Μεξικάνικη πινελιά σε πνεύμα σουβλακόπιττας με γύρω γύρω όλοι

Ενας εύκολος τρόπος να μαζευτούν φίλοι ένα μεσημέρι Κυριακής χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερα δύσκολα, περίπλοκα, πολύωρα και κουραστικά μαγειρέματα, είναι το μεξικάνικο "junk food" σε σπιτική εκδοχή.
Μην γελιόμαστε, η κουζίνα του Μεξικό δεν είναι μόνο νάτσος, τορτίγιας με γέμιση και μπουρίτος. Αυτά είναι ένα μικρό μέρος της, το οποίο όμως μπορεί να αποτελέσει ένα εντυπωσιακό θεματικό πυρήνα για το τραπέζι μας, να δημιουργήσει ένα συμμετοχικό κλίμα και να βοηθήσει να περάσουμε όλοι καλά, μαζί και ο μάγειρας ή η μαγείρισσα που συνήθως όταν φτάνουν οι πρώτοι καλεσμένοι είναι πτώματα από την κούραση!
Ετοιμάζουμε τις γεμίσεις από την προηγούμενη μέρα και έτσι ανήμερα έχουμε μέχρι το μεσημέρι χρόνο για να φτιάξουμε μόνο τη σαλάτα, το γκουακαμόλε, να στρώσουμε το τραπέζι και να περιποιηθούμε τον εαυτό μας!
Οι καλεσμένοι σερβίρονται μόνοι τους, μπορεί να γίνει και ένας ελαφρύς πανικός κατά τη διάρκεια του φαγητού επειδή όλοι θέλουν να βάλουν τα πάντα παντού, οπότε επικρατεί ένα συνεχές βουητό, ένα πήγαινε-έλα σκευών σερβιρίσματος και ... γιατί όχι; Ενα πήγαινε-έλα φίλων * που πάνε γύρω γύρω όλοι στο τραπέζι για να μπορέσουν να φτιάξουν τη δική τους γέμιση σύμφωνα με το γούστο της στιγμής, μπερδεύονται με τους δίπλα, καμμιά φορά διεκδικούν ως και σθεναρά την τελευταία κουταλιά ξινής κρέμας και κάνουν κόντρες ποιος θα φτιάξει το πιο ψηλό βουναλάκι στο πιάτο του!
Είναι διασκεδαστικό (όπως θα έπρεπε να είναι το φαγητό ένα κυριακάτικο μεσημέρι που μοιραζόμαστε με δικούς μας ανθρώπους), οι διαφορετικές γεύσεις και συνδυασμοί κάνουν το τελικό αποτέλεσμα πιο ενδιαφέρον και τελικά όλοι τρώνε περισσότερο από όσο θα ήθελαν ή από όσο αντέχουν, οπότε έχετε έτοιμες τις σόδες μετά την τεκίλα και τα φρούτα και αφήστε το επιδόρπιο για κάποια άλλη στιγμή.
Ξεξινάμε με τα νάτσος, αν και καλό είναι να βγάλουμε όλα τα φαγητά μαζί στο τραπέζι, για να μην σπαταλούνται θερμίδες σε χαζομάρες. Θα μπορούσαμε να στρώσουμε πάνω σε νάτσος γλυκό τυρί τριμμένο, λίγη καυτερή σάλτσα, κάποια κομμένα jalapeños (μεξικάνικες καυτερές πιπεριές που πωλούνται σε βαζάκι) και να τα ζεστάνουμε για 1 λεπτό στα μικροκύματα, ίσως και λίγο γκουακαμόλε μετά, αλλά καλύτερα να το αποφύγουμε γιατί στο τέλος θα μας μείνουν τα υπόλοιπα φαγητά άθικτα.
Το γκουακαμόλε είναι στην ουσία λιωμένα αβοκάντος με λεμόνι. Τα υπόλοιπα υλικά είναι θέμα αυτοσχεδιασμού. Εγώ προτιμώ να κάνω ένα είδος σαλάτας γκουακαμόλε και όχι την σκέτη αλοιφή. Το πιο σημαντικό είναι να έχουν ωριμάσει καλά τα αβοκάντος, τα οποία φροντίζουμε να έχουμε αγοράσει τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα αφού είναι σαν ξύλα και να παρακαλούμε να γίνουν στην ώρα τους! Κάποια στιγμή τα έβαλα σε γιάλινη πιατέλλα στο πάνω μέρος του ψυγείου και ωρίμασαν πολύ γρήγορα, μέσα σε 2 μέρες. Αναγκάστηκα να τα βάλω στο ψυγείο μέχρι να τα χρησιμοποιήσω. Η φίλη μου η Μαρία έδωσε την εξήγηση ότι "έγιναν" γιατί σε εκείνο το σημείο καταλήγει όλη η ζέστη της μηχανής του ψυγείου και μου φαίνεται μια λογική άποψη. Εχω ακούσει ότι και αν βάλουμε ένα μήλο δίπλα τους θα επιταχυνθεί η διαδικασία ωρίμανσης, αλλά δεν το έχω ποτέ δοκιμάσει.
Στη συγκεκριμένη σαλάτα γκουακαμόλε έχω λειώσει 7 αβοκάντος, 3-4 κουταλιές από ένα εξαιρετικό γιαούρτι που θα αναφερθώ αμέσως μετά, 4 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα, λίγο σκόρδο, μισή κόκκινη και μισή πράσινη πιπεριά, 1 ντομάτα ξεφλουδισμένη και κομμένη σε κύβους, ταμπάσκο, σκόνη κόλιανδρου, λεμονοχυμό (2 λεμόνια) και αλάτι. Αν είχα βρει και φρέσκο κόλιαντρο θα ταίριαζε πολύ. Αυτό το μείγμα το "ακούμπησα" σε ένα στρώμα από ψιλοκομμένο μαρούλι με άνιθο και φρέσκα κρεμμυδάκια. Χρειάστηκε να γίνει αγώνας για το ποιός θα φάει την τελευταία κουταλίτσα. Είχα υπολογίσει 1 αβοκάντο για τον καθένα, αλλά προφανώς δεν φτάνει, έχει πολύ "πέραση".Σε πολλές συνταγές -και στα ελληνικά- βλέπουμε να γίνεται αναφορά ξινής κρέμας, sour cream κλπ. Πολλές φορές έχουν αναφερθεί διάφορες πηγές για να βρούμε το σχετικό υλικό, ή άλλες εναλλακτικές προτάσεις όπως η σμετάνα που έχει το πολωνέζικο μπακάλικο στην Αρμοδίου και στην Αχαρνών. Για πρώτη φορά στα χρονικά μου σαν μαγείρισσα, θεωρώ ότι έκανα την τέλεια απομίμηση ξινής κρέμας χρησιμοποιώντας ένα καταπληκτικό γιαούρτι που κυκλοφορεί στα Carrefour.
Με χαμηλά λιπαρά, "ζουμερό" χωρίς να βγάζει υγρά, ελαφρύ στη γεύση αλλά όχι άνοστο, αφράτο, νόστιμο, τρώγεται σκέτο, σε γκρατέν και σίγουρα σε ό,τι χρειάζεται ξινή κρέμα. Χτύπησα μια μικρή κρέμα γάλακτος με χαμηλά λιπαρά, πρόσθεσα μισό κιλό από αυτό το επιδόρπιο γιαουρτιού που στα γαλλικά αναφέρεται σαν φρέσκο τυρί, χυμό από 1 λεμόνι (ίσως και περισσότερο, δεν θυμάμαι γιατί το δοκίμαζα), αλάτι, συνέχισα για λίγο το χτύπημα και βγήκε ένα απίστευτα αφράτο, λευκό ... χιόνι που ενθουσίασε τους πάντες. Εκεί να δείτε αγώνας για την τελευταία ... γλυψειά! Τελικά, τα πιο εύκολα είναι και τα πιο "πιασσάρικα" στα τραπέζια, εκ των υστέρων σκέφτηκα ότι έπρεπε να έχω ετοιμάσει μια σκάφη ξινής κρέμας, μια σκάφη γκουακαμόλε και να τελειώνω εκεί.
Απαραίτητο υλικό "βάση" για οτιδήποτε μεξικανοειδές φαγητό είναι ο πουρές μαύρων φασολιών. Τα οποία στάθηκε αδύνατο να βρω, παρότι έψαξα στο La Tienda στο Παγκράτι, στο Mega AB, στο Carrefour, στον Σκλαβενίτη, στο Παντοπωλείο Μεσογειακής Διατροφής και στον Κουκά στην Πατησίων. Η μόνη ελπίδα μου για το μέλλον είναι να μου φέρει ο Γιάννης από το προσεχές ταξίδι του στην Καστοριά! (Για ποιόν χτυπά η καμπάνα querido Μπάρμπα από την Κορώνη;) Αυτή τη φορά χρησιμοποίησα χάνδρες. Τις έβαλα για 1 1/2 μέρα στο νερό (κάτι προέκυψε και δεν μπόρεσα να τις βράσω στις 12 ώρες) και στη συνέχεια τις έβρασα στη χύτρα ταχύτητας μαζί με 3 κρεμμύδια ολόκληρα, 2 καρότα, 2 κλωνάρια σέλερι και 2 φύλλα δάφνης. Στα 20 λεπτά στράγγισα τα φασόλια κρατώντας το ζωμό για να κάνω τα υλικά πουρέ στην μουλινέττα, αφού αφαίρεσα τα φύλλα δάφνης. Χρειάζεται να είναι κάπως αραιό το μείγμα, διαφορετικά βγαίνει κάπως σβολιασμένος ο πουρές. Στο ίδιο σκεύος με λίγο ελαιόλαδο μαγείρεψα για λίγο τον πουρέ, προσθέτοντας 2 αποξηραμένες μικρές πιπερίτσες, πάπρικα, τσίλις, γαρύφαλλο και μπαχάρι σε σκόνη, αλατοπίπερο και κύμινο.
Αν τον ήθελα πιο γευστικό αλλά και πιο βαρύ, θα μπορουσα να έχω πρώτα σωτάρει κρεμμύδια και σκόρδα και αφού μαγειρευτούν τελείως να προσθέσω τον πουρέ και να μαγειρέψω για λίγο με το ελαιόλαδο.
Μία γέμιση με λαχανικά είναι απαραίτητη, ιδίως αν στην παρέα υπάρχουν κάποιοι που δεν ενθουσιάζονται με το κρέας. Η επιλογή υλικών ανάλογα με τα γούστα μας. Αυτή τη φορά σώταρα σε ελαιόλαδο μπόλικα χονδροκομμένα κρεμμύδια και μερικές σκελίδες σκόρδου (από τις οποίες αφαίρεσα την φύτρα) κα στη συνέχεια πρόσθεσα αρκετές κόκκινες και πράσινες πιπεριές κομμένες σε λωρίδες. Αφού μαλάκωσαν ελαφρά πρόσθεσα αρκετά φρέσκα μανιτάρια σε φετάκια, καλαμπόκι και κόκκινα φασόλια κονσέρβας, καθώς και έτοιμη σάλτσα ντομάτας σε γυάλινο βάζο (ντροπή μου, αλλά αφενός βιαζόμουν και αφετέρου επειδή ήταν και το τελευταίο πιάτο που ετοίμαζα, ένοιωθα πια κουρασμένη και χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση). Μου φάνηκε κάπως αδύναμη η γεύση και έτσι κατέληξα να προσθέσω λίγο ταμπάσκο και αρκετά jalapeños κομμένα σε ροδέλες (μοιάζουν στην όψη με τις ελιές σε ροδέλες και στα αγγουράκια τουρσί, αλλά προσοχή, είναι αρκετά καυτερές πιπεριές). Από μπαχαρικά και μυριστικά έβαλα θυμάρι, βασιλικό, μπόλικη πάπρικα καπνιστή, μοσχοκάρυδο, πέρι πέρι και αλάτι.
Προτίμησα να προσφέρω μια γέμιση με απαλή γεύση, για να μην είναι όλα τα φαγητά "τούρμπο" από τα πολλά μπαχαρικά, μυριστικά και τις καυτερές γεύσεις. Το κοτόπουλο ήταν το καλύτερο υλικό, 1400 γρ.στήθος φιλέτο Μιμίκος. Το άφησα για λίγες ώρες να μαριναριστεί σε γάλα, ανακατεμένο με ελαιόλαδο και αρκετή ψιλοκομμένη ρίζα τζίντζερ. (Ταυτόχρονα έφτιαξα και ένα δυναμωτικό ρόφημα με ένα μεγαλούτσικο κομμάτι ψιλοκομμένου τζίντζερ και μελιού, που αφενός με ζέστανε και αφετέρου λειτούργησε σαν ένεση ενέργειας. Πρόσθεσα -για να μην πάει και χαμένο- ένα φακελάκι της Wittard ρόφημα με τζίντζερ κλπ που μου έφεραν από την Σκωτία πριν λίγες μέρες και προέκυψε παντελώς άχρωμο και άοσμο, μια γευστική και μυριστική απογοήτευση!)
Σώταρα το κοτόπουλο κομμένο σε μικρά κομμάτια και αφού πήρε χρώμα πρόσθεσα 4 χονδροκομμένα κρεμμύδια. Εσβησα με λευκό κρασί και worcestershire sauce και πρόσθεσα 4 κόκκινες πιπεριές κομμένες σε τετράγωνα σχήματα. Εριξα λίγο ακόμα φρέσκο τζίντζερ, πάπρικα, αλατοπίπερο και ρίγανη. Οταν ήταν έτοιμο, μετά από 40 λεπτά αν θυμάμαι καλά, ανακάτεψα σε μισό φλυτζάνι γάλα 2 κουταλάκια γλυκού κορνφλάουρ και τα έριξα στο κοτόπουλο αφού χαμήλωσα πολύ τη φωτιά, καθώς και αρκετά flaked αμύγδαλα. Ανακάτεψα για 3-4 λεπτά και έτοιμο το κοτόπουλο.
Η τελευταία γέμιση έπρεπε να ταιριάζει κάπως στα μεξικάνικα στάνταρτς που έχουμε στο μυαλό μας, δηλαδή κρέας και τσίλις! Κιμάς μοσχαρίσιος λοιπόν, γύρω στα 1200 γρ., τον οποίο σώταρα σε ελαιόλαδο και -ναι, το ομολογώ!- λίγο βούτυρο φρέσκο για την μυρωδιά. Μόλις πήρε χρώμα, πρόσθεσα 3 χονδροκομμένα κρεμμύδια και 3 σκελίδες σκόρδο από όπου είχα αφαιρέσει τη φύτρα. Εσβησα με τεκίλα, πίνοντας και 2-3 σφηνάκια για να μπω στο κλίμα και να μου έρθει πιο εύκολα η μαγειρική έμπνευση. Στη συνέχεια πρόσθεσα ψιλοκομμένα ντοματάκια κονσέρβας και 1 πελτέ στην συσκευασία μίνι πυραμίδας. Εβαλα ψιλοκομμένο σέλερι, 2-3 καυτερές πιπεριές, ταμπάσκο, κόλιανδρο, κύμινο, ελάχιστη κανέλλα, μπαχάρι και αλατοπίπερο και λίγη ζάχαρη. Λίγο ξύδι βαλσαμικό και προς το τέλος πολύ ψιλοκομμένο μαϊντανό. Το μαγείρεψα σε χαμηλή φωτιά για μια ώρα στο περίπου. Μου φάνηκε όχι αρκετά καυτερό, οπότε πρόσθεσα στο τέλος και τσίλις. Οταν το έβγαλα από τη φωτιά το φοβηθήκαμε ότι θα έβγαινε πολύ καυτερό, αλλά μέχρι την επομένη που το σέρβιρα είχε καλμάρει η πιπεράδα του.
Σέρβιρα τις γεμίσεις με μπόλικες τορτίγιας (προτίμησα 2 διαφορετικές μάρκες και μεγέθη, για να έχουμε δυνατότητα επιλογής) και τάκος. Τις τορτίγιας πριν κάτσουμε στο τραπέζι τις ζέστανα (αφού τις κάλυψα με το ειδικό σκέπαστρο) για 1 1/2 λεπτό στα μικροκύματα και τις ακούμπησα σε πιάτο που είχα βρέξει με καυτό νερό, για να διατηρήσουν για λίγο μια θερμότητα.
Μαζί με τα διάφορα σέρβιρα και κάποιες έτοιμες σάλτσε, τα υπόλοιπα jalapeños, καθώς βέβαια και τα 2 είδη ταμπάσκο που κυκλοφορούν στην αγορά, αλλά τελικά τις έτοιμες σάλτσες ούτε που τις ανοίξαμε.
Χρησιμοποιήσαμε όλοι μπόλικο τριμμένο τυρί (γκούντα μαζί με ρεγκάτο). Αφού απλώναμε τον πουρέ φασολιού στην τορτίγια, στη συνέχεια προχωρούσαμε στη γέμιση της αρεσκείας μας, από πάνω μαρούλι με φρέσκα κρεμμυδάκια και άνιθο, στη συνέχεια τυρί και τέλος γκουακαμόλε ή/και ξινή κρέμα. Κάποιοι αρχικά προσπάθησαν να τυλίξουν τις τορτίγιας σαν σουβλάκια αλλά επέμεινα να δοκιμάσουν την "ξαπλωτή" λύση, που παίρνει μεγαλύτερη ποσότητα γέμισης και κόβεται και τρώγεται με το μαχαιροπήρουνο, χωρίς να πασαλείβεται κανείς με τα διάφορα ζουμιά που τρέχουν από τα μεξικάνικα σουβλάκια, ειδικά όταν είναι γεμισμένα με ελληνική απλοχεριά! Το καλύτερο θα ήταν να είχα τηγανίσει και κάποιες τορτίγιας ώστε να έχουμε τοστάδας, αλλά με το τηγάνι δεν τα πήγα ποτέ καλά και εξάλλου είπαμε, το θέμα είναι να ευχαριστηθεί και η μαγείρισσα και να μην μυρίζει Chanel τηγανέλ Νο 5.
Μια σαλάτα με διάφορα λαχανικά, φλούδες παρμεζάνας, φυστίκια αιγίνης, ξύδι βαλσαμικό, ελαιόλαδο, μέλι και λίγους κόκκους κόλιανδρους συνόδευσε το μεξικάνικου τύπου γεύμα μας, με διακοσμητική πινελιά του άνδρα του σπιτιού, που επέμεινε να βάλουμε τα ντοματάκια με τα κοτσάνια τους και όλοι στη συνέχεια παραπονιόμασταν για την αυθαιρεσία του καλλιτέχνη όταν προσπαθούσαμε να τα καθαρίσουμε.
* Επιβάλλεται οι συμμετέχοντες στο τραπέζι με μεξικάνικες πινελιές να γνωρίζονται χρόνια και να νοιώθουν άνετα μεταξύ τους, καθώς και να μην είναι πολύ παραδοσιακοί με την "ελληνική έννοια" στο φαγητό τους. Αν υπάρχει και κάποιος που να γνωρίζει ισπανικά, ιδανική μουσική συνοδεία είναι το βαρύ πυροβολικό της canción ranchera που πρέπει όμως να μεταφράζεται ταυτόχρονα, γιατί όλη η ουσία βρίσκεται στους απίστευτους στίχους! Εννοείται ότι οι ανήλικοι πρέπει να απομακρύνονται από το τραπέζι την ώρα της μετάφρασης...

Paquita La Del Barrio - Tres Veces Te Engañé

Tres veces te engañé
tres veces te engañé
la primera por coraje
la segunda por capricho
la tercera por placer.
Tres veces te engañé
tres veces te engañé
y después de esas tres veces
no quiero volverte a ver.
¿Me estás oyendo inútil?
Bueno para nada, pa'puras vergüenzas.
(Τρεις φορές σε ξεγέλασα -κεράτωσα εννοεί προφανώς-
τρεις φορές σε ξεγέλασα
την πρώτη από θάρρος
την δεύτερη από καπρίτσιο
την τρίτη γιατί έτσι γούσταρα.
Τρεις φορές σε ξεγέλασα
τριες φορές σε ξεγέλασα
και μετά από αυτές τις τρεις φορές
δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ.
Με ακούς άχρηστε;
Που είσαι άξιος για το τίποτα, μόνο για καθαρές ξεδαντροπιές.)

Για το τέλος αφήσαμε μια ήπια γλυκούτσικια tequila mixta, την Extra Gold Sauza, που σύμφωνα με τους μεξικανικούς νόμους έχει περιεκτικότητα μπλε αγαύης 51% το λιγότερο. Ταίριαξε υπέροχα με λεπτές φέτες πορτοκαλιού, πασπαλισμένες με κανέλλα, αλλά και με κομμάτια μαύρης σοκολάτας. Και μην βλέπετε τις μεξικάνικες τελενοβέλλας... η τεκίλα δεν πρέπει να κατεβαίνει στο λαρύγγι μια κι έξω. Πρέπει να την αφήνουμε για λίγο στο στόμα, να την γευόμαστε, να την μυρίζουμε, να την αφήνουμε να μας κερδίσει με την ζεστή δυνατή γεύση της, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε και τελείωμα καραμέλλας.

Το πιο κατάλληλο "κλείσιμο" τί άλλο θα μπορούσε να είναι;

México lindo y querido

"Παραδοσιακό" (τί σημαίνει άραγε αυτή η λέξη;) αγαπημένο τραγούδι από τους αξέχαστους Jorge Negrete και Pedro Infante που οι στίχοι στο ρεφραίν πάνε κάπως έτσι:
Μεξικό όμορφο και αγαπημένο αν πεθάνω μακρυά από σένα, ας πουν ότι κοιμάμαι και ας με φέρουν εδώ!
PS. ¡Muchísimas gracias Silvano, Rosario y Pedro!

Εδώ, οποιαδήποτε νύχτα μπορεί να βγει ο ήλιος

Τον Albert Plá i Álvarez τον ακούσαμε στην Ελλάδα για πρώτη φορά στην ταινία του Pedro Almodóvar "Carne Trémula" να τραγουδά "Να υποφέρεις όπως εγώ".

Καταλανός, γεννημένος το 1966 στο Sabadell, αντισυμβατικός, ένας κιθαρωδός πανκιό που έχει έρθει πολλές φορές σε ρήξη με το όποιο σύστημα, καλλιτέχνης με πολλές πλευρές, γράφει στίχους, μουσική, τραγουδά, έχει ασχοληθεί με τον κινηματογράφο και το θέατρο. Ισως από τις πιο ποιητικές φυσιογνωμίες στο χώρο της μουσικής της τελευταίας δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα, ο Plá έχει μια παράξενη ευαισθησία που θα μπορούσε να αγγίξει και κάποιες βαθειά κρυμμένες χορδές μας.

Αδιόρθωτος ονειροπόλος ή ψυχοπαθής; Ποιός ξέρει...

Το 2002, στο δίσκο του "Anem al llit" (Πάμε στο κρεβάτι) τραγουδά 8 νανουρίσματα στα καταλανικά και 2 στα καστεγιάνο με την συμμετοχή του Gerard Quintana, πρώην των Sopa de Cabra. Τον ακούμε από αυτή τη δουλειά σε ένα όμορφο "παραμύθι", το "Qualsevol Nit pot Sortir el Sol" που τραγουδήθηκε από τον Jaume Sisa και έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στην Ισπανία κάποιες δεκαετίες πριν, γύρω στο 70. Ο Sisa, όταν ο Plá προσέφερε στον κόσμο την δική του εκδοχή, αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση και επιρροή σε αυτήν την ερμηνεία που την θεώρησε περισσότερο σαν ένα αστείο. Και όμως... ακούστε και τους δυο και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Ο Albert Plá νομίζω ότι ακούγεται πολύ πιο πειστικός στην "πρόσκλησή" του.

Albert Pla - Qualsevol nit pot sortir el sol

Jaume Sisa - Qualsevol nit pot sortir el sol

Οι στίχοι μιλούν για μια γιορτή που γίνεται μια καθαρή και ήσυχη νύχτα, όπου το Φεγγάρι φωτίζει και οι καλεσμένοι αρχίζουν να γεμίζουν το σπίτι με χρώματα και αρώματα. Εμφανίζονται όλοι οι ήρωες των αγαπημένων μας παραμυθιών, από την Σταχτοπούτα μέχρι τον Γκιούλιβερ και ο τραγουδιστής τους καλωσορίζει όλους ξεχωριστά και τους υπόσχεται ότι όλοι μαζί θα μετατρέψουν σε καπνό τους καημούς, ότι το σπίτι του είναι και σπίτι τους, αν τα σπίτια ανήκουν τελικά σε κάποιον. Προς το τέλος, εκεί που πιστεύει ότι δεν λείπει πια κανείς, συνειδητοποιεί ότι "ή ίσως... τώρα αντιλαμβάνομαι ότι λείπεις μόνο εσύ. Μπορείς και εσύ να έρθεις αν θέλεις, σε περιμένουμε, όλος ο κόσμος χωρά εδώ. Ο χρόνος δεν μετρά, ούτε ο χώρος. Γιατί εδώ, οποιαδήποτε νύχτα μπορεί να βγει ο ήλιος."

Qualsevol nit pot sortir el sol

Fa una nit clara i tranquil•la,
hi ha la lluna que fa llum.
Els convidats van arribant i
van omplint tota la casa
de colors i de perfums.

Heus aquí la Blancaneus,
en Pulgarcito, els tres Porquets,
el gos Snoopy i el seu secretari Emili
i en Simbad,
l´Ali Babà i en Gulliver.

**Oh! Benvinguts! Passeu, passeu,
de les tristors en farem fum.
Que casa meva és casa vostra
si és que hi ha ... cases d´algú.**

Hola Jaimito ! i Doña Urraca !
en Carpanta i Barba Azul.
I Frankenstein i l´Home Llop,
i el Compte Dràcula i Tarzan
la mona Xita i Peter Pan

La senyora Marieta
de l´ull viu ve amb un soldat.
Els reis d´Orient, Papa Noel,
el Pato Donald i Shin Chan,
la Pepa Maca i Superman.

**Oh! Benvinguts! ... **

Bona nit senyor King Kong,
senyor Asterix i en Taxi Key,
Roberto Alcàzar i Pedrín,
l´Home del Sac i en Patufet,
senyor Xarlot, senyor Obèlix.

En Pinotxo ve amb la Monyos
agafada del bracet,
hi ha la dona que ven globus,
la família Ulises,
i el Capitàn Trueno amb patinet.

**Oh! Benvinguts! ...**

I a les dotze han arribat,
la Fada Bona i la Ventafocs.
En Tom i Jerry,
la Bruixa Calixta.
Bambi, i Moby Dick,
i l´Emperadriu Sissí.

Mortadelo i Filemón
i Guillem Brawn i Guillem Tell.
La Caputxeta Vermelleta,
el llop ferotge i el Caganer,
en Cocoliso i en Popeie.

Oh benvinguts passeu, passeu.
que a casa no hi falta ningú,
o potser sí, ja me n´adono que tan sols
hi faltes tu ...

També pots venir si vols.
T'esperem, hi ha lloc per tots.
El temps no conta ni l´espai ...
Qualsevol nit pot sortir el sol.

Εδώ ακούμε τον Jaume Sisa ,


και εδώ τον Albert Plá, να μας προσκαλούν στην μεγάλη τους γιορτή.


ΥΓ. Χρόνια Πολλά Αρτεμις !

“Moscas y Arañas” de Adolfo Bioy Casares

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του ΕΑΠ που σπουδάζουν στο τμήμα Lengua y Civilización Españolas και πρέπει να ετοιμάσουν την τρίτη εργασία στην Unidad Temática ΙΣΠ 42 - LITERATURA LATINOAMERICANA II, μπορούν να κατεβάσουν σε μορφή jpg στα ακόλουθα links το διήγημα του Adolfo Bioy Casares "Moscas y Arañas", από το βιβλίο "Historias fantásticas":

Bioy Casares - Historias Fantásticas, εξώφυλλο
Bioy Casares - Historias Fantásticas, στοιχεία έκδοσης
Bioy Casares - Moscas y arañas, 1
Bioy Casares - Moscas y arañas, 2
Bioy Casares - Moscas y arañas, 3
Bioy Casares - Moscas y arañas, 4
Bioy Casares - Moscas y arañas, 5
Bioy Casares - Moscas y arañas, 6
Bioy Casares - Moscas y arañas, 7

Βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργάτες

Τί γίνεται στην Μεγάλη Βρετανία τους τελευταίους μήνες;

Σε πλωτά ξενοδοχεία μένουν εργάτες από την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, γιατί φοβούνται τις αντιδράσεις Βρετανών εργατών που χάνουν τις δουλειές τους από τους Ευρωπαίους συναδέρφους και έχουν αρχίσει να μπαίνουν στην αντεπίθεση, ξεκινώντας με απεργίες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Ο πρωθυπουργός Gordon Brown υπόσχεται "British jobs for British workers". Αν δεν ήταν και "εργατικός", τί ακριβώς θα υποσχόταν στους πολίτες της χώρας του; Μια σφαίρα στον κρόταφο για όλους τους ξένους που τολμούν να αναζητήσουν εργασία στο Ηνωμένο Βασίλειο;

Τί έχουμε να δούμε ακόμα, στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης;

Refinery strikes spread across UK
Protest over foreign labour fear
PM stands by 'British jobs' vow

Ελέφαντες: πουρές και κοκκινιστοί

Αρκετοί από εμάς θυμόμαστε με νοσταλγία τον νοστιμότατο πουρέ φασολιών που συνόδευε τα πιάτα του πρώτου μεξικάνικου εστιατορίου στην Κηφισιά, κάπου γύρω στο 1985. Η ποιότητα των πιάτων αλλά και η ποσότητα των μερίδων δυστυχώς έχουν μπει σε περιόδους ισχνών αγελάδων και έτσι πριν λίγες μέρες -σε μια επίσκεψή μας στο συγκεκριμένο εστιατόριο μετά από 5 χρόνια αποχής- χρειάστηκε να ζητήσουμε επίμονα τον πουρέ και να μας τον σερβίρουν ξεχωριστά, αφού πλέον τον έχουν μεν αφαιρέσει από συνοδευτικό στα πιάτα τους, αλλά όχι και από τον παραπλανητικό κατάλογο στον οποίο εξακολουθεί να αναγράφεται.

Ευκαιρία να φτιάξουμε στο σπίτι τον δικό μας πουρέ που θα συνοδεύσει τις τορτίγιας, τα μπουρίτος και τα τάκος μας. Και μόνος του όμως, τρώγεται ευχάριστα! Το συγκεκριμένο πιάτο το έφτιαξα με ελέφαντες Καστοριάς και όχι με τα red kidney beans που συνηθίζεται, το αποτέλεσμα όμως ήταν εξίσου ικανοποιητικό.

Για μία νύχτα άφησα 400 γρ.ελέφαντες στο νερό να φουσκώσουν, τα σούρωσα το πρωί και τα έβρασα 22' στην χύτρα ταχύτητας με αρκετό νερό. Τα μισά τα χρησιμοποίησα για τον πουρέ και τα υπόλοιπα τα μαγείρεψα όπως τους γίγαντες κοκκινιστά στην κατσαρόλα όμως, δεν ολοκλήρωσα το ψήσιμο στο φούρνο.
Συγκεκριμένα, σε μεγάλη κατσαρόλα σώταρα αρκετά κρεμμύδια χονδροκομμένα και λίγες σκελίδες σκόρδο με αρκετό ελαιόλαδο και αφού πήραν ελαφρύ χρώμα, έσβησα με κόκκινο κρασί και έριξα ντομάτα τριμμένη στον τρίφτη συσκευασμένη. Πρόσθεσα τα φασόλια, λίγο ζεστό νερό, worcestershire sauce, αλάτι, πιπέρι, πέρι πέρι, ρίγανη, ζάχαρη, μοσχοκάρυδο και προς το τέλος ψιλοκομμένο μαϊντανό και άφησα να μελώσει η σάλτσα.

Οσο για τον πουρέ, έγινε ακόμα πιο εύκολα.
Πρόσθεσα σε μια κατσαρόλα τα υπόλοιπα 200 γρ. ελέφαντες, 3 μεγάλα κρεμμύδια χονδροκομμένα, λίγο ελαιόλαδο, νερό να τα σκεπάζει και ένα κύβο βοδινού. Αλατοπίπερο, τσίλις, γαρύφαλλο, κόλιανδρο και τζίντζερ σκόνη, πάπρικα, μοσχοκάρυδο, θυμάρι και τα άφησα να σιγοβράσουν για 45'. Τα έλειωσα στο μούλτι και ξαναέριξα στην κατσαρόλα σε πολύ χαμηλή φωτιά, για 5'. Ετοιμος ο πουρές, αρωματικός και ελαφρά καυτερός.
Ισως αν πρόσθετα λίγο νερό ακόμα και κρέμα γάλακτος, να γινόταν μια συμπαθητική σούπα. Ετσι πάντως, αν είναι αρκετά αραιός, τρώγεται και σαν ντιπ με νατσος.

Το κάπνισμα μας φέρνει ... πιο κοντά

Το κάπνισμα μας φέρνει ... πιο κοντά, μας υπενθυμίζουν "διακριτικά" στο διαφημιστικό αναπτήρα τους οι ιδιοκτήτες Γραφείου Κηδειών σε κάποιο παραθαλάσσιο θέρετρο της Αττικής.


Εξαιρετικό χιούμορ, επιτέλους!

ΥΓ. Χρόνια Πολλά Μαξ!

Όταν ένας φίλος φεύγει...

Στη συναυλία - αφιέρωμα για τα 30 χρόνια μουσικής καριέρας του βενεζολάνου Oscar D'León, θα ήταν καταπληκτική η εκτέλεση αν δεν φώναζε τόσο πολύ στο ντουέτο η συμπατριώτισσά του κουκλάρα Kiara. Στην τρομπέτα -ποιός άλλος;- ο κορυφαίος κουβανός τρομπετίστας Arturo Sandoval.

Το τραγούδι του Alberto Cortez, ένας αποχαιρετισμός.

"Όταν ένας φίλος φεύγει αφήνει πίσω ένα κενό,
που δεν μπορεί να γεμίσει ο ερχομός άλλου"

Cuando un amigo se va

queda un espacio vacío,

que no lo puede llenar

la llegada de otro amigo.

Cuando un amigo se va

queda un tizón encendido

que no se puede apagar

ni con las aguas de un río.

Cuando un amigo se va

una estrella se ha perdido,

la que ilumina el lugar

donde hay un niño dormido.

Cuando un amigo se va

se detienen los caminos

y se empieza a rebelar,

el duende manso del vino.

Cuando un amigo se va

galopando su destino,

empieza el alma a vibrar

porque se llena de frío.

Cuando un amigo se va

queda un terreno baldío

que quiere el tiempo llenar

con las piedras del hastío.

Cuando un amigo se va

se queda un árbol caído

que ya no vuelve a brotar

porque el viento lo ha vencido.

Cuando un amigo se va

queda un espacio vacío,

que no lo puede llenar

la llegada de otro amigo.

Συγκινητική η ερμηνεία του Facundo Cabral με τον Alberto Cortez
 

YΓ. Για τον μπαμπά, τον Νίκο, τον Δημήτρη, τον Γιάννη... τόσους φίλους που έχουν ήδη φύγει γαμώτο...

¡Éste se va conmigo!

"Αυτό θα φύγει μαζί μου", λέει με σπασμένη φωνή και βουρκωμένα μάτια ο Μαέστρος φιλώντας το αγαπημένο του bandoneón, στο Café de los Maestros του Santaolalla.

Café de los Maestros του Gustavo Santaolalla

Σε μία μόνο αίθουσα παίζεται αυτές τις μέρες στην Αθήνα το Café de los Maestros, η ταινία-ντοκυμαντέρ του Gustavo Santaolalla που μιλά για το τανγκό και τους σημαντικούς Αργεντινέζους καλλιτέχνες που μεσουράνησαν μεταξύ 1940-1960 και άφησαν το στίγμα τους σε αυτόν τον χώρο.

Για όσους στρέφουν το βλέμμα με αγάπη προς την Λατινική Αμερική, θα μπορούσε να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή η ταινία χωρίς να βαρυγκομήσουν ιδιαίτερα μια χαμένη έξοδο.

Ο πολύ χαμηλός ήχος στο σινεμά που παίζεται, καθώς και μια άσχημη μυρωδιά (έντονο πρόβλημα αποχέτευσης) που πλανάται στον αέρα, δεν βοηθούν εξ αρχής τους θεατές.

Και πάμε στην ουσία. Οσοι έχουν δει το Buena Vista Social Club ή ταινίες αργεντίνικες γύρω από το τανγκό και το παρελθόν (όπως το Bar "El Chino") θα απογοητευθούν αν περιμένουν το ίδιο νεύρο και το ίδιο πάθος.

To Café de los Maestros "σώζεται" κυρίως στο δεύτερο μισό από τους ίδιους τους Maestros πάνω στη σκηνή, όταν πια δεν χοροπηδά σαν χαζό παιδί χαρά γεμάτο (!) ο βραβευμένος με 2 Οσκαρ Gustavo Santaolalla. Και πάλι, τους κόβει άτσαλα τις ερμηνείες ο σκηνοθέτης Miguel Kohan για τους χωρέσει όλους, σαν να προσπαθεί όμως να τους "ξεπετάξει".

Πολύ επιφανειακή η προσέγγιση και η ματιά του Santaolalla από την πρώτη στιγμή, αν σκεφτεί μάλιστα κανείς την έντονη και παθιασμένη ιστορία των ανθρώπων και του κόσμου που προσπαθεί να μας μεταφέρει και να μας δώσει μια πολύ μικρή γεύση.

Ο αμερικανός Ry Cooder τα κατάφερε πολύ καλύτερα στο αντίστοιχο εγχείρημα με τους παππούδες Κουβανούς σε σχέση με τον Αργεντινέζο Gustavo, παρότι ο δεύτερος μιλά για τις ίδιες τις ρίζες του. Ισως γιατί ο Ry αντιμετωπίζει τους Κουβανούς μέσα από τη θολή εικόνα ενός παραμυθιού που του δημιουργεί δέος και θαυμασμό, ενώ ο Santaolalla δεν μπορεί να κρύψει αισθήματα λύπης αλλά και οίκτου, για το ένδοξο παρελθόν των συμπατριωτών του που θάφτηκε στη λήθη και -ίσως- στη μιζέρια.

Η μετάφραση επίσης έχει χονδρές κοτσάνες:
το ντοκυμαντέρ μιλά για το τανγκό και τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του στη χώρα που το γέννησε. Ποιό είναι το βασικό όργανο; Το μπαντονεόν. Από πότε το μπαντονεόν έχει μεταφραστεί ως ακορντεόν στα ελληνικά; Πρόκειται απλούστατα για διαφορετικό όργανο και δεν επιτρέπεται να κακοποιείται και να μεταλάσσεται έτσι ο βασικός "πρωταγωνιστής" του tango, αλλά και του Café de los Maestros. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ζακ Μεναχέμ που μας μύησε μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του στον Αθήνα 9.84 σε αυτό το όργανο και αυτές τις μουσικές, από την "ιεροσυλία". Και πώς το Percal, ένα από τα κεντρικά θέματα-τραγούδια του Alberto Podestá, μεταφράζεται ως λινό όταν μάλιστα το τραγούδι μιλά για ένα φθηνό βαμβακερό τσίτι, με το οποίο παρομοιάζεται η ίδια τη ζωή;

Δεν αρκεί κάποιος να γνωρίζει στοιχειωδώς την γλώσσα στην οποία μεταφράζει για να ασχοληθεί επιτυχώς με το αντικείμενο, όταν μάλιστα μιλάμε για μια γλώσσα που βρίσκει πάνω από 22 διαφορετικές εκδοχές, αναλόγως την ήπειρο και τη χώρα στις οποίες ομιλείται και είναι μία από τις επίσημες γλώσσες. Πρέπει ο "ειδικός" να έχει ασχοληθεί και με τους Πολιτισμούς που κουβαλά η κάθε χώρα, ή τουλάχιστον να έχει μελετήσει το αντικείμενο με το οποίο ασχολείται το κείμενο που μεταφράζει.

Νομίζω πως όσοι δεν είναι παθιασμένοι "εραστές" του tango, της Λατινικής Αμερικής ή του Buenos Aires (μην περιμένετε να δείτε κάτι ιδιαίτερο για την πόλη στην συγκεκριμένη ταινία), καλύτερα να το δουν σε dvd και να προμηθευτούν οπωσδήποτε την μουσική.

ΥΓ. Στους τίτλους τέλους αναφέρεται ότι ήδη έχουν πεθάνει 3 από τους συμμετέχοντες μουσικούς, μέσα σε αυτούς η σπουδαία Lágrima Ríos -η Perla Negra del Tango- η οποία δεν κατάφερε καν να παρευρεθεί στην συναυλία στο Teatro Colón (από όπου και το μισό περίπου μέρος των γυρισμάτων τον Αύγουστο του 2006). Από αυτής της πλευράς, σημαντική η προσφορά του Santaolalla που όμως δεν την ολοκλήρωσε, καθώς δεν άφησε το όνειρό του να παρασυρθεί από τους ρυθμούς του tango και να απογειωθεί, δεμένος και κρατημένος ίσως στο έδαφος του Los Angeles (όπου ζει πλέον μόνιμα) από τις σιδερένιες μπάλλες των Οσκαρ στα πόδια του.

Ακούμε:

Lágrima Ríos & Aníbal Arias - Vieja Viola

Alberto Podestá - Percal

"Η Νύχτα της Αγάπης μου"

 

Από τα χείλη της όμορφης Estrella Morente, με την βραχνή φωνή των ατρόμητων γηρατειών της Chavela Vargas, με την ξεθωριασμένη από το χρόνο λάμψη ενός Trio Brillante -contra viento y marea- όταν έρχεται αυτή η Νύχτα, τη ζούμε ευχόμενοι να μην τελειώσει...