Με τί πρόσωπο;

- Με τί "πρόσωπο" θα εμφανιστώ στην Βαρκελώνη τον Δεκέμβρη;
- Φόρα μπούρκα!

(Δεν ξέρεις γλυκιέ μου ότι δεν είναι σωστό να χαίρεσαι με το 4-1 του Ολυμπιακού σε αγώνα με ομάδα άλλης χώρας; Πάρε τώρα ένα συντριπτικό ... πόσο ήταν τελικά το σκορ; Ελαφρώς δύσπεπτο!
Ωραίο παιδί ο τερματοφύλακας της Μπάρσα, τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Και ψιτ! Ποδοσφαιρόφιλοι και -κυρίως- δημοσιογράφοι και αθλητικογράφοι: Μπάρτσα δεν ξέρω αν υπάρχει, πάντως σίγουρα δεν πρόκειται για την πρωτεύουσα και την ποδοσφαιρική ομάδα της Cataluña.)

Η Μέρα Των Νεκρών

Απόσπασμα από το http://www.athinorama.gr/

"Μην πάει ο νους σας σε κάτι μακάβριο. Σε γιορτή θα σας στείλουμε. Κάθε 2 του Νοέμβρη οι Μεξικάνοι θυμούνται τους νεκρούς τους με στιχάκια και μουσική. Γεμίζουν τους τάφους με λουλούδια και για να ξορκίσουν το θάνατο στήνουν στα σπίτια βωμούς με ζαχαρένιες νεκροκεφαλές, φαγητά, μεθυστικά ποτά και το "ψωμί των νεκρών", πασπαλισμένο με κόκκινη ζάχαρη που συμβολίζει το αίμα.
Δεν λέμε βέβαια να κάνετε ολόκληρο ταξίδι για να δείτε αυτό το έθιμο, που δένει τις πανάρχαιες λατρείες με το σήμερα. Ένας βωμός των νεκρών στήνεται και στην Αθήνα, στο Κέντρο Πολιτισμού και Γλώσσας Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, Al Andar (Χαρ. Τρικούπη 170Α), από τις 3 έως τις 5/11. Όσοι περίεργοι, προσέλθετε στον πρώτο όροφο, αλλά μην περιφρονήσετε και το ισόγειο: σας περιμένουν με μαργαρίτες και παραδοσιακά μεξικάνικα ντιπ (γκουακαμόλε και φριχόλες) κέρασμα."

Η Μέρα Των Νεκρών στο Μεξικό
Για τους Μεξικανούς σημασία δεν έχει μόνο ο θάνατος, αλλά και αυτό που ακολουθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, γιορτάζουν στις 2 Νοέμβρη την Ημέρα Των Νεκρών στα σπίτια και στα νεκροταφεία, προσπαθώντας να φανταστούν πως είναι αυτός ο άλλος κόσμος μέσα από αναπαραστάσεις, ήθη και έθιμα που μετατρέπονται σε διαφορετικές κουλτούρες, όλες με την ίδια σημασία, αφού βαδίζουν στον άγνωστο δρόμο που σηματοδοτεί ο θάνατος και που μόνο με σύμβολα μπορεί κανείς να τον φανταστεί.

Στην Προϊσπανική περίοδο
Η γιορτή των Νεκρών είναι συνδεδεμένη με το ημερολόγιο του αγροτικού προϊσπανικού κόσμου, καθώς είναι η μόνη γιορτή που γίνεται στην αρχή της συλλογής της σοδειάς. Το πρώτο μεγάλο φαγοπότι μετά από περίοδο μηνών έλλειψης αγαθών, όπου οι θνητοί το γιορτάζουν ακόμα και με τους νεκρούς!
Η λατρεία του θανάτου είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της θρησκείας των αρχαίων Μεξικανών. Πιστεύουν ότι η ζωή και ο θάνατος αποτελούν μία ενότητα και ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ύπαρξης, αλλά ο δρόμος για μετάβαση σε κάτι καλύτερο.
Η θυσία του θανάτου δεν γίνεται για προσωπικούς λόγους: ο θάνατος εκλογικεύεται σαν ένα κοινό αγαθό, η συνέχεια της δημιουργίας. Σημασία έχει η υγεία του Κόσμου και όχι η ατομική σωτηρία. Οι νεκροί εξαφανίζονται για να γυρίσουν στον κόσμο των σκιών, για να χαθούν στον αέρα, στην φωτιά, στη γη. Επιστρέφουν με ένα τρόπο που κάνει καλό στο σύμπαν. Οι ανθρώπινες θυσίες θεωρούνται σαν φόρος που πληρώνουν οι νικητές στους θεούς, για να μπορέσουν και εκείνοι με τη σειρά τους να δώσουν τροφή στο σύμπαν και στην κοινωνία.
Επίσης, όταν κάποιος πεθαίνει στις προϊσπανικές Μεξικανικές κοινωνίες, οργανώνονται γιορτές για να βοηθηθεί το πνεύμα του νεκρού να βρει το δρόμο του. Κάποια έθιμα μοιάζουν με αυτά των αρχαίων Αιγυπτίων. Τους βάζουν φαγητό για να μην πεινάσουν γιατί το ταξίδι "πάνω στους 9 ποταμούς" (Chignahuapan) είναι μακρύ και δύσκολο, μέσα από μέρη γεμάτα πολύ κρύο και αφόρητη ζέστη, όπως το Καθαρτήριο.

Σήμερα
Αυτή η γιορτή εξακολουθεί να είναι επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από την προϊσπανική λατρεία στους νεκρούς, που συναντούμε σε περιοχές κοντά στην πόλη του Μεξικό, στο Tláhuac, το Xochimilco και το Mixquic. Στην επαρχία του Michoacán οι πιο σημαντικοί εορτασμοί γίνονται από ινδιάνους της λίμνης του Pátzcuaro, ιδιαίτερα στο νησί του Janitzio. Εξίσου σημαντικοί εορτασμοί γίνονται στην περιοχή του Ισθμού του Τehuantepec, στην Oaxaca και στο Cuetzalán, στην επαρχία της Puebla.
Πάνω στους βωμούς ανάβουν κεριά, καίνε λιβάνι και στολίζουν με χριστιανικές εικόνες: το σταυρό και την Παναγία της Guadalupe. Βάζουν επίσης φωτογραφίες των αγαπημένων τους νεκρών. Σε μπρούτζινους δίσκους τοποθετούν φαγητά, προϊόντα κυρίως τοπικά, που καταναλώνουν στη συγκεκριμένη περιοχή. Μεθυστικά ποτά ή ποτήρια με νερό, χυμοί φρούτων, "ψυχούδια" (ψωμάκια που μοιράζουμε και στην Ελλάδα στα μνημόσυνα) στολισμένα με κόκκινη ζάχαρη που μιμείται το αίμα. Μπισκότα, φρούτα ψημένα στο φούρνο και γλυκά από κολοκύθες.

Η έννοια του Θανάτου σήμερα
Στο σύγχρονο Μεξικό υπάρχει μία ιδιαίτερη αίσθηση απέναντι στο φυσικό φαινόμενο του θανάτου και του πόνου που προκαλεί στους ανθρώπους. Ο θάνατος είναι σαν ένας καθρέπτης που αντικατοπτρίζει τον τρόπο που έχουμε ζήσει και την μετάνοια μας. Όταν φτάνει ο θάνατος, φωτίζεται η ζωή. Αν ο θάνατος δεν έχει νόημα, τότε δεν είχε νόημα και η ζωή που ζήσαμε, όπως λέει και το ρητό "πες μου πώς πεθαίνεις και θα σου πω πώς (ή ποιός) είσαι".
Μπλέκονται οι προϊσπανικές θρησκείες με την χριστιανική και έτσι ο θάνατος θεωρείται ότι δεν είναι το φυσικό τέλος της ζωής, απλά είναι μία φάση σε ένα αέναο κύκλο. Ζωή, θάνατος, ανάσταση είναι τα βήματα του ανθρώπου σύμφωνα με τον χριστιανισμό. Σε συμφωνία με τις αρχαίες πεποιθήσεις των Μεξικανών ότι η θυσία του θανάτου, η πράξη του θανάτου χαρίζεται στην πορεία της δημιουργίας της ζωής. Το σώμα πεθαίνει και το πνεύμα παραδίδεται στο Θεό (ή στους Θεούς) σαν ένα χρέος που συμφωνείται όταν μας δίνεται η ζωή.
Ο χριστιανισμός βέβαια διαφοροποιεί την θυσία του θανάτου. Τα πιστεύω βαδίζουν σε όμοιους δρόμους ως προς το ότι η ζωή δικαιολογείται και συνεχίζεται μόνο όταν μετουσιώνεται μέσω του θανάτου.
Οι Μεξικανοί "κοροϊδεύουν" το θάνατο μέσα από την πίστη τους, ίσως και μέσα από την αδιαφορία τους για την ίδια την ζωή. Δεν τον σκέφτονται, αλλά και δεν τον φοβούνται. Ο θάνατος μπορεί να είναι η εκδίκηση στη ζωή, γιατί τους ελευθερώνει από την ματαιότητα και τα βάσανα των θνητών και μετατρέπει όλους ανεξαιρέτως σε αυτό που είμαστε οι άνθρωποι, ένας μικρός σωρός από κόκκαλα. Γι αυτό και κοροϊδεύουν το θάνατο μέσα από λέξεις όπως "κοκκαλιάρης", "πετσί και κόκκαλο" και φτιάχνουν στιχάκια και παροιμίες με τέτοιες εκφράσεις. Αυτή η στάση φαίνεται και στα παιδικά παιχνίδια, με νεκροκεφαλές από ζάχαρη, σκελετούς από χρωματιστό χαρτί, μαριονέτες σε σχήμα σκελετών, καθώς επίσης και στα κόμικς και στα παιδικά διηγήματα.



http://www.public.iastate.edu/~rjsalvad/scmfaq/muertos.html
http://www.mexconnect.com/mex_/feature/daydeadindex.html
http://www.acabtu.com.mx/diademuertos/origen.html

Άντεξε ή άνθρακας ο θησαυρός;

Τί να έγινε στην συναυλία του Phil Collins; Άντεξε ή ήταν οι τελευταίες αναλαμπές μίας τσουκνίδας; Ποιός ξέρει...

Κοσμά και Δαμιανού σήμερα!

Γλυκιά σαν μέλι η φωνή του Caetano Veloso στο ¡Ay Amor!, ένα όμορφο τραγούδι αγάπης που το ακούσαμε από τον Βola de Nieve στην ταινία του Almodóvar "Εl flor de mi secreto". Αφιερωμένο σε έναν πολύ ιδιαίτερο για μένα εορτάζοντα!

Η Martirio με τον Chano Domínguez, την Orquestra της RTVE και μουσικούς της Jazz και του Flamenco, έδωσαν μια νέα jazz πνοή στις ισπανικές παραδοσιακές coplas στο Acoplados. Από εκεί και το παρακάτω τραγούδι, που έκανε γνωστό στην Ισπανία ο Miguel de Molina στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα και που επίσης τον πρωτακούσαμε στην Ελλάδα σε ταινία του Almodóvar να τραγουδά για την καλοπληρωμένη "La Bien Pagá".

Te Lo Juro Yo (Σου το ορκίζομαι)
Letra de Rafael de León, Música de Manuel López Quiroga

Yo no me di cuenta de que te tenía
hasta el mismo día en que te perdí.
Y vi claramente lo que te quería
cuando ya no había remedio pa" mí.
Llévame por calles de hiel y amargura,
ponme ligaduras y hasta escúpeme;
échame en los ojos un puñao" de arena;
mátame de pena, pero quiéreme.
Mira que te llevo dentro de mi corazón,
por la salucita de la madre mía
te lo juro yo.
Mira que pa mí en el mundo
no hay na más que tú
y que mis sacáis, si digo mentira,
se queden sin luz.
¡Por ti contaría la arena del mar!
¡Por ti yo sería capaz de matar!
Y que si te miento me castigue Dios,
eso con las manos sobre el evangelio
te lo juro yo.
(Για σένα θα μπορούσα να μετρήσω την άμμο της θάλασσας!
Για σένα θα ήμουν ικανή και να σκοτώσω!
Και αν σου λέω ψέμματα ας με τιμωρήσει ο Θεός
Και αυτό σου το ορκίζομαι με το χέρι πάνω στο Ευαγγέλιο.)
Ya no eres el mismo que yo conocía
el que no veía na más que por mí.
Que ahora vas con una distinta ca día
y en cambio yo muero de celos por ti.
Claro que la culpa de que esto pasara
no la tuvo nadie, nadie más que yo.
Yo que me reía de que esto acabara
y luego he llorado porque se acabó.

Το αστείο της ημέρας!

Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης...

Κάτι τέτοιο πήρε το αυτί μου στο ραδιόφωνο. Το πιο σύντομο αστείο της ημέρας. Καλό!

Στην καλύτερη περίπτωση, το παρακάτω σενάριο αύξησης...

Ρωτάει ο Άγγλος τον Γερµανό:

- Πήρατε αύξηση φέτος;
- Πήραµε!
- Και τί τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα ένα σπίτι στις Άλπεις.
- Και τα υπόλοιπα;
- Με τα υπόλοιπα αγόρασα µια Porche 911 Carrera.

Ρωτάει ο Γερµανός τον Γάλλο:

- Πήρατε αύξηση φέτος;
- Πήραµε!
- Και τί τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα για την κόρη µου ένα διαµέρισµα στις Κάννες.
- Και τα υπόλοιπα;
- Με τα υπόλοιπα αγόρασα ένα Audi A6 Avant.

Ρωτάει ο Γάλλος τον Έλληνα:

- Πήρατε αύξηση φέτος;
- Πήραµε!
- Και τί τα έκανες;
- Ε, να, αγόρασα ένα παπάκι 125 cc.
- Και τα υπόλοιπα;
- Τα υπόλοιπα τα τσόνταρε η µάνα µου!!!

ΥΓ. Το "ανέκδοτο" courtesy of Panais! Thanks!

9-19

Τελικά, ο καρκινικός δείκτης 9-19, τί δείχνει; Πάγκρεας και ωοθήκες ή πάγκρεας, στομάχι και έντερο; Κοκορετσάκι δηλαδή;

90o αριστερά

-Κουμπάρε, τί δείχνει αυτή η φωτογραφία; Δεν την καταλαβαίνω.
-Χμ... δεν ξέρω, είναι πολύ σκοτεινή.
-Κάτσε να συγκρίνουμε με τους γύρω πίνακες, μήπως βγάλουμε άκρη. Από το μοναστήρι είναι;
-Προφανώς. Τί είναι αυτό το φως κάτω δεξιά; Λες να είναι τα κεριά; Μα ναι!
-Το ιερό από το μοναστήρι των καλογραιών των Capuchinas είναι δηλαδή;
-Ναι, κοίτα πιο προσεχτικά την παραδιπλανή φωτογραφία και κάνε την σύγκριση, γυρνώντας 90ο αριστερά. Έχουν κρεμάσει τον πίνακα ανάποδα!

-Κύριε! Έρχεστε λίγο;
-Παρακαλώ, σε τί μπορώ να σας βοηθήσω;
-Εμείς μπορούμε μάλλον να σας βοηθήσουμε. Έχετε κρεμάσει ανάποδα την συγκεκριμένη φωτογραφία, κοιτάξτε τα κεριά που έχουν ξαπλώσει στο πάτωμα. Συγκρίνετε με το ιερό, απλά εδώ είναι σκοτεινά.
-Δεν τους κρέμασα εγώ τους πίνακες.
-Δεν έχει σημασία, δεν σας κάνουμε παρατήρηση. Απλά σας ενημερώνουμε, για να το διορθώσετε πριν λήξει η έκθεση.

Ηθικό δίδαγμα: η επίμονη περιέργεια της μιας και η οξυδερκής παρατηρικότητα του άλλου, εντόπισαν ένα πίνακα κρεμασμένο ανάποδα στην πολύ ενδιαφέρουσα και ικανοποιητικά οργανωμένη έκθεση του Luis Barragán.

Και το πιο ελπιδοφόρο; Σάββατο πρωί, η νέα πτέρυγα του μουσείου Μπενάκη γεμάτη από κόσμο, το ίδιο και το καφέ του. Έστω και με 90ο απόκλιση στο ιερό του Convento de las Capuchinas Sacramentarias στο Tlalpan - που ήταν και λάθος γραμμένος ο τίτλος, γιατί ήταν μοναστήρι γυναικών και όχι ανδρών. Αλλά οκ, ας μην γίνομαι πολύ quejica και ας μην γκρινιάζω επειδή υπήρχε ένας λάθος τίτλος σε ένα αρχιτεκτονικό έργο και ένας ανάποδα κρεμασμένος πίνακας, δεν παύει να είναι μια αξιόλογη προσπάθεια και παρουσίαση του έργου αυτού του σπουδαίου Μεξικανού αρχιτέκτονα.

Chile-Venezuela 0-1

Τελευταίο μέρος του αφιερώματος στον Λατινοαμερικάνικο Κινηματογράφο.
Συνοδευόμενο από μια απορία: πώς είναι δυνατόν ένα αφιέρωμα σε 20+ χώρες να κρατά μόνο 1 εβδομάδα; Ακόμα και οι πιο "πορωμένοι" από εμάς, πόσες ταινίες προλαβαίνουμε και αντέχουμε να δούμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Και μάλιστα τέτοιου είδους, που όπως και να το κάνουμε, δεν είναι οι εύπεπτες αμερικάνικες χαζομαρούλες που κυκλοφορούν κατά κόρον... οι Λατινοαμερικάνικες ταινίες χρειάζονται κάποια αντοχή, δεν μπορεί να τις βλέπει κανείς με το ... κιλό! Καλά αυτού του είδους τα αφιερώματα, αλλά να μη γίνονται μόνο για τους υπαλλήλους των Πρεσβειών, να οργανώνονται έτσι ώστε να μπορεί να τα παρακολουθήσει ένα ευρύτερο μέρος του κοινού.

La Pluma Del Arcángel (Η Πένα Του Αρχάγγελου)



Ταινία βασισμένη σε ένα διήγημα του Arturo Uslar Pietri, ενός από τους μεγαλύτερους και πολυγραφέστερους Βενεζολάνους συγγραφείς του 20ού αιώνα, ο οποίος κριτίκαρε επί 50 χρόνια -έως τα 90 χρόνια περίπου- την κατάσταση στη χώρα του μέσα από τη στήλη του El Pizarrón στην εφημερίδα El Nacional. Ο Pietri είχε πει τη διάσημη φράση "πρέπει να φυτέψουμε το πετρέλαιο", προσπαθώντας να εξηγήσει στους συμπατριώτες του ότι θα έπρεπε να χειριστούν με μεγάλη προσοχή τα κέρδη που προέρχονται από ένα προϊόν που δεν θα υπάρχει αιώνια και να μην το κατασπαταλήσουν, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη χρονική διάρκεια στη συμβολή του πετρελαίου για την εξέλιξη της πατρίδας τους.
Η ταινία εκτυλίσσεται γύρω στα 1930, σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό των Άνδεων σε μια άγνωστη χώρα, που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Καμία έννοια δημοκρατικού πολιτεύματος δεν υπάρχει, οι ανώτατοι άρχοντες έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους κατοίκους, η διαφθορά κυριαρχεί, ο φόβος είναι εμποτισμένος στο πετσί αυτών των ανθρώπων που έχουν σκύψει το κεφάλι και δεν περιμένουν τίποτα πια. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας νέος τηλεγραφητής, ο Gabriel, σαν από το πουθενά. Ντυμένος στα άσπρα, εντυπωσιακός, με βλέμμα διαπεραστικό και μυστηριώδες. Η πλοκή στηρίζεται σε αυτόν και τον βοηθό του, τον νεαρό Lazarillo, τον οποίο προσπαθεί να "εκπαιδεύσει", ξεκινώντας τα μαθήματα με μια ερώτηση: "γιατί υπακούς;". Το μάθημα αποσκοπεί στην αμφισβήτηση κάθε είδους παράλογης εξουσίας και για να το πετύχει, αρχίζει και αλλάζει το περιεχόμενο των τηλεγραφημάτων, "βελτιώνοντας" την πραγματικότητα αυτών των ανθρώπων. Οι λέξεις έχουν το νόημα που εμείς θέλουμε να τους δώσουμε, "όλη η δύναμη βρίσκεται στις λέξεις, οι λέξεις μπορούν να φέρουν την αλλαγή", λέει συνέχεια στο βοηθό του και αυτό πράττει, αλλάζοντας πραγματικά την ζωή κάποιων βασανισμένων ανθρώπων, του δάσκαλου που πετάχτηκε σε ένα μπουντρούμι γιατί θέλησε να μάθει στους μαθητές τον Εθνικό Ύμνο, της όμορφης κοπελίτσας που βιάστηκε από τον γιο του προύχοντα και πάει λέγοντας, μακρύς ο κατάλογος αυτών που έπεσαν θύματα της παράλογης διαχείρισης της εξουσίας. Το τέλος της ταινίας δεν έχει τόση σημασία, κάποια στιγμή γίνεται αντιληπτό το "παιχνίδι" του, αυτός εξαφανίζεται "ίσως πέταξε", όπως λέει ο βοηθός, ο οποίος καταλήγει στη φυλακή επί βοήθησε τον τηλεγραφητή. Δεν δείχνει όμως καθόλου λυπημένος ή μετανοιωμένος, αντίθετα, έχει αντρωθεί και συνειδητοποιήσει την αξία των λέξεων, γράφει τώρα αυτήν την ιστορία και καταλήγει ότι δεν θα ξαναϋπακούσει πια σε κανέναν, εκτός από την καρδιά του.
Ο τηλεγραφητής Iván Tamayo , καθώς είναι κυρίως θεατρικός ηθοποιός, δίνει μια ποιητική νότα στην ταινία, σε αντιδιαστολή μάλιστα με τον μουσάτο, μαλλιά, άσχημο διοικητή της αστυνομίας, που είναι και ο πιο άμεσος αντίπαλός του. Υπάρχει μια μαγική πνοή στην ταινία, σε αρκετές στιγμές υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι μαγικό μπορεί να συμβεί, ότι ο Gabriel που υπογράφει τα αλλαγμένα τηλεγραφήματα με την λευκή Πέννα από τα φτερά του Αρχάγγελου, θα μπορούσε τελικά ακόμα και να πετάξει. Το εντυπωσιακό στοιχείο της ταινίας είναι ότι ενώ φαίνεται να κυλά ήσυχα και ειρηνικά η ζωή και χωρίς να δίνεται έμφαση στις αγριότητες που γίνονται, ξεχειλίζει ταυτόχρονα η πολιτική και κοινωνική βία που ασκήθηκε από τις πατριαρχικές δικτατορίες που τσάκισαν την Λατινοαμερικάνικη Ήπειρο το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Και ενώ σε αυτό το συμβολικό χωριό ο κόσμος ζει με τον τρόμο των τραγικών οδηγιών που στέλνονται μέσω τηλεγραφημάτων από τον στυγνό δικτάτωρα, έρχεται ένας "Αρχάγγελος" για να καταφέρει να κάνει το θαύμα, να γεμίσει την ατμόσφαιρα με μια τρελλή αίσθηση ευτυχίας, με την αίσθηση ότι το αδύνατο μπορεί να πραγματοποιηθεί και να φωτιστεί ακόμα και το πιο βαθύ σκοτάδι.

Στην ύπαρξη ελπίδας και μαγείας βρίσκεται και η διαφορά της Βενεζολάνικης από την Χιλιανή ταινία.

La Fiebre Del Loco (Ο Πυρετός Του Λόκο*)



Εδώ κυριαρχεί η φτώχεια, η μιζέρια, ο σκληρός αγώνας για επιβίωση, που τελικά οδηγεί στην καταστροφή και στον θάνατο. Δεν υπάρχει διέξοδος σωτηρίας, η ελπίδα πνίγεται στα όμορφα Χιλιανά νερά, μαζί με το loco.
Μεγάλο ατού της ταινίας αυτής η φωτογραφία του Miguel Joan Littin, βοηθά και το πανέμορφο άγριο τοπίο του νησιού Toto (στην ταινία "ξαναβαφτισμένο" Puerto Gala) στον νότο της Χιλής.
Ένα φτωχό ψαροχώρι γεμάτο τσίγκινες παράγκες, όπου λίγες μέρες το χρόνο σφύζει από ζωή, καθώς γίνεται άρση της απαγόρευσης συλλογής του υπό εξαφάνιση loco (συμβολικό όνομα του μαλάκιου, που σημαίνει τρελλός στα ισπανικά) και μαζεύονται εκεί όλων των ειδών οι τυχοδιώκτες, έμποροι, βουτηχτές, πόρνες κλπ. για να μαζέψουν το πολύτιμο φρούτο της θάλασσας και να το πουλήσουν στο εξωτερικό. Είναι το "νέο" χρυσάφι, αυτό το loco που τελικά οδηγεί τους ανθρώπους που θέλουν να πλουτίσουν γρήγορα κι εύκολα χωρίς να υπολογίζουν το κόστος, στην τρέλλα και στην καταστροφή, σαν μια σύγχρονη σειρήνα που πρώτα ξελογιάζει και μετά τσακίζει τα θύματά της. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών κάπου μπλέκονται και αδυνατίζουν, με αποτέλεσμα να χάνεται ελαφρά ο θεατής. Μελαγχολία σε μικρές δόσεις, ταυτόχρονα όμως υπάρχει και κάποια διαύγεια, κάποια αίσθηση του κωμικού της ζωής. Είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, που μοιάζει όμως κάπως αποσπασματική και αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη τελικά της ελπίδας, με κάνει να την προτιμώ λιγότερο από τις 4 που μπόρεσα να δω στα πλαίσια αυτού του αφιερώματος.

*locο είναι ένα είδος μαλάκιου υπό εξαφάνιση

Bar "El Chino"

Buenos Aires, τέλη του 2001. Οικονομική και πολιτική κρίση, ο σώζων εαυτό σωθήτω! Πώς μπορεί να χωρέσει σε ένα τέτοιο "μαύρο" σκηνικό, η ολοκλήρωση ενός αφιερώματος στο Bar El Chino, χωρίς να υπάρχουν τα μέσα, τα χρήματα, ο αγοραστής; Ένα υπαρκτό μέρος, ένα μπαρ στην Pompeya όπου επί 55 χρόνια διατηρούνται αξίες σημαντικές για τους Porteños, όπου τα tangos εξακολουθούν να κλαίνε τον καημό των μεταναστών, όπου η φιλία είναι θρησκεία, όπου μιλά κυρίως η καρδιά. Ο απογοητευμένος από τη ζωή Jorge, εκεί γύρω στα 50 του, αποφασίζει να ολοκληρώσει το ντοκυμαντέρ ύστερα από την παρότρυνση και με την βοήθεια μιας όμορφης πιτσιρίκας δημοσιογράφου. Το τέλος της ταινίας δεν έχει τόση σημασία, η πλοκή είναι ουσιαστικά η πρόφαση.

Πρόκεται για μία ταινία-αφιέρωμα στον El Chino, που πέθανε τον Αύγουστο του 2001 αφού δεν άντεξε τον χαμό του παιδιού του. Οι φίλοι του με αγώνα προσπαθούν να κρατήσουν αυτό που δημιούργησε, ένα μοναδικό μπαρ, που ίσως σε κάποιους από εμάς να θυμίζει λίγο την Απανεμιά μιας άλλης εποχής και τον Γιώργο Ζωγράφο όταν η vodka με πορτοκαλάδα δεν τον είχε ακόμα ζαλίσει ανεπανόρθωτα. Θυμίζει και λίγο την ταβέρνα του Καλουπάκη, έξω από το Λαύριο, όταν μαζευόταν εκεί και τραγουδούσε η χορωδία του Λαυρίου. Το λατιναμερικάνικο χρώμα κρατά την ταινία στην σύγχρονη πραγματικότητα, παρόλο που ταξιδεύει συχνά τον θεατή στην χώρα των tangos, όταν οι άνθρωποι είχαν ακόμα κάποια σημασία, tic aca (εδώ) tac alla (εκεί)...


ΥΓ. Πού έχουμε ξαναδεί τον γιο του Jorge; Σε κάποια ταινία πρόσφατα, αλλά σε ποιά;