Pa´ todo el año - Για όλο το χρόνο

Soñé que te engañaba con una paloma blanca. Me desperté cantando y vi que tu ya no estabas. (Ονειρεύτηκα ότι σε απατούσα με ένα λευκό περιστέρι. Ξύπνησα τραγουδώντας και είδα ότι δεν ήσουν πια εδώ.)

PA' TODO EL AÑO - Lila Downs

Por tu amor que tanto quiero y tanto extraño
Que me sirvan otra copa y muchas más
Que me sirvan de una vez pa' todo el año
Que me pienso seriamente enborrachar.

Si te cuentan que me vieron muy borracho,
Orgullosamente diles que es por ti.
Porque yo tendré el valor de no negarlo
Gritaré que por tu amor me estoy matando
Y sabrán que por tus besos me perdí.

Para de hoy en adelante ya el amor no me interesa
Cantaré por todo el mundo, mi dolor y mi tristesa.
Porque sé que de este golpe ya no voy a levantarme
Y aunque yo no lo quisiera, voy a morirme de amor.

Que me sirvan de una vez pa' todo el año
que me pienso seriamente enborrachar.

Porque yo tendré el valor de no negarlo
Gritaré que por tu amor me estoy matando
Y sabrán que por tus besos me perdí.

Ένα ακόμα από τα τραγούδια του José Alfredo Jiménez, με άρωμα ενός παλαιωμένου mezcal, όπου η Lila με την συνοδεία μιας κιθάρας, του δίνει το σωστό τόνο νοσταλγίας. Οι Μεξικάνικες cantinas ήταν πάντα διάσημες για τις εκρήξεις ανδρικού "machismo" - που ακόμα κατατρέχει την Λατινική Αμερική- και για τη "μεθυσμένη βία". Και όμως, σε αυτές τις cantinas οι περιπλανώμενοι μουσικοί κατάφερναν να ξεσκίζουν τις καρδιές των ανδρών που έπιναν και πλακωνόντουσαν στο ξύλο για να ξεχάσουν τους καημούς τους. Εκεί παράχθηκε ένα σπουδαίο μουσικό έργο με πρωτοστάτη τον José Alfredo Jiménez, που ήταν και ο τελευταίος σπουδαίος δημιουργός των rancheras, αλλά το πλήρωσε με μια κήρωση ύπατος και με ένα πολύ πρόωρο θάνατο, ζωηρό δείγμα ο ίδιος των machos της εποχής του. Και όμως, τις cantinas τις έφεραν κοντά στο παγκόσμιο κοινό γυναίκες όπως η Chavela Vargas, η Lucha Reyes και τις τελευταίες δεκαετίες -ποιά άλλη; ¿me estás oyendo inútil?- η Paquita La Del Barrio! Η Lila Downs με ένα διαφορετικό στυλ, διανθισμένο από πολλά σύγχρονα ακούσματα, προσπαθεί να χαράξει τη δική της πορεία πάνω σε αυτά τα μεθυσμένα, γεμάτα καπνό, οργή και πόνο μονοπάτια. Δεν πείθει ίσως όσο οι παλαιότερες, αλλά ούτως ή άλλως, απευθύνεται πλέον σε νεώτερες γενιές, με διαφορετικές εμπειρίες και η προσαρμογή της στην πραγματικότητα είναι εντυπωσιακή, στο δέσιμο με τα τραγούδια του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα.

Garrapiñadas και José Artigas

Φωτιές μου άναψε ο στρατηγός José Artigas (έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανεξαρτητοποίηση της Uruguay) μιας και μου είχε μείνει η απορία μετά τις πρόσφατες εξετάσεις μου στην Ιστορία της Λατινικής Αμερικής και έτσι άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για εκείνον.
Η Uruguay, σαν μέλος της Cono Sur (Argentina, Chile, Uruguay), άρχισε να έχει οικονομική άνοδο από τα τέλη του 19ου αιώνα. Στην εξέλιξη αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο η δημιουργία νέων μεσοαστικών τάξεων, που δημιουργήθηκαν μέσα από την έντονη αστικοποίηση και το άνοιγμα της αγοράς εργασίας στις πόλεις. Οι νέες αυτές τάξεις κατάφεραν να δυναμώσουν και να πάρουν μέρος στην εξουσία, προστατεύοντας ουσιαστικά τη χώρα από τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τα ολιγαρχικά καθεστώτα που επικρατούσαν την ίδια εποχή σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος βέβαια ανέκοψε την ανοδική πορεία της οικονομίας της. Δεμένη στενά και επηρεαζόμενη πάντα από τις πολιτικές εξελίξεις της γειτονικής Argentina, έζησε το κίνημα του radicalismo (κυβέρνηση του Batlle το 1906), που ήταν ιδιαίτερο προοδευτικό για την εποχή του. Διευρύνθηκε η συμμετοχή στις εκλογές, νομιμοποιήθηκε το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι καθώς και το δικαίωμα της απεργίας, καθιερώθηκε η εβδομαδιαία εργασία 8 ωρών ημερησίως. Κρατικοποιήθηκαν η Τράπεζα και οι Δημόσιες Υπηρεσίες Κρατικής Ωφελείας και τελικά αυτά τα μέτρα δημιούργησαν την αντίδραση των συντηρητικών της εποχής, με αποτέλεσμα κάποια να "παγώσουν".
Παρόλα αυτά, το προοδευτικό κίνημα κατόρθωσε να επιβιώσει μέχρι το 1933, όταν έγινε πραξικόπημα και διακόπηκε η πορεία του.

Μετά την δεκαετία του 40, η Uruguay κατάφερε να επανακάμψει και να διατηρήσει το δημοκρατικό πολίτευμα και συναίνεση, με την εναλλαγή κυβερνήσεων που οδήγησαν στην ανανέωση και στον εκμοντερνισμό της οικονομίας της χώρας, μετατρέποντάς την σε διεθνή οικονομικό παράδεισο. Για αρκετές δεκαετίες την αποκαλούσαν "Ελβετία της Λατινικής Αμερικής".

Δυστυχώς, η πολιτική αποσταθεροποίηση (ας είναι καλά οι "γείτονες" που φρόντισαν "αποτελεσματικά" την Λατινική Αμερική με τις επεμβάσεις τους) οδήγησε και πάλι στις δικτατορίες της δεκαετίας του 70 και έτσι η Uruguay έχασε δια παντός την "οικονομική" λάμψη της. Σήμερα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό λευκών στον πληθυσμό της (ισπανικής και ιταλικής καταγωγής) και ο τρόπος ζωής μοιάζει σημαντικά με τον Δυτικοευρωπαϊκό.

Στην αναζήτησή μου "βρέθηκα" πάνω σε συνταγές της Uruguay και μου έκανε εντύπωση το πόσα κοινά υπάρχουν με τη δική μας κουζίνα. Βρήκα ντολμάδες ("παιδάκια" με ... οτιδήποτε τα αποκαλούν εκείνοι), κεφτεδάκια, αγγινάρες σχεδόν αλά πολίτα... Επίσης, νομίζω ότι βρήκα μάντολες. Δεν είμαι απολύτως σίγουρη για το πώς είναι οι μάντολες, η Κική σίγουρα θα έχει πολλά να μας πει πάνω σε αυτό το θέμα. Θα σας περιγράψω όμως την εκδοχή της Uruguay, τις garrapiñadas.
GARRAPIÑADA
Υλικά
2 φλυτζ.ζάχαρη
1 φλυτζ.νερό
2 φλυτζ. ξηροί καρποί (κάποιο είδος φιστικιού ή αμύγδαλα ή maní όπως χρησιμοποιούν στην αυθεντική εκτέλεση που δεν γνωρίζω τί είναι) ξεφλουδισμένοι
2 κ.γλ.άρωμα βανίλιας
ΕκτέλεσηΒάζουμε όλα τα υλικά σε παλιά (γιατί θα ταλαιπωρηθεί δεόντως!) κατσαρόλα και προετοιμαζόμαστε ψυχολογικά για το κόλλημα των υλικών στην κατσαρόλα.
Αρχικά δυναμώνουμε τη φωτιά και ανακατεύουμε συστηματικά με ξύλινη κουτάλα μέχρι να λειώσει η ζάχαρη, γύρω στα 10΄. Όταν το μείγμα αρχίζει να πήζει, τώρα σχηματίζονται οι garrapiñadas.
Δεν σταματούμε να ανακατεύουμε, γιατί την πατήσαμε!
Χαμηλώνουμε την θερμοκρασία και συνεχίζουμε το μαγείρεμα, μέχρι να πάρουν χρώμα, γύρω στα 15'.
Τις τοποθετούμε σε αντικολλητικό χαρτί, σε πιατέλλα, αφήνοντας απόσταση μεταξύ τους για να μην κολλήσουν.
Δεν ορμάμε αμέσως πάνω τους, πρέπει να κρυώσουν λίγο γιατί αλλιώς και πάλι την πατήσαμε!

José Artigas - Carai Guasú

Carai Guasú ("ο πιο μεγάλος κύριος") αποκαλούν στα guaraní οι Charrúas (αυτόχθονες της Λατινικής Αμερικής) τον στρατηγό José Artigas.

Από τους σημαντικότερους προστάτες των ιθαγενών, συνεργάτης του Bolívar, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Ανεξαρτησία της Uruguay.

"Για μένα είναι καθήκον μου να προστατέψω με τα όπλα μου την ελεύθερη βούληση του λαού" υποστηρίζει σθεναρά τον Φεβρουάριο του 1815.

"Το να αγαπάς την ελευθερία, είναι έργο σκεπτόμενων ανθρώπων. Το να την χάνεις, είναι έργο δειλών", φωνάζει στο συμβούλιο του San José, τον Σεπτέμβρη του 1818.

"Οι λαοί της Αμερικής του Νότου είναι άρρηκτα ενωμένοι με φυσικούς δεσμούς και αμοιβαία συμφέροντα", προσπαθούσε να πείσει τους συμπατριώτες του.

Το τέλος του δύσκολο και πονεμένο. 30 χρόνια εξορισμένος στην Paraguay, μαζί με τους ιθαγενείς, που εκεί τον αποκαλούν Caraí Marangatú, δηλαδή Πατέρα των Φτωχών.

ΥΓ. Θα μου κοστίσει ίσως μία μονάδα, αλλά τελικά έμαθα ποιος είναι, έστω και εκ των υστέρων.

Κοτόπουλο τύπου Tandoori με κρούστα καρύδας

Ειδικό φούρνο για να κάνουμε αυθεντικό tandoori όπως στην Ινδία, δεν διαθέτουμε. Γι αυτό θα ψήσουμε το κοτόπουλο στο φούρνο μας και ... άντε να δούμε και καμιά ταινία του Bollywood, για να μπούμε πιο εύκολα στο "ινδικό" κλίμα.
Υλικά
4 στήθη φιλέτα κοτόπουλο
3 σκελ.σκόρδο ψιλοκομμένες
τζίντζερ φρέσκο
garam masala
κύμινο
κόλιανδρο
turmeric (ο "φτηνός" κρόκος)
chillies
πάπρικα γλυκιά
γιαούρτι
λεμονοχυμός
φρέσκο κόλιανδρο
ξύσμα ινδικής καρύδας
βούτυρο
φρυγανιά τριμμένη ή ψίχουλα ψωμιού
αλάτι Εκτέλεση
Αφού ψιλοκόψουμε το τζίντζερ και το σκόρδο (ή τα λειώσουμε σε γουδί), τα ανακατεύουμε με το garam masala, το κύμινο, τη σκόνη κόλιανδρου, το turmeric, chillies σε σκόνη, την πάπρικα, το γιαούρτι, το λεμονοχυμό, αλάτι και 3 κ.σ. ψιλοκομμένο κόλιανδρο.
Χαράζουμε ελαφρά τα στήθη και τρίβουμε παντού με την μαρινάδα. Αφήνουμε όλη τη νύχτα στο ψυγείο.
Για την κρούστα, ανακατεύουμε τα ψίχουλα με την καρύδα, το garam masala, το βούτυρο και 1 κ.σ.ψιλοκομμένο κόλιανδρο.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200ο και αφού στραγγίξουμε το κοτόπουλο, το τοποθετούμε σε λαδωμένη σχάρα μέσα σε ταψάκι.
Ρίχνουμε από πάνω τα υλικά της κρούστας και τα ζουπάμε για να κολλήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο στα φιλέτα κοτόπουλου.
Ψήνουμε για 40΄, στο περίπου, χωρίς να γυρίσουμε τα στήθη πλευρά.
Σερβίρουμε με ρύζι, κάποιο chutney συνοδευτικό, ραϊτα (κάτι σαν το ινδικό τζατζίκι) και πιτούλες αραβικές (μιας και σιγά τώρα που θα κάτσουμε να φτιάξουμε τα υπέροχα ινδικά ναανς).
Μια εύκολη εκδοχή της ραϊτα γίνεται με γιαούρτι, αγγούρι τριμμένο και στραγγισμένο, κόλιανδρο φρέσκο ψιλοκομμένο, κύμινο, δυόσμο ή μέντα, καυτερή πάπρικα και προαιρετικά σκόρδο ή κρεμμύδι λειωμένο.
Αν θέλουμε να δοκιμάσουμε και τα ναανς, θα χρειαστούμε στην μύτη του κουταλιού μαγιά, λίγο αλάτι, 1 φλυτζάνι αλεύρι, 2 αυγά και 1 φλυτζάνι γιαούρτι.
Θα ανακατέψουμε τα υλικά και θα προσθέσουμε όσο νερό χρειαστεί ώστε να πλάθεται η ζύμη. Θα την χωρίσουμε στα 4, θα βάλουμε το κάθε κομμάτι σε ένα μπωλάκι, θα αλείψουμε με λάδι και θα καλύψουμε με διαφανή μεμβράνη. Θα αφήσουμε να ξεκουραστεί η ζύμη για μισή ώρα.
Αφού την ανοίξουμε με τα χέρια (κατά προτίμηση να μοιάζει με δάκρυ το σχήμα), θα ψήσουμε τα ναανς στους 200ο μέχρι να πάρουν χρώμα και να σκάσουν ελαφρά στην επιφάνεια.
Μόλις τα βγάλουμε από το φούρνο θέλουν βουτύρωμα. Μπορούμε να προσθέσουμε αμύγδαλα, τριμμένη καρύδα και σταφίδες και θα έχουμε τα πολυαγαπημένα μου peshwari naans (που ποτέ δεν έχω πετύχει στο σπίτι!).
Α! Και για όσους επιμένουν στις αυθεντικές γεύσεις, εδώ μπορείτε να βρείτε μια σύγχρονη εκδοχή του φούρνου tandoori! Όχι τόσο όμορφος, αλλά θα κάνει τη δουλειά του φαντάζομαι!

Μπρρρρρ...

...ιάμ!!!

Πόσες παρεμφερείς συνταγές να υπάρχουν αλήθεια στις χώρες που βρέχονται από την Μεσόγειο με καλοκαιρινά λαχανικά ψητά στο φούρνο ή στην κατσαρόλα; Κάθε λαός έχει τη δική του σπεσιαλιτέ, με βάση στο περίπου τα ίδια υλικά.
Ελαιόλαδο και φρέσκα λαχανικά.

Στην Ελλάδα το ονομάζουμε μπριάμ ή μπριάμι.

Πολλές και εδώ οι παραλλαγές.

Προσωπικά, το φτιάχνω ανάλογα με τα υλικά που βρίσκονται στο ψυγείο, αλλά και σύμφωνα με τα γούστα αυτών που θα το σερβίρω.

Τελευταία προτιμώ χονδρομμένα τα υλικά, χωρίς πατάτες και σάλτσα ντομάτας, μόνο με ντομάτες χονδροκομμένες, λάδι, κρασί και λευκό ξίδι μπαλσάμικο. Καμιά φορά και κάππαρη.

Σαν σαλάτα ψητών λαχανικών περισσότερο, παρά σαν το μπριάμ με την σάλτσα ντομάτας που έφτιαχνε χώρια στο τηγάνι η μαμά μου.

Το συγκεκριμένο της φωτογραφίας είναι με κρεμμύδια, λίγο σκόρδο, κολοκύθια, μελιτζάνες, πιπεριές, ντομάτες χονδροκομμένες, λιαστές ντομάτες, λίγες ελιές σε ροδέλες, pummaro, μαϊντανό, λάδι, κρασί κόκκινο, ρίγανη, πάπρικα και αλατοπίπερο και ψημένο στο φούρνο.

Εσείς πώς φτιάχνετε το δικό σας μπριάμ;

Κρύα και να καίει!

Υλικά
3 πιπεριές Φλωρίνης
1 κ. ώριμες ντομάτες
2 μικρές καυτερές πιπεριές ή chillies μπαχαρικό
1 κρεμμύδι
3 σκελ.σκόρδο
350 ml. ζωμός λαχανικών
3 κ.σ.πελτές
150 γρ. χυμός ντομάτας
ταμπάσκο
βασιλικός φρέσκος
μαϊντανός
χαρίσσα (στο μπακάλικο με τα προϊόντα ανατολής αριστερά από το Δημαρχείο Αθηνών)
18 γαρίδες (όχι μινιατούρες αν είναι δυνατόν)
Εκτέλεση
Ψήνουμε τις πιπεριές στο γκριλ, τις βάζουμε σε σακκούλα να ιδρώσουν και τις ξεφλουδίζουμε. Αλλιώς, και οι Roayal μια χαρά έτοιμες και ψημένες είναι, γλυτώνουμε και την φασαρία.
Λαδώνουμε ένα ταψί με αρκετό λάδι, το βάζουμε στο φούρνο στους 190ο να κάψει. Προσθέτουμε τις ντομάτες κομμένες στα δύο, τα chillies, το κρεμμύδι χονδροκομμένο και το σκόρδο. Ανακατεύουμε να πάει παντού το λάδι, ρίχνουμε αλατοπίπερο και ψήνουμε για 50', μέχρι να "μαζέψουν" οι ντομάτες και να σκουρήνουν.
Ανακατεύουμε σε κατσαρόλα τις ντομάτες με τον ζωμό λαχανικά, την τοματόπαστα, το φρέσκο βασιλικό και τις πιπεριές, που τις έχουμε ήδη χονδροκόψει. Λειώνουμε με το μίνι πρίμερ μέχρι να γίνει ένας πολτός. Αν θέλουμε, τον περνάμε από λεπτό σουρωτήρι-σίτα, να γίνει μεταξένια η υφή του. (Εγώ προτιμώ να υπάρχουν κομματάκια μέσα.)
Ρίχνουμε τον ντοματοχυμό, το ταμπάσκο και βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει. Θέλει περίπου 5-6 ώρες για να ενωθούν τα υλικά.Λίγο πριν σερβίρουμε την σούπα, ετοιμάζουμε τις γαρίδες μας.
Σε τηγάνι ρίχνουμε 2 κ.σ. χαρίσσα (ευχαριστώ Άλλη Αγγελική που μου την πρότεινες, αλλά προσοχή, καίει πολύ!) και την ζεσταίνουμε για 1'. Προσθέτουμε τις αλατισμένες και καθαρισμένες γαρίδες. Τις σωτάρουμε για 3-5', ανακατεύοντας για να πάει παντού η χαρίσσα. Πριν τις βγάλουμε από τη φωτιά ρίχνουμε και τον πολύ ψιλοκομμένο μαϊντανό.
Σερβίρουμε τη σούπα και από πάνω ρίχνουμε τις γαριδούλες και 1-2 σταγόνες ελαιόλαδο.
Έτοιμο, δροσιστικό και νόστιμο το πιάτο μας, ιδανικό για καλοκαιρινές νύχτες στην βεράντα ή στον κήπο.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Την περασμένη Άνοιξη το περιμέναμε, αλλά τελικά θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη το νέο cd "Dos Lágrimas" του Diego El Cigala. Συνεργάτες του ο εξαίρετος Κουβανός πιανίστας Guillermo Rubalcaba, στο ακορντεόν ο Γάλλος Richard Galiano, τραγουδιστής ο Reinaldo Creagh που τον έχουμε ακούσει στην Vieja Trova Santiaguera και στα κρουστά οι γνωστοί Κουβανοί μουσικοί Changuito και Tata Güines, σε μία συνάντηση του cante flamenco και των ήχων της Λατινικής Αμερικής.

Στο cd -που θα είναι συνέχεια του "Lágrimas Negras" αλλά αντί του Bebo Valdés στο πιάνο θα είναι στη θέση του ο εξίσου διάσημος Rubalcaba- θα ακούσουμε boleros, chachachá, copla και tangos. Θα ακούσουμε την δική του ερμηνεία των boleros του Antonio Machín "Dos Gardenias" και "Compromiso", καθώς και τις coplas "María de la O" του Rafael de León και το "Dos cruces" του Antonio Molina. Έκπληξη θεωρείται το "Caruso" του Lucio Dalla, που θα το ερμηνεύσει σε ένα κράμα αργεντίνικου tango.

Η περιοδεία για το "Dos Lágrimas" ξεκινά από την Valencia, στις 14 Ιουλίου. Μετά από αρκετές πόλεις στην Ισπανία, ακολουθεί η Βενεζουέλα και η Κολομβία. Στην σκηνή θα βρίσκονται δύο πιάνα για τον Guillermo Rubalcaba και τον Jaime Calabuch, ο Ανδαλουσιανός και αγαπητός στους aficcionados του flamenco Diego del Morao στην κιθάρα, ο Yelsy Heredia στο κοντραμπάσσο και οι Changuito, Tata Güines και Sabú (που τον συνοδεύει συνήθως στις ζωντανές εμφανίσεις του) στα κρουστά.

Μέχρι να ωριμάσουν τα μάνγκος

... της Μαγισσούλας για το σορμπέ, ας "κλέψουμε" ένα για μια σαλάτα.
Υλικά
1 στήθoς κοτόπουλο ψητό (ή βραστό) σε μπουκιές
1 μάνγκο
1 μπανάνα
soured cream (ή κρέμα γάλακτος με λεμόνι ή σμετάνα)
2-3 κ.σ. μαγιονέζα
μάνγκο chutney
κάρρυ
4-5 σύκα
αμύγδαλα εφιλέ
Εκτέλεση
Κόβουμε το μάνγκο και το ανακατεύουμε με το κοτόπουλο.
Προσθέτουμε φέτες μπανάνας αφού τους ρίξουμε λίγο λεμόνι για να μην μαυρίσουν.
Ανακατεύουμε την soured cream, την μαγιονέζα, το chutney και το κάρρυ.
Τα ρίχνουμε στην σαλάτα και ανακατεύουμε.
Από πάνω βάζουμε τα σύκα κομμένα στα 4 και πασπαλίζουμε με τα αμύγδαλα.

Την μπανάνα σας Κύριε!

Ή αλλιώς... Banana Monsieur!
Όταν δεν έχουμε πολύ χρόνο και κέφι για μαγείρεμα, πρέπει κάπως να βρίσκουμε ένα τρόπο να "κατευνάσουμε" τις γαστρονομικές μας ανησυχίες. Ο απεικονιζόμενος John Montagu, 4ος Earl του Sandwitch, είχε βρει την λύση (εκείνος ή ο μπάτλερ του, δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες) για να μην πεθαίνει της πείνας όσο χαρτόπαιζε. Και αφού άνοιξε το δρόμο, ακολουθούμε οι υπόλοιποι ανάλογα με τα υλικά που βρίσκονται στην κουζίνα μας και τη διάθεση της στιγμής.
Υλικά
ψωμί του τοστ
βούτυρο
χοιρομέρι (με πιπέρι ακόμα καλύτερα)
στίλτον (οι τελευταίες προμήθειες, σνιφ!) ή μπλού τσίζ ή ροκφόρ
μπανάνες (άγουρες)
Βουτυρώνουμε την κάτω φέτα ψωμιού.
Στην άλλη βάζουμε το αλλαντικό. Από πάνω το στίλτον και τις μπανάνες σε ροδέλες.
Κλείνουμε και βουτυρώνουμε την εξωτερική πλευρά της πάνω φέτας ψωμιού.
Τηγανίζουμε σε λίγο βούτυρο για 5', να πάρουν όμορφο χρώμα.
Αν μας αρέσουν οι πιο πικάντικες γεύσεις, προσθέτουμε και ελάχιστο τζίντζερ.

Τί κακό και αυτό...

...να μην ταιριάζουν φέτος οι ημερομηνίες!

Κώστα Π. σε ευχαριστώ που με σκέφτηκες φίλε! Καλή Συνέχεια!

Στο μεταξύ, ευτυχώς υπάρχουν καλλιτεχνικές εμφανίσεις που γεμίζουν ομορφιά και ποιότητα κάποιες νύχτες στην Αθήνα. Στο Κηποθέατρο Παπάγου χθες, η Lila Downs και οι συνεργάτες της έδωσαν μια άψογη παράσταση. Παράδοση και ιστορία μέσα από ένα ιδιαίτερα σύγχρονο πρίσμα. Η καλύτερη απόδειξη του πόσο πολύτιμες είναι οι ρίζες, αρκεί να μην μένουμε εκεί εγκλωβισμένοι, σκλάβοι...