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΥΣ

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20, ΣΑΒΒΑΤΟ 21 και ΚΥΡΙΑΚΗ 22 Οκτωβρίου

Ώρα 19.00 (Παρασκευή και Κυριακή) Ώρα 21.00 (Σάββατο)
 

στο θέατρο ΑΒΑΤΟΝ

Ευπατριδών 3, Γκάζι

 

 Γενική είσοδος: 5€

 

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ στο τηλέφωνο: 21 0341 2689

 

Λίγα λόγια για το έργο
 

Ο Σάστρε χρησιμοποιεί σε ένα ιστορικό πλαίσιο, το καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία του ’50 και τον πασίγνωστο θρύλο του μεσαιωνικού ήρωα της Ελβετικής αντίστασης, τον φημισμένο Γουλιέλμο Τέλλο, για να «χτίσει» μια πολύ προσωπική, παγκόσμια όμως ταυτόχρονα, οπτική του θέματος της τυραννίας και των διαφόρων τρόπων αντιμετώπισής της. Η επανάσταση, στη θεωρία και στην πράξη, η σιωπή και η αδράνεια των «βολεμένων» ή της οικογένειας, είναι τα στοιχεία που ο ακούραστος δραματουργός προσθέτει σ’ αυτή την πολύπλοκη και ολοκληρωμένη τραγωδία. ​

 

El grupo de teatro de Abanicο

presentan la obra

 

GUILLERMO TELL TIENE LOS OJOS TRISTES

de ALFONSO SASTRE

dirigida por EDUARDO LUCENA

 

EN ESPAÑOL, CON SOBRETÍTULOS EN GRIEGO

 

VIERNES 20, SÁBADO 21 y DOMINGO 22 de OCTUBRE

 

a las 19.00 h (viernes y domingo)

a las 21.00 h (sábado)

 

en el teatro ΑVΑΤΟΝ

Εvpatridón 3, Gazi

Entrada: 5€

 

RESERVAS al teléfono: 21 0341 2689

 

 Unas palabras sobre la obra
 

Sastre se vale de un contexto histórico, el régimen franquista en la España de los 50, y de la célebre leyenda del héroe medieval de la resistencia suiza, el famoso Guillermo Tell, para trazarnos una visión muy personal, pero universal al mismo tiempo, del tema de la tiranía y de las distintas maneras de hacerle frente. La revolución, en su teoría y su praxis, el silencio y la inercia de los acomodados o la familia, son otros de los ingredientes que el incansable dramaturgo añade a esta compleja y completa tragedia.

Ο Αμπδόν Ουμπίδια μιλά για το βιβλίο του "Η ερωτική περιπέτεια και οι χαρακτήρες της"

Οι εκδόσεις Ροές και το βιβλιοπωλείο Ιανός,
 

σε συνεργασία με το Προξενείο του Ισημερινού στην Ελλάδα,
 

έχουν τη χαρά να σας προσκαλέσουν

στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ

 

το Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017 και ώρα 15.00,

 

στη συνάντηση με τον συγγραφέα Αμπδόν Ουμπίδια

με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του
 

Η ερωτική περιπέτεια

και οι χαρακτήρες της
 

σε μετάφραση της Δήμητρας Παπαβασιλείου.

 

Το έργο θα παρουσιάσουν η μεταφράστρια και

οι ισπανιστές Βίκτωρ Ιβάνοβιτς και Νίκος Πρατσίνης.

 

Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου του.

 

¿El Día de la Raza, de Encuentro, etc.?

"Hasta no hace mucho, el 12 de octubre era el Día de la Raza.

Pero, ¿acaso existe semejante cosa?

¿Qué es la raza, además de una mentira útil

para exprimir y exterminar al prójimo?",

escribió el uruguayo Eduardo Galeano

en "Brecha sobre la conquista".

 

 

Cuenta la historia oficial que Vasco Núñez de Balboa fue el primer hombre que vio, desde una cumbre de Panamá, los dos océanos. Los que allí vivían, ¿eran ciegos?

¿Quiénes pusieron sus primeros nombres al maíz y a la papa y al tomate y al chocolate y a las montañas y a los ríos de América? ¿Hernán Cortés, Francisco Pizarro? Los que allí vivían, ¿eran mudos?
Nos han dicho, y nos siguen diciendo, que los peregrinos del Mayflower fueron a poblar América. ¿América estaba vacía?
Como Colón no entendía lo que decían, creyó que no sabían hablar.
Como andaban desnudos, eran mansos y daban todo a cambio de nada, creyó que no eran gentes de razón.
Y como estaba seguro de haber entrado al Oriente por la puerta de atrás, creyó que eran indios de la India.
Después, durante su segundo viaje, el almirante dictó un acta estableciendo que Cuba era parte del Asia.
El documento del 14 de junio de 1494 dejó constancia de que los tripulantes de sus tres naves lo reconocían así; y a quien dijera lo contrario se le darían cien azotes, se le cobraría una pena de diez mil maravedíes y se le cortaría la lengua.
El notario, Hernán Pérez de Luna, dio fe.
Y al pie firmaron los marinos que sabían firmar.
Los conquistadores exigían que América fuera lo que no era. No veían lo que veían, sino lo que querían ver: la fuente de la juventud, la ciudad del oro, el reino de las esmeraldas, el país de la canela. Y retrataron a los americanos tal como antes habían imaginado a los paganos de Oriente.
Cristóbal Colón vio en las costas de Cuba sirenas con caras de hombre y plumas de gallo, y supo que no lejos de allí los hombres y las mujeres tenían rabos.
En la Guayana, según sir Walter Raleigh, había gente con los ojos en los hombros y la boca en el pecho.
En Venezuela, según fray Pedro Simón, había indios de orejas tan grandes que las arrastraban por los suelos.
En el río Amazonas, según Cristóbal de Acuña, los nativos tenían los pies al revés, con los talones adelante y los dedos atrás, y según Pedro Martín de Anglería las mujeres se mutilaban un seno para el mejor disparo de sus flechas.
Anglería, que escribió la primera historia de América pero nunca estuvo allí, afirmó también que en el Nuevo Mundo había gente con rabos, como había contado Colón, y sus rabos eran tan largos que sólo podían sentarse en asientos con agujeros.
El Código Negro prohibía la tortura de los esclavos en las colonias francesas. Pero no era por torturar, sino por educar, que los amos azotaban a sus negros y cuando huían les cortaban los tendones.
Eran conmovedoras las leyes de Indias, que protegían a los indios en las colonias españolas. Pero más conmovedoras eran la picota y la horca clavadas en el centro de cada Plaza Mayor.
Muy convincente resultaba la lectura del Requerimiento, que en vísperas del asalto a cada aldea explicaba a los indios que Dios había venido al mundo y que había dejado en su lugar a San Pedro y que San Pedro tenía por sucesor al Santo Padre y que el Santo Padre había hecho merced a la reina de Castilla de toda esta tierra y que por eso debían irse de aquí o pagar tributo en oro y que en caso de negativa o demora se les haría la guerra y ellos serían convertidos en esclavos y también sus mujeres y sus hijos. Pero este Requerimiento de obediencia se leía en el monte, en plena noche, en lengua castellana y sin intérprete, en presencia del notario y de ningún indio, porque los indios dormían, a algunas leguas de distancia, y no tenían la menor idea de lo que se les venía encima.
Hasta no hace mucho, el 12 de octubre era el Día de la Raza.
Pero, ¿acaso existe semejante cosa? ¿Qué es la raza, además de una mentira útil para exprimir y exterminar al prójimo?
En el año 1942, cuando Estados Unidos entró en la guerra mundial, la Cruz Roja de ese país decidió que la sangre negra no sería admitida en sus bancos de plasma. Así se evitaba que la mezcla de razas, prohibida en la cama, se hiciera por inyección. ¿Alguien ha visto, alguna vez, sangre negra?

Después, el Día de la Raza pasó a ser el Día del Encuentro.
¿Son encuentros las invasiones coloniales? ¿Las de ayer, y las de hoy, encuentros? ¿No habría que llamarlas, más bien, violaciones?

Quizás el episodio más revelador de la historia de América ocurrió en el año 1563, en Chile. El fortín de Arauco estaba sitiado por los indios, sin agua ni comida, pero el capitán Lorenzo Bernal se negó a rendirse. Desde la empalizada, gritó:
— ¡Nosotros seremos cada vez más!
— ¿Con qué mujeres? –preguntó el jefe indio.
— Con las vuestras. Nosotros les haremos hijos que serán vuestros amos.
Los invasores llamaron caníbales a los antiguos americanos, pero más caníbal era el Cerro Rico de Potosí, cuyas bocas comían carne de indios para alimentar el desarrollo capitalista de Europa.
Y los llamaron idólatras, porque creían que la naturaleza es sagrada y que somos hermanos de todo lo que tiene piernas, patas, alas o raíces.
Y los llamaron salvajes. En eso, al menos, no se equivocaron. Tan brutos eran los indios que ignoraban que debían exigir visa, certificado de buena conducta y permiso de trabajo a Colón, Cabral, Cortés, Alvarado, Pizarro y los peregrinos del Mayflower.
Brecha. 

 

Fuente: Un dardo de Eduardo Galeano contra el Día de la Raza