Σολομός σε πακέττο

Βαριέμαι να μαγειρέψω!
Ουφ! Τί πρόβλημα και αυτό!
Όταν βρίσκομαι σε περιόδους πνευματικής κόπωσης χάνω τελείως την μαγειρική μου έμπνευση και διάθεση.
Αλλά επειδή πρέπει κάτι να σερβιριστεί στο τραπέζι, μια εύκολη και γρήγορη πρόταση για σολομό.
Ναι, ξέρω, έχουμε πολλές συνταγές ήδη, αλλά τί να κάνω; Βλέπετε είναι και σχετικά οικονομικός, μαγειρεύεται και εύκολα χωρίς να θέλει καθάρισμα και τα σχετικά, οπότε... άάάάάλλη μια συνταγή σολομού στο blog μας, για μια ώρα μαγειρικής βαρεμάρας!
Πακέττο σολομού χωρίς πολλή σκέψη
Υλικά
4 φιλέτα σολομού
2 λεμόνια (αν έχουμε και τουρσί, ακόμα καλύτερα)
1 σκελίδα σκόρδο
πιπεριά κόκκινη
φρέσκος κόλιανδρος (αν δεν βρούμε, κάνει και ο μαϊντανός)
μαϊντανός
κρόκος (μερικές κλωστές)
πάπρικα γλυκιά
τζίντζερ
αλατοπίπερο
ελαιόλαδο (ή σησαμέλαιο)Εκτέλεση
Ψιλοκόβουμε τον κόλιανδρο, τον μαϊντανό και το σκόρδο και τα ανακατεύουμε μαζί με το ελαιόλαδο και τον κρόκο, τον χυμό ενός λεμονιού και 2 κουταλιές σούπας νερό.
Βάζουμε τα φιλέτα του σολομού στην μαρινάδα, καλύπτουμε με wrap και αφήνουμε στο ψυγείο για 3-4 ώρες.
Στη συνέχεια, τοποτεθετούμε κάθε φιλέτο στο κέντρο τετράγωνα κομμένου χαρτιού για ψήσιμο στο φούρνο, προσθέτουμε τα μπαχαρικά και την πιπεριά ψιλοκομμένη, καθώς και το 1/4 του περιεχομένου της μαρινάδας. Από πάνω βάζουμε λεμόνι κομμένο στα 6 ή όπως μας εξυπηρετεί καλύτερα και τυλίγουμε καλά το πακέττο.
Σε προθερμασμένο φούρνο στους 220ο βαθμούς, ψήνουμε για 15 λεπτά.
Σερβίρουμε όπως είναι στο χαρτί.
Αν θέλουμε προσθέτουμε στα πακέττα άνιθο, ή ελιές, ή μανιτάρια, ή κάππαρη ή αγγουράκι τουρσί, ή ολόκληρα κόκκινα πιπέρια.

Κάτι που θα έπρεπε να κάνουμε 2-3 φορές το χρόνο

Ήρθε και η ώρα του

ROMANCE SONÁMBULO

Verde que te quiero verde.
Verde viento. Verdes ramas.
El barco sobre la mar
y el caballo en la montaña.

Con la sombra en la cintura
ella sueña en su baranda,
verde carne, pelo verde,
con ojos de fría plata.
Verde que te quiero verde.
Bajo la luna gitana,
las cosas la están mirando
y ella no puede mirarlas.

Verde que te quiero verde.
Grandes estrellas de escarcha
vienen con el pez de sombra
que abre el camino del alba.
La higuera frota su viento
con la lija de sus ramas,
y el monte, gato garduño,
eriza sus pitas agrias.
Pero ¿quién vendrá? ¿Y por dónde…?
Ella sigue en su baranda,
verde carne, pelo verde,
soñando en la mar amarga.

–Compadre, quiero cambiar
mi caballo por su casa,
mi montura por su espejo,
mi cuchillo por su manta.
Compadre, vengo sangrando,
desde los puertos de Cabra.
–Si yo pudiera, mocito,
ese trato se cerraba.
Pero yo ya no soy yo,
ni mi casa es ya mi casa.
–Compadre, quiero morir
decentemente en mi cama.
De acero, si puede ser,
con las sábanas de holanda.
¿No ves la herida que tengo
desde el pecho a la garganta?
–Trescientas rosas morenas
lleva tu pechera blanca.
Tu sangre rezuma y huele
alrededor de tu faja.
Pero yo ya no soy yo,
ni mi casa es ya mi casa.
–Dejadme subir al menos
hacia las altas barandas.
¡dejadme subir!, dejadme,
hasta las verdes barandas.
Barandales de la luna
por donde retumba el agua.

Ya suben los dos compadres
hacia las altas barandas.
Dejando un rastro de sangre.
Dejando un rastro de lágrimas.
Temblaban en los tejados
farolillos de hojalata.
Mil panderos de cristal
herían la madrugada.

Verde que te quiero verde,
verde viento, verdes ramas.
Los dos compadres subieron.
El largo viento dejaba
en la boca un raro gusto
de hiel, de menta y de albahaca.
¡Compadre! ¿Dónde está, dime
dónde está tu niña amarga?
¡Cuantas veces te esperó!
¡Cuantas veces te esperara
cara fresca, negro pelo,
en esta verde baranda!

Sobre el rostro del aljibe
se mecía la gitana
verde carne, pelo verde,
con ojos de fría plata.
Un carámbano de luna
la sostiene sobre el agua.
La noche se puso íntima
como una pequeña plaza.
Guardias civiles borrachos
en la puerta golpeaban.
Verde que te quiero verde.
Verde viento. Verdes ramas.
El barco sobre la mar.
Y el caballo en la montaña.

FEDERICO GARCÍA LORCA

Ακούμε το Verde από τον Manzanita.

Η μιλόνγκα των δύο αδερφών

Ο Jorge Luis Borges απαγγέλλει την Milonga de dos hermanos.

Traiga cuentos la guitarra
de cuando el fierro brillaba,
cuentos de truco y de taba,
de cuadreras y de copas,
cuentos de la Costa Brava
y el Camino de las Tropas.

Venga una historia de ayer
que apreciarán los más lerdos;
el destino no hace acuerdos
y nadie se lo reproche
ya estoy viendo que esta noche
vienen del Sur los recuerdos.

Velay, señores, la historia
de los hermanos Iberra,
hombres de amor y de guerra
y en el peligro primeros,
la flor de los cuchilleros
y ahora los tapa la tierra.

Suelen al hombre perder
la soberbia o la codicia:
también el coraje envicia
a quien le da noche y día
el que era menor debía
más muertes a la justicia.

Cuando Juan Iberra vio
que el menor lo aventajaba,
la paciencia se le acaba
y le armó no sé qué lazo
le dio muerte de un balazo,
allá por la Costa Brava.

Sin demora y sin apuro
lo fue tendiendo en la vía
para que el tren lo pisara.
El tren lo dejó sin cara,
que es lo que el mayor quería.

Así de manera fiel
conté la historia hasta el fin;
es la historia de Caín
que sigue matando a Abel.

Ακούμε την Milonga de dos hermanos από την Teresa Berganza και τον Carlos Guastavino.

Στην ΕΤ η Παναγιά...

... των Πληρωμένων Δολοφόνων.

Την ίδια ώρα που στη ΝΕΤ η Καλομοίρα πάλευε με την καλή ή την κακή της μοίρα, η ΕΤ πρόβαλε την κολομβιάνικη και γαλλική συμπαραγωγή "Η Παναγιά των πληρωμένων δολοφόνων" - La Virgen de los Sicarios.

Ότι θα έπαιζε η ελληνική κρατική τηλεόραση μια τόσο αντιφατική, σκληρή, δύσκολη και ταυτόχρονα ποιητική -μέσα στην μοναδική χυδαιότητά της- ταινία (έστω με 8 χρόνια καθυστέρηση), ήταν κάτι που δεν το είχα φανταστεί και που με εξέπληξε ευχάριστα.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Κολομβιάνου συγγραφέα Fernando Vallejo, βραβευμένου με το Premio Rómulo Gallegos, λογοτεχνικό βραβείο που έχει απονεμηθεί σε σημαντικότατους σύγχρονους λατινοαμερικάνους συγγραφείς όπως ο García Márquez, ο Mario Vargas Llosa και ο Carlos Fuentes.

Εξαιρετική μουσική, ένα κι ένα τα τραγούδια που έχουν αφήσει ιστορία στην Λατινική Αμερική, έστω και αν ακούγονται σε δεύτερο πλάνο.

Αξέχαστη μου έχει μείνει από την πρώτη φορά που είδα την Παναγιά των Sicarios μια ταμπέλα χωμένη στο έδαφος δίπλα στα πτώματα, που τονίζει ότι "απαγορεύεται να πετάτε πτώματα". Όπως η αντίστοιχη σε ένα αγγλικό πάρκο, μόνο που εκεί "απαγορεύεται να πετάτε σκουπίδια".

Και η Eurovision; Συντριπτική διαφορά. Ευτυχώς, σήμερα υπήρχε δυνατότητα επιλογής.

Όταν έχεσε ο Tonino

O Στράτος μου έστειλε το βίντεο του τρελλοTonino, με το ιδιαίτερα προσφιλές και γεμάτο αναμνήσεις τραγούδι "Χέζω (σ)την Αγάπη".

Τον άτιμο τον Βάσκο... μας είχε στήσει χονδρά τότε στην συναυλία στην αισχρή παράγκα του Μείζονος Ελληνισμού... όσο θυμάμαι τα εισαγωγικά συγκροτήματα με πιάνει φρίκη... αλλά άξιζε τον κόπο, μας είχε όλους ξεσηκώσει.

Τη βραδιά του Superior, του Πωλείται... μιας εποχής που προφανώς τέλειωσε...

Wherever you are do you really think so, Alice? θα αναρωτιόταν ο Peter Hammill.

Έτσι και εμείς, μείναμε με την απορία.

Ο Carotone χέζει στην αγάπη, άλλοι στην φιλία, κάποιοι τρίτοι στην μούρη τους. Να μη βρίσκω και τους Μυρωμένους Στίχους του Σουρή στα Άπαντα... θα ταίριαζαν.

Ταξίδι στον ουρανό

"Δεν σε βλέπουμε πια από τα μέρη μας... μας λείπεις... olé"

Ο El Torta ερμηνεύει το Viaje al cielo (Ταξίδι στον ουρανό), αφιερωμένο στον cantaor Luis de la Pica, που "έφυγε" λίγο πριν κλείσει τα 50 του χρόνια.

Ο Pica υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός στην Ανδαλουσία και έγινε γνωστός κυρίως για την ερμηνεία του στις soleares και στις bulerías, για το τόσο προσωπικό compás santiaguero, καθώς και για τον πολύ ξεχωριστό τρόπο κίνησης σαν μέσα σε όνειρο, που όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά έχουν κρατήσει έντονα στην μνήμη τους.

Το 2007, 8 χρόνια μετά το θάνατό του, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο συνοδευόμενο από cd με ανέκδοτες ηχογραφήσεις, αφιερωμένο στο έργο του σημαντικού καλλιτέχνη από το Jerez de la Frontera, με τίτλο "Luis de la Pica - El duende taciturno".

Ελένη

Ελένη - Χάρις Αλεξίου

Festival Flamenco De Cajón! 2008

Festival Flamenco De Cajón! 2008

Programa de actuaciones
Barcelona (España), del 29 de mayo al 6 de julio de 2008

Jueves 29 de mayo
Vicente Amigo
Palau de la Música Catalana

Miércoles 4 de junio
Diego el Cigala
‘Dos lágrimas’
Palau de la Música Catalana

Sábado 14 de junio
Juan de Juan
‘A mi aire’
Apolo

Domingo 15 de junio
Guillermo Cano
‘Rincón del pensamiento’
+ Duende Entre Nosotros
Luz de Gas

Miércoles 18 de junio
Encarna Anillo
‘Barcas de Plata’
Artista invitado: Miguel Poveda / Guitarra: Chicuelo
Apolo

Sábado 28 de junio
Las Migas
Luz de Gas

Viernes 4 de julio
Tomatito
Palau de la Música Catalana

Domingo 6 de julio
Rosario
Gran Teatre del Liceu

Soul-ería από τον Pitingo

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε στην Ισπανία από την Universal το δεύτερο cd του Antonio Álvarez, γνωστού στους aficcionados του flamenco ως Pitingo, της γενιάς των Habichuela.

Soulería ο τίτλος, που δηλώνει ένα συναπάντημα του flamenco και της bulería με την soul, στο δρόμο των μουσικών συνδυασμών που χάραξε ο Enrique Morente και συνεχίζουν σήμερα οι της νέας γενιάς, όπως ο Diego El Cigala, ο Argángel, ο Niño Josele και τώρα ο Pitingo.

Το flamenco puro είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο στην κατανόηση μουσικό άκουσμα για όσους δεν έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με το είδος και τον πολιτισμό που φέρνει στις φλέβες του, αλλά μιας και ζούμε στην εποχή του fusión, αποτελεί μια εξαιρετική βάση για να μπορέσουν οι Ισπανοί καλλιτέχνες να προσθέσουν άλλα παγκόσμια μουσικά στοιχεία, που θα τους βοηθήσουν να γίνουν γνωστοί και να περάσουν τη δουλειά τους στο ευρύ διεθνές κοινό.

Σε μια ελαφρά υπερβολική δήλωση, ο Pitingo -που έχει κληρονομήσει αυτό το παρατσούκλι που σημαίνει φαντασμένος από τον παππού του- ισχυρίζεται ότι με τη συγκεκριμένα δουλειά νοιώθει ότι "los gitanos son los dueños del ritmo" (οι τσιγγάνοι είναι τα αφεντικά του ρυθμού), μιας και "nosotros aprendemos cualquier ritmo, pero a la gente le cuesta aprender los nuestros" (εμείς μαθαίνουμε οποιοδήποτε ρυθμό, ενώ ο κόσμος δυσκολεύεται να μάθει τους δικούς μας).

Στην Soulería του, μαζί με τον Juan Carmona και την χορωδία του gospel The London Community, μας θυμίζουν κάποια από τα μουσικά θέματα που έχουν γίνει μεγάλες παγκόσμιες επιτυχίες από τους "κλασσικούς" της soul, όπως η Aretha Franklin, ο Louis Amstrong και ο Ray Charles. Μερικά από τα τραγούδια είναι της Roberta Flack το Killing me softly, των Beatles το Yesterday, των Boyz II Men το πολύ όμορφο Me rindo ante ti και η Gwendolyne του Julio Iglesias.



Pitingo - Soulería - Killing me softly

Videos.abc.es