Tuesday, May 13, 2008

Ramón del Valle-Inclán

Ramón del Valle-Inclán es el escritor que mejor encarna, tanto en su vida como en su obra, las ambiciones, las posturas ideológicas y el espíritu decadente y pesimista de finales del siglo XIX principios del siglo XX. Su obra dramática es el pórtico del teatro contemporáneo español. Sus obras se representan actualmente con gran éxito, y es que los temas y la visión del mundo que se plasma en ellas son de permanente actualidad.
Después de la lectura de Divinas palabras, de los libros de lectura obligatoria y de otras fuentes, te pedimos, en un ensayo coherente que:
•expliques la aparente incoherencia en sus posturas ideológicas: simpatía por el carlismo y nostalgia por un pasado retrogrado, por una parte, en contraposición con su actitud crítica, progresista y revolucionaria. En definitiva ¿cuál es la visión que tiene Valle-Inclán de la época que le tocó vivir?
•resumas los rasgos constitutivos del procedimiento esperpéntico en su obra, e indiques cómo se produce la deformación de la realidad representada tomando ejemplos específicos, tanto de Divinas palabras como de otras obras suyas.
•analices la relación de la obra de Valle-Inclán con los postulados del modernismo y los de la generación del 98.

Valle-Inclán: Viva la expresión
individual sin restricciones

Los síntomas de crisis del “fin de siglo”, se agudizan en España por el desastre de 98 y la pérdida de las últimas colonias ultramarinas. Las repercusiones son grandes en el ámbito literario también. Ramón del Valle-Inclán es una muestra clara de este periodo perturbado y transitorio. Valle-Inclán muestra a través tanto de sus posturas ideológicas como de su obra, que se evoluciona constantemente, en su esfuerzo continuo de aclarar y completar su propia visión del mundo que le tocó vivir.

En su juventud, Valle-Inclán es conservador. Opta una postura carlista, o sea, defiende a un pretendiente monárquico tradicionalista [1]. Quizás su simpatía por el carlismo quiere mostrar principalmente su repulsa por la España de la Restauración que ha dirigido el país a un desastre ideológico. El carlismo era en ese tiempo un movimiento con bastante apoyo popular, que se oponía al liberalismo y se cuestionaba sobre la hegemonía de la clase burguesa [2].

Al empezar la guerra de 1914 Valle se manifiesta partidario de los aliados y se diferenció de la mayoría de los carlistas, que simpatizaban con Alemania[3]. En esa fase de trancisión, en la segunda etapa de su obra, empieza a alejarse del corte modernista y acercándose a su estilo más personal (Barroso: 2000, 186).Es cuando veamos que del aparente carlismo retrógrado, se avanza a una dura censura de esas normas sociales y éticas que para él constituyen defectos en la sociedad española. De una visión milagrera gallega del cosmos evoluciona a otra donde el ser humano es responsable de sus actos [4] Cambia de tradicionalista a progresista[5].

En su madurez, gira hacia posturas ideológicas izquierdistas (Barroso: 2000, 185). Empieza a buscar en su obra la justicia social, se entusiasma con la revolución rusa y se aproxima al marxismo. Su obra se convierte en una sarcástica denuncia de la España oficial[6]Valle-Inclán es un hombre defraudado por la bajeza y por la mediocridad ética, estética y espiritual del mundo moderno en que le toca vivir y, por supuesto, por la situación de España en crisis sufriendo una pérdida de su identidad. Su literatura refleja un intento de respuesta a todo esto [7]

Según el Diccionario de la Real Academia Española, el esperpento es el “género literario creado por Ramón del Valle-Inclán, en el que se deforma la realidad, recargando sus rasgos grotescos, sometiendo a una elaboración muy personal el lenguaje coloquial y desgarrado ”[8] Valle-Inclán acepta que la realidad del mundo en que vive es ya deformada y la única manera de captarla y explicarla es a través del procedimiento esperpéntico, es decir deformado. Lo que principalmente intenta es entender y analizar la realidad que le rodea. Y eso lo puede suceder a través de la deformación de la realidad que representa a su obra y superando las convenciones de la producción y las reglas teatrales tradicionales. Sátira, humor, ironía, seriedad, tragedia y comedia coexisten en el esperpento. El carácter caricaturesco y hasta grotesco de los héroes se intensifica a través de la personificación y la animalización. Y tenemos que señalar la importancia del lenguaje, un “habla total” según Juan Ramón Jiménez. Conviven el lenguaje culto, la jerga callejera, el gallego de la época, americanismos, etc. (Alexiou: 2001, 110-111).

Su teoría de esperpento la desarrolla en la tercera etapa de su obra, que es caracterizada por sus vivencias revolucionarias contrarias a su etapa modernista inicial (Barroso: 2000, 186). En una entrevista en septiembre de 1920, menciona: «El Arte es un juego. No debemos hacer Arte ahora, porque jugar en los tiempos que corren es inmoral, es una canallada. Hay que lograr primero una justicia social». En Luces de bohemia-que es una profunda queja contra la sociedad (Barroso: 2000, 197) en la escena duodécima, Max Estrella declara que «España es una deformación grotesca de la civilización europea» y por eso, «el sentido trágico de la vida española sólo puede darse con una estética sistemáticamente deformada»[9] A través de estas palabras Valle-Inclán explica que utiliza como carácter de su obra a una “persona o cosa notable por su fealdad, desaliño o mala traza ”[10], para marcar, exponer y mejor analizar los defectos de la sociedad española de su época. La animalización se puede ver en las palabras de Max a Don Latino “Como te has convertido en buey, no podía reconocerte.” Ahí hace una referencia a Goya como para justificar y reforzar su técnica esperpéntica: “el esperpentismo lo ha inventado Goya. Los héroes clásicos han ido a pasearse en el callejón del Gato ”[11] (Barroso: 2000,204). Lo que él añade es el “espejo cóncavo” para transformar las normas clásicas, una estética de deformación, para deformar “las caras y toda la vida miserable de España” (Barroso: 2000, 199-204).

En Divinas Palabras Valle-Inclán es provocativo y extravagante, describiendo la lucha entre lo nuevo y lo viejo, la vida y la muerte, la belleza y la fealdad, en un mundo lleno de cambios. El tema es la sociedad gallega de la época, miserable, pecadora, caracterizada por el afán de sacar dinero, para consumir, preferentemente alcohol y comida. Una sociedad hipócrita, infiel, casi amoral, que no se interesa a la tradición y a la religión. Lucero es claro “Dios no mira lo que hacemos. Tiene la cara vuelta” [12] A través del realismo cruel de Divinas palabras, Valle-Inclán quizás denuncia la corrupción política de los gobernantes españoles de una reciente época histórica y la descomposición moral a que había llegado todo el país, tanto los opresores como los oprimidos. Males que aún están aún vigentes en la sociedad española y él quiere descubrirlos en su «tragicomedia aldeana» de tono costumbrista[13].

El esperpento está evidente en el contraste entre la belleza de Mari-Gaila y la fealdad grotesca del enano hidrocéfalo. Lo monstruoso en la obra, personificado en la figura del enano hidrocéfalo, se puede asociar con las imágenes de los “Caprichos”, los “Disparates” y los “Desastres de la guerra” de Goya. El enano, aunque reflejando el grotesco y el monstruoso, atrae al público, y es por eso que Laureano es exhibido en las ferias con el fin de sacar dinero sólo mostrando su deformidad. La aparición de Séptimo Miau, un alma libre, farandul y asesino, rompe con el equilibrio de la comunidad rural arcaica que no sabe qué hacer con este aire de libertad, sufriendo los resultados de la eterna lucha de lo viejo con lo nuevo [14].

El drama pone en marcha la acción con la muerte de Laureano y sigue hasta el final, cuando los campesinos animalizados, igual que a bestias salvajes están hipnotizados al oír las “divinas palabras” en el rezo latino del sacristán “Qui sine peccato est vestrum, primus in illan lapidem mittat[15] y se alejan de la adultera Mari-Gaila. Las palabras sagradas curan como un antídoto y el orden y la paz vuelven en la aldea[16]".

El lenguaje es coloquial y llega incluso a lo vulgar, lleno de casticismo, de juegos de palabras y con gran originalidad. Los personajes están caracterizados de miseria moral. Mari-Gaila es adúltera, esposa cruel, el marido es borracho e incestuoso, la hija, aunque "abobada, lechosa, redonda con algo de luna, de vaca y de pan" resulta desvergonzada. En la boca de Lucero el autor pone blasfemias, hasta sospechas de un posible pacto con el demonio:"¿Te titulas amigo del Diablo?” pregunta Pedro Gailo y Lucero responde “Somos compadres". El panorama es negro y negativo y no aparece una salida. Valle-Inclán aparece decepcionado, sin esperanzas para que la sociedad pueda salir de este cieno. Con tal perspectiva, el nihilismo está muy cerca[17].

La división de los escritores de finales de siglo XIX y principios de siglo XX en los dos grupos del Modernismo y de la Generación del 98 no es siempre clara y a menudo es muy difícil de trazar una línea divisoria entre los dos. En un reciente estudio, Enrique Rull comienza dando ya por unánimemente aceptado que "el Modernismo es un movimiento literario y cultural de amplio espectro dentro del cual, como característica de uno de sus momentos y fenómeno particular, aparece la llamada Generación del 98[18]. En el caso de Ramón del Valle-Inclán, se puede incluir a ambos grupos, por algunas de sus obras. En su primera etapa de conservador, sus primeras novelas tienen el carácter “modernista”, con temas inspirados de su tierra natal, con ecos del simbolismo e interés sólo por el arte y la belleza literaria. Sus cuarto Sonatas (1902-1905) son plenamente modernistas, de una prosa refinada y preciosista en la que la música alcanza matices de arte exquisito. Progresivamente, sus obras muestran un cambio de sensibilidad (López: 2001, 643-644). En las Sonatas hay fantasías exóticas escapistas modernistas sin preocupaciones políticas o éticas. Estas obras son de gusto aristocrático y de decadencia moral, política y social[19].

En la última etapa de su vida y obra, a través del esperpento, Valle-Inclán muestra un expresionismo español que caracteriza la generación del 98, ocupándose de temas de problemática nacional y de la regeneración de España (Alexiou: 2001, 89). Su preocupación por España está hallada detrás la sátira caricaturesca de la realidad nacional (López: 2001, 644). Valle es, según Pedro Salinas, el "hijo pródigo" de la generación del 98. Se aleja del grupo en busca de los fantásticos tesoros del modernismo, y después regresa, cuenta lo que vio en el camino. Pero nunca abandona su técnica modernista; la modifica, simplemente, le cambia el signo, la emplea hacia abajo y hacia adentro [20].

Resumiendo, a través de su obra, Valle-Inclán hace una crítica ácida de la España de la época y sus instituciones, y muestra un mundo absurdo en el que todo está del revés. Destaca como un conocedor profundo del castellano y como un gran innovador teatral que ha anticipado a su tiempo con técnicas cinematográficas, como saltos en el tiempo y escenarios múltiples. Hoy, las nuevas técnicas escénicas permiten montar sus obras que son muy populares, gracias al aire de libertad y a la imaginación rica que las caracterizan[21]

[1] faculty-staff.ou.edu.
[2] 62.204.194.45:8080.
[3] rinconcastellano.com.
[4] cvc.cervantes.es.
[5] faculty-staff.ou.edu.
[6] rinconcastellano.com.
[7] cvc.cervantes.es.
[8] buscon.rae.es.
[9] faculty-staff.ou.edu.
[10] buscon.rae.es.
[11]Calle madrileña en cuyos escaparates había espejos que deformaban las figuras.
[12] Divinas palabras, librodot.com.
[13]
cvc-cervantes.es.
[14] secc.es.
[15]
Quien esté libre de pecado que tire la primera piedra”.
[16] dspace.nitle.org.
[17] opuslibros.org.
[18] lenguayliteratura.net".
[19] faculty-staff.ou.edu/.
[20] cvc.cervantes.es.
[21]ehiztari.com.

Bibliografía

Alexiou, V. et al. Guía Didáctica de Literatura Española II. Patras: EAP, 2001.
Barroso, A. et al.Introducción a la Literatura Española a través de los textos II, Siglos XVIII y XIX. Madrid: Istmo, 2000, 6ª ed.
García López, J. Historia de la Literatura Española. Barcelona: Vicens Vives, 2001, 10a ed.
Climent Miralles, J. Aspectos de la cultura política del carlismo en el siglo XX. Espacio, Tiempo y Forma, Serie V, Historia Contemporánea, t. 17, 2005, págs. 147-174. UNED. 7-3-08 62.204.194.45:8080.
Durán, M. Valle-Inclán en 1913-1918: El paso de la estética a la ética. Universidad de Yale. 25-2-08 cvc.cervantes.es.
El teatro español anterior a 1939. Valle-Inclán y García Lorca. I.E.S. CASTELLA VETULA.- Lengua y literatura. 25-2-08 ehiztari.com.
Esperpento. Diccionario de la lengua española - Vigésima segunda edición. 4-3-08
buscon.rae.es.
García, J. Ramón María del Valle Inclán - Del modernismo al esperpento. 7-3-08 rinconcastellano1.com, rinconcastellano.com.
González del Valle, L. Aspectos de la ficción breve de Valle-Inclán. University of Colorado at Boulder. 7-3-08 cvc.cervantes.es.
Lauer, R. Ramón del Valle-Inclán. The University of Oklahoma. 7-3-08 faculty-staff.ou.edu.
Marcos, B. M. El doble fondo de «Divinas palabras»: su contenido político. Universidad de Leeds. Inglaterra. 23-2-08 cvc-cervantes.es.
Modernismo y Generación del 98. Trivium. Página de la lengua y literatura españolas. 23-2-08 lenguayliteratura.net.
Sprînceană, A.J. El teatro de Valle-Inclán entre lo esperpéntico y la (ir)representabilidad. Middlebury College. May 2007. 7-3-08 dspace.nitle.org.
Valle-Inclán, R. Divinas palabras Tragicomedia de aldea. 21-2-08 librodot.com.
Valle-Inclán, Ramón María Del, Divinas palabras. 25-2-08 opuslibros.org.
Vera, G. Divinas palabras de Ramón María del Valle-Inclán. Dirección: Gerardo Vera Producción: Centro Dramático Nacional Lincoln Center Festival 2007 Rose Theater. Julio 2007. Presentación producida por el Ministerio de Cultura a través del Instituto de las Artes Escénicas y de la Música, y de la Sociedad Estatal de Conmemoraciones Culturales (SECC). 23-2-08 secc.es

Friday, May 09, 2008

Η Φλωρεντία στο ... πιάτο μας!

Πρόσφατα γυρίσαμε από μία σύντομη επίσκεψη στην Τοσκάνη, η οποία μας μάγεψε κυρίως με την ομορφιά της φύσης και με τα μεσαιωνικά χωριά της. Ακολουθούν προτάσεις για κάποια από τα μέρη στα οποία φάγαμε, που στο σύνολό τους μας άφησαν τις καλύτερες αναμνήσεις αλλά και ένα αρκετά ελαφρύτερο πορτοφόλι, καθώς οι τιμές του φαγητού μας ξάφνιασαν κάπως δυσάρεστα σε αυτό το ταξίδι μας.Ας ξεκινήσουμε την βόλτα μας από την Φλωρεντία με αρωματικό καφέ και πεντανόστιμα γλυκά στο Bar Ginori, στην Via Ginori 11/r, κοντά στον Καθεδρικό.
Συνεχίζουμε με την Trattoria Sostanza (γνωστή και ως Il Troia σύμφωνα με τους τουριστικούς οδηγούς). Βρίσκεται μεταξύ της Ponte Amerigo Vespucci και της Ponte Carraia, προς το τέλος της Borgo Ognissanti, κοντά στην εκκλησία Santa Maria Novella, στην Via del Porcellana 25/r.
Λένε ότι προσφέρει ό,τι πιο κοντινό σε ένα Αναγεννησιακό γεύμα μπορεί να βρει κανείς σήμερα στην Φλωρεντία. Τα τραπέζια είναι ενωμένα και κοινά, οπότε ετοιμαστείτε να περάσετε το δείπνο σας παρέα με άλλους πεινασμένους ταξιδιώτες, που την βραδιά που επισκεφτήκαμε εμείς το μαγαζί ήταν σε εξαιρετική διάθεση και κάναμε πολύ καλή παρέα, Ιταλοί, Γερμανοί και Έλληνες. Έχει 2 "βάρδιες" σερβιρίσματος, η πρώτη υποθέτω ότι ξεκινά γύρω στις 7 και η δεύτερη σίγουρα στις 9.10 που πήγαμε εμείς, έχοντας βέβαια κάνει κράτηση 2 μέρες νωρίτερα.
Το μενού είναι σχετικά περιορισμένο και βασίζεται στο κρέας στα κάρβουνα. Υπάρχουν νοστιμότατα αλλαντικά, 2-3 σαλάτες, λίγες σούπες και κάποια συμπαθητικά ζυμαρικά.Στις σπεσιαλιτέ της Sostanza ανήκει σίγουρα η ribollita (η φλωρεντίνικη σούπα με ζυμαρικά και λαχανικά), η bistecca alla fiorentina, το petti di pollo al burro (στήθη κοτόπουλου πνιγμένα σε φρέσκο βούτυρο που προσωπικά μου θύμισαν χριστουγεννιάτικους κουραμπιέδες) και ο πατσάς. Αρκετοί ισχυρίζονται ότι στην Sostanza θα βρει κανείς την καλύτερη σχέση ποιότητας και τιμής στην bistecca alla fiorentina και θα πρέπει να συμφωνήσω. Ενώ γενικότερα τα τελευταία 15 χρόνια τρώω σπάνια μοσχάρι και αυτό σε μορφή κιμά, την πάτησα στην Sostanza -ή μάλλον ο καλός μου που ονειρευόταν την μπριζολάρα του- γιατί μόλις έβαλα την πρώτη πηρουνιά στο στόμα μου για να δοκιμάσω το ξακουστό πιάτο, αυτό ήταν! Έρωτας με την πρώτη δαγκωνιά! Ελαφρά ξεροψημένη απέξω, ιδιαίτερα ζουμερή και τρυφερή, ένα πραγματικό ποίημα!Του πάσσαρα στα γρήγορα το κοτόπουλο-κουραμπιέ (επίσης θαυμάσιο, αν και στούκας από το πολύ βούτυρο), κοιτώντας τον γλαρωμένα, τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα, με το μοιραίο γυναικείο ύφος "αν με αγαπάς, θα αλλάξουμε πιάτα" και τονίζοντάς του ότι λόγω αναιμίας οι γιατροί έχουν πει ότι πρέπει να τρώω μοσχαρίσιο κρέας 3 φορές την εβδομάδα! Doctor´s orders και τα σκυλιά δεμένα αγάπη μου, την πάτησες! Την επομένη το πρωί, μου έκανε δήλωση, ότι με ξαναβαφτίζει από Juanita La Quejica σε Juanita La Bistecca, τόσο του κόστισε του ήρωα ο αποχωρισμός στα μοσχαρίσια όπλα! Από ό,τι μου είπε ο ψήστης, παίζει βέβαια ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα και το κρέας, που είναι από την τοπική τους ράτσα chianina, από την Val di Chiana -έτσι μου είπαν έτσι λέω, δεν είδα και το πιστοποιητικό προέλευσης για να πω την αλήθεια- αλλά κυρίως, το πιο σημαντικό είναι το ψήσιμο. Πρέπει να βγάζουμε το κρέας από το ψυγείο 2 ώρες πριν το ψήσουμε, η φωτιά να είναι πολύ δυνατή αλλά να μην υπάρχει φλόγα, και να γυρίσουμε την μπριζόλα 2 φορές κατά τη διάρκεια του ψησίματος. Κάτι μου ανέφερε και για τα κάρβουνα, ίσως ότι πρέπει να είναι από ξύλα... όχι τεχνητά, δεν κατάλαβα, αφενός γιατί δεν έχω ιδέα από μπάρμπεκιου και κάρβουνα και αφετέρου γιατί η συνεννόηση γινόταν σε άψογα ιταλικά από την μεριά του και σε μέτρια ισπανικά από τη δική μου. Έτσι λοιπόν ένα 25% του διαλόγου πρέπει να πήγε χαμένο.Ξέχασα! Και το γλυκό που ο συμπαθής ιδιοκτήτης επέμενε ότι το είχε φτιάξει το πρωί με τα χεράκια του, ήταν πράγματι ολόφρεσκο και πεντανόστιμο και έκανε το ζευγάρι του Ιταλού και της Γερμανίδας που μοιραζόμασταν το τραπέζι να τσακωθούν για το ποιός θα φάει τις περισσότερες μπουκιές, καθώς ο Ιταλός δεν ήταν εξίσου ευγενικός με τον Έλληνα και φώναζε συνέχεια στη συμβία του "εγώ το παρήγγειλα, θα το φάω μόνος μου, πάρε από δω το κουτάλι σου". Τσ, τσ, τσ, καθόλου ιππότης! Ερχόμαστε τώρα στην trattoria Quattro Leoni, στην κάτω μεριά του ποταμού, πολύ κοντά στο Palazzo Pitti, στη Via Vellutini, 1r., πάντα στο κέντρο της Φλωρεντίας. Το μαγαζί βρίσκεται σε μια μικρή χαριτωμένη πλατεία και είναι εξίσου όμορφα να κάτσει κανείς και μέσα αλλά και έξω, αναλόγως του καιρού. Το γκαρσόνι που μας εξυπηρέτησε, ο Bajram από την Αλβανία, είχε ζήσει κάποια χρόνια στην Κρήτη, μιλούσε σπασμένα ελληνικά και θυμόταν με νοσταλγία την πατρίδα μας. Στην ερώτησή μας που του φαίνεται καλύτερη η ζωή, μας απάντησε "στη χώρα σας, αν είσαι καλός σου φέρονται και καλά και έτσι εγώ έχω τις καλύτερες αναμνήσεις".
Στην Quattro Leoni δοκίμασα κάτι καινούργιο για μένα, που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα και μάλλον το θεωρώ ό,τι πιο νόστιμο δοκίμασα κατά την παραμονή μας στην Τοσκάνη. Fiocchetti alle pere con salsa di taleggio e asparagi, δηλαδή γεμιστά ζυμαρικά με αχλάδια και σάλτσα με τυρί και σπαράγγια, για τα οποία μάλιστα βρήκα στο site της trattoria την συνταγή στα αγγλικά και σας την παραθέτω! Αν την κάνετε, σας παρακαλώ, θυμηθείτε να με προσκαλέσετε σπίτι σας, καθώς ζύμη για φρέσκα ζυμαρικά δεν ξέρω να φτιάχνω και το βλέπω δύσκολο να το επιχειρήσω.
Πεντανόστιμες βρήκαμε και τις κρέπες γεμιστές με σπανάκι, αλλά και τα taglierini με porcini που τίμησε ιδιαίτερα ο Δ και αμελήσαμε να τα φωτογραφήσουμε, καθώς είχαμε πιάσει ψιλή κουβέντα με ένα ζευγάρι Ιαπώνων, που επισκεπτόντουσαν την Ιταλία για 8 φορά.
Pear flakes with a sauce made of soft cheese and asparagus
Ingredients for 4 persons:
Pasta:
gr.400 semola gr.100 flour 00
3 eggs
spoon of extra virgin oil
and salt
Stuffing:
200 gr of ricotta
100 gr.mascarpone
1 pear kaiser
formaffio parmigiano
salt and white pepper
Sauce:
200 gr. Asparagus tips
100 gr. Fresh cream
50 gr. grated parmigiano cheese
30 gr. butter
1 spoon of flour,
salt and "di foglioline di maggiorana" to add in the end.
Preparation:
Pasta
Light beat 3 whole eggs and add to the flower mixed with a tablespoon of olive oil and a pinch of salt formed in a fountain. Mix well until reaching a suitable consistency, if necessary add water or flour depending on the need. Left everything rest in a napkin.
Stuffing
Peel the pear and cut it into small cubes to add to the ricotta and mascarpone, with the parmigiana, salt and pepper.
Take the pasta and draw it very thin (with hammer or with a machine), derive disks of about 10 cm in diameter and in the center place a teaspoon of stuffing previously prepared, then close the flake as if it were a caramel.
Sauce
Μelt the butter in a frying pan, combining a tablespoon of flour and then the fresh cream. As soon as it boils, add the taleggio cheese in small pieces and also the grated parmigiana cheese, salt and pepper, let rest making the taleggio melt completely, mixing well, and finally, adding the asparagus points cut into tiny disks (that you previously boiled for 3 or 4 minutes in a little water).
At this point cook the fiocchetti in plenty of salted water. When they are "al dente" in a frying pan combine the prepared sauce, adding the asparagus.
Ένα παραδοσιακό μαγαζί που είχαμε ακούσει πολλά γι αυτό, είναι και το Coco Lezzone, στριμωγμένο σε ένα από τα μικρά στενά δίπλα στον Άρνο, στην Via del Parioncino 26r. Κούτσικο και αυτό σαν χώρος, με κοινά τραπέζια, στο ίδιο μοτίβο με την Sostanza, αλλά μάλλον με ακριβότερες τιμές. Είχαμε διαβάσει ότι εκεί συχνάζουν ντόπιοι διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και η ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης. Όταν πήγαμε -έχοντας κάνει κράτηση το ίδιο απόγευμα- υπήρχε πολύ λίγος κόσμος και κυρίως τουρίστες. Για την bistecca alla fiorentina έπρεπε να έχουμε κάνει τηλεφωνικά την παραγγελία μας, οπότε δοκιμάσαμε τα άλλα γνωστά πιάτα τους. Διαφορετική και νόστιμη η σούπα με ντομάτα με ψωμί, συμπαθητικό το osso bucco, εξαιρετικά τα crocchete di fileto, δηλαδή ψητά κεφτεδοσουβλάκια σε μία πεντανόστιμη σάλτσα φρέσκας και ιδιαίτερα γευστικής ντομάτας. Γενικώς, οι ντομάτες στην Τοσκάνη μας θύμισαν τις καλοκαιρινές που τρώγαμε πριν 20 χρόνια και στην Αθήνα, με έντονο άρωμα, πλούσια γεύση και αρκετό ζουμί. Ένα πιάτο με ζυμαρικά και φρέσκο αρακά μας φάνηκε τελείως αδιάφορο. Σε αντίθεση με εμάς, μια οικογένεια Άγγλων στο πίσω μας τραπέζι ρούφαγε μετά μανίας την σούπα ribollita του Coco Lezzone και μάλιστα οι γονείς ζήτησαν και δεύτερο πιάτο. Εμείς δεν την δοκιμάσαμε. O σεφ του εστιατορίου έχει την φήμη εκκεντρικού, και έχει αναρτήσει τυπογραφημένες οδηγίες "όχι καφές, όχι credit cards και όχι μπριζόλα που να μην είναι με το αίμα της ψημένη".Ήρθε η ώρα για πίτσα; Πάντα είναι μια καλή ώρα για πίτσα, αρκεί να είναι της El Dorado, στα φανάρια που οδηγούν εκεί που κάποτε ήταν το γήπεδο της ΑΕΚ. Άλλο και αυτό... μετά από τόσες δεκαετίες, δύο "μάγκες" κατάφεραν και τα διέλυσαν όλα και τώρα έχει μείνει ένας τεράστιος ανοιχτός λάκος να μας θυμίζει τα νιάτα μας. Ας επιστρέψουμε όμως στην Φλωρεντία. Θαυμάσια ναπολιτάνικη πίτσα, λέγεται ότι είναι η πιο αυθεντική στην πόλη, βρήκαμε στην Antica Pizzeria dell´Arte, Ciro and Sons στην Via del Giglio 28r, στην Piazza Della Madonna, κοντά στο τέρμα των τραίνων και των λεωφορείων. Παίξαμε μάλιστα και με το δισέγγονο του Ciro, ένα πανέμορφο κουκλί που είναι πλέον η μασκώτ του εστιατορίου.
Η οικογένεια Urbano κατάγεται από την Νάπολη και στην Φλωρεντία μετακόμισε για να ανοίξει το εστιατόριο και την πιτσαρία τους, που στεγάζονται σε ένα καλοδιατηρημένο palazzo του 17ου αιώνα, σε δύο ορόφους όμορφα διακοσμημένους με τοιχογραφίες που θυμίζουν άλλες εποχές, είσοδο με ένα επιβλητικό φούρνο και με ένα μεγάλο και αρκετά πλήρες κελλάρι κρασιών.
Η πίτσα με 4 τυριά ένα όνειρο, το φιλέτο με τρούφα αξιοπρεπές και το τιραμισού σκέτη κόλαση! Πολύ καλή και η κρεμ μπρυλέ. Από ό,τι μας είπαν οι συνδαιτημόνες μας, πρέπει να είναι πολύ πετυχημένα και τα σπιτικά ζυμαρικά, ιδίως αυτά που έχουν και σάλτσα τρούφας, όπως μας τόνισε το ζευγάρι των Γάλλων που μας σήκωνε κάθε φορά που έμπαιναν και έβγαιναν στο τραπέζι τους, καθώς είναι η αλήθεια ότι είναι κάπως στριμωγμένα τα τραπέζια και γεμάτο το μαγαζί από κόσμο. Μεγάλη λίστα κρασιών, κάποια από αυτά σερβίρονται και σε ποτήρι. Δυστυχώς φωτογραφικές αποδείξεις δεν υπάρχουν (εκτός από αυτήν που βρήκα στο νετ), καθώς ξεκινήσαμε για το εστιατόριο του ξενοδοχείου μας, αλλά ευτυχώς στην πορεία αλλάξαμε γνώμη, για να καλοπεράσουμε στο μαγαζί του Ciro και των γιων του, που το προτιμούν και οι ντόπιοι, αλλά και οι φοιτητές.
Εδώ μπορείτε να δείτε και ένα βίντεο από το Ciro and Sons, κάποιας τουρίστριας που φαντάζομαι φλέρταρε με τον ένα γιο, οπότε εκείνος έκρινε σκόπιμο να διευκρινίσει ότι είναι πλέον παντρεμένος, on camera!
Δύο βήματα από εκεί βρίσκεται και ένα συμπαθέστατο μπαρ που σερβίρει και φαγητό -όπως η πλειοψηφία των bars στην Τοσκάνη- καθώς και περίεργους καφέδες. Δοκίμασα έναν που το όνομά του είχε κάτι να κάνει με ενέργεια αλλά δεν το συγκράτησα, σίγουρα πάντως είχε μέσα και τζίντζερ. Καθόλου κακός στη γεύση και πράγματι κατάφερε να με ξυπνήσει, ένα βράδυ που ένοιωθα πολύ κουρασμένη από το περπάτημα και από τον ήλιο που μας είχε βαρέσει στους κήπους του Boboli (9 euros η είσοδος, πράσινο μεν αλλά λουλούδια δεν υπήρχαν, με αποτέλεσμα οι Άγγλοι επισκέπτες να γκρινιάζουν και να ζητούν πίσω μέρος των χρημάτων τους στην έξοδο!). Ό,τι έπρεπε για να αντέξω την επιστροφή μέχρι το ξενοδοχείο μας, το οποίο αν και ωραιότατο, για να είναι σε οικονομική τιμή βρισκόταν αρκετά μακριά από την πόλη, στο Sesto Fiorentino, κοντά στο αεροδρόμιο.
Η συνέχεια και εκτός Φλωρεντίας σύντομα στις οθόνες σας!

Thursday, May 08, 2008

Το κατά Χασοδίκη Μεξικό

Ο Χασοδίκης αυτές τις μέρες γράφει για τις εμπειρίες του από πρόσφατο ταξίδι στο Μεξικό και δημοσιεύει ιδιαίτερα κατατοπιστικές φωτογραφίες, στο blog του αλλά και στο Picasa.

Wednesday, May 07, 2008

Ίσως ο Charro Cantor τα εξηγήσει καλύτερα



Κατάλαβες τώρα Μαριάννα μου;
Εσύ εκεί, εγώ εδώ, ή λίγο πιο πέρα, τί σημασία έχει;
Η ψυχή πετά σε μέρη άγνωστα για το σώμα.
Πώς και γιατί;
Ίσως το duende που τόσο αναζητάς, να δίνει μια κάποια απάντηση.
Σε ευχαριστώ για τα "ταξίδια" που κάνουμε παρέα τον τελευταίο καιρό.
(Διάβασε τα σχόλια του βίντεο στο youtube.)

"Κύριε Δικηγόρε"

Άνδρες... πρώτα την έκανε σουρωτήρι και μετά ήθελε τάχα μου να πεθάνει... Άσε μας εσύ ήσυχους ρε φίλε, δεν μας πείθεις!

Άσε με ήσυχο, κύριε δικηγόρε
δεν θέλω υπεράσπιση, προτιμώ να πεθάνω.
Εγώ την σκότωσα, γιατί κορόιδεψε
την ειλικρινή αγάπη μου, μπροστά στα μάτια του Θεού.

Ήταν μια κρύα νύχτα όταν στην δουλειά
άλλαξαν το ωράριο και έπρεπε να επιστρέψω.
Μπήκα πολύ σιγά, για να την ξυπνήσω
με απαλά χάδια και φιλιά επίσης.

Αυτό που είδα εκείνη την νύχτα, δεν είναι για να το ξεστομίσω,
εκείνη με απατούσε με άλλον αγαπητικό.
Τρελλά απελπισμένος, έψαξα και βρήκα στην ντουλάπα
ένα πιστόλι και την έκανα κόσκινο.

Εκείνη ήταν η ζωή μου, εκείνη ήταν τα πάντα για μένα
τώρα που είναι νεκρή, γιατί να ζήσω;
Γι αυτό σε εκπλιπαρώ κύριε δικηγόρε,
δεν θέλω υπεράσπιση, προτιμώ να πεθάνω.



Ο σπουδαίος Περουβιάνος εκπρόσωπος του bolero Lucho Barrios, θα εμφανιστεί στο Palacio de las Estrellas de Los Olivos στη Λίμα του Περού αυτό το Σάββατο 10 Μαϊου, σε μία εκδήλωση αφιερωμένη στην Ημέρα της Μητέρας, μαζί με την Χιλιανή τραγουδίστρια Myriam Hernández. Υπολογίζεται ότι γύρω στους 20.000 θεατές θα παρευρεθούν στην συναυλία!

Déjeme tranquilo, señor abogado
no quiero defensa, prefiero morir.
Yo la he matado, porque se ha burlado
de mi amor sincero delante de Dios.

Era noche fría cuando en el trabajo
cambiaron de horario, tuve que volver.
Entré muy despacio, para despertarla
con suaves caricias y besos también.

Lo que vi esa noche, no es para decirlo,
ella me engañaba con otro querer.
Muy desesperado, busqué en el ropero
un arma de fuego y la acribillé.

Ella era mi vida, ella era mi todo
ahora que está muerta, para qué vivir.
por eso le ruego, señor abogado,
no quiero defensa, prefiero morir.


Lucho Barrios - Señor Abogado

PS. Gracias Nick!

Friday, May 02, 2008

Η Πολιορκία της Φιλαδέλφειας και της Χαλκηδόνας

Άλλη μια χρονιά "ελεύθεροι πολιορκημένοι".
Τα πυροτεχνήματα απαραίτητο συνοδευτικό της ξεφτίλας που συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στη γειτονιά μου.
Κάθε συνδυασμός στην προεκλογική περίοδο στους δήμους Ν.Φ. και Ν.Χ. τάζει "αλλαγή" στον τρόπο εορτασμού της Πρωτομαγιάς.
Τελικά, τα τελευταία 25 χρόνια, σώβρακα και πιατόπανα είναι η ατραξιόν των ημερών στα τσαντήρια που στήνονται στην κεντρική λεωφόρο. Συνοδευόμενα από το απαράμιλλο άρωμα όχι των λουλουδιών, αλλά της τσίκνας.
Από "αλλαγή" χορτάσαμε και φέτος.
Συγχαρητήρια! Και του Χρόνου!









Tuesday, April 22, 2008

Μαγειρικό αφιέρωμα με νηστίσιμες συνταγές

Στα πλαίσια του εορτασμού της Μεγάλης Εβδομάδας, η καλή φίλη και "συνblogίτισσα" από τα παλιά δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά, μας ζήτησε να πάρουμε μέρος σε ένα μαγειρικό αφιέρωμα με νηστίσιμες συνταγές στο portal του ΣKAI.
Με μεγάλη χαρά αποδεχτήκαμε την πρόσκληση. Εδώ μπορούμε να διαβάσουμε το άρθρο στο οποίο η Λαμπρινή αναφέρεται στην "Παρέα" μας.
Σε ευχαριστούμε πολύ για την "ψήφο εμπιστοσύνης" Λαμπρινή και σου ευχόμαστε Καλή Δύναμη και Καλή Επιτυχία στον προσωπικό αλλά και στον επαγγελματικό στίβο.
Ευχαριστούμε πολύ και εσάς φίλες μας, Άλλη Αγγελική, Έλενα, Heart n Soul και Κική(Ονειρομαγειρέματα) που μπήκατε στις κουζίνες σας και μαγειρέψατε για όλους μας, για να μπορεί το Hungry For Life να συμμετέχει σε αυτό το αφιέρωμα του ΣΚΑΙ.
Πάντα τέτοια!
Ακολουθούν οι συνταγές, απολαύστε τις!

Ρεβύθια βελουτέ ταχινολέμονο

Η σούπα αυτή είναι όχι μόνο νηστίσιμη (αλάδωτη) αλλά και πολύ νόστιμη (ακόμα κι όσοι δεν τρώνε ρεβύθια μπορεί να τη φάνε:) αλλά και πολύ θρεπτική για την περίοδο της νηστείας: τα ρεβύθια περιέχουν πολύτιμες βιταμίνες της σειράς Β, φολικό οξύ και βιταμίνη Ε (αντιοξειδωτική) πρωτεΐνες, ιχνοστοιχεία και μέταλλα (φώσφορο, μαγνήσιο, ασβέστιο και σίδηρο) καθώς και βιταμίνες Κ και C. Η προσθήκη φρέσκου χυμού λεμονιού ανεβάζει κι άλλο την περιεκτικότητα της βιταμίνης C και βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση του σιδήρου, το ταχίνι αυξάνει την περιεκτικότητα σε ασβέστιο, το σκόρδο είναι αντιμικροβιακό. Αν προσθέσουμε και λίγο ρύζι (ο συνδιασμός όσπριου και δημητριακού δίνουν μια πλήρη πρωτεΐνη) τότε έχουμε ένα πιάτο πλήρες, δυναμωτικό, τονωτικό και αποτοξινωτικό.

Υλικά
Για κάθε άτομο:
100 γρ. ρεβύθια
1 κουταλιά της σούπας ταχίνι
1-2 σκελίδες σκόρδο
1/2 - 1 λεμόνι
αλάτι, πιπέρι
προαιρετικά: 50 γρ. ρύζι (κατά προτίμηση αναποφλοίωτο)
γαρνιτούρα: μαυροπίπερο, κοκκινοπίπερο (γλυκό ή καυτερό ή καπνιστό), ψιλοκομμένο μαϊντανό ή/και σχοινόπρασο ή φρέσκο πράσινο κρεμμυδάκι.
Εκτέλεση
Κάνουμε την κλασική διαδικασία για τα ρεβύθια: μούσκεμα, βράσιμο, ξάφρισμα, και βράζουμε μέχρι να βράσουν πάρα πολύ καλά (τα τελευταία 45 λεπτά θα προσθέσουμε και το ρύζι, αν το χρησιμοποιούμε).
Με το μπλέντερ χειρός κάνουμε τη σούπα μια λεία κρέμα, ξαναξαφρίζουμε αν χρειαστεί. Σε άλλο δοχείο βάζουμε το ταχίνι, το λεμόνι, το σκόρδο, αλάτι, πιπέρι, (προαιρετικά λίγο κουρκουμά αν θέλουμε να δώσουμε ένα πιο ζωντανό κίτρινο χρώμα στη σούπα μας) και λίγο ζεστό νερό και χτυπάμε μέχρι να έχουμε μια λεία κρέμα, κάτι σαν αυγολέμονο δηλαδή.
Την προσθέτουμε στην σούπα μας, ξαναφέρνουμε στο σημείο βρασμού σχεδόν, αλλά δεν αφήνουμε να βράσει, και είναι έτοιμη να σερβίρουμε, σε μπλε μπολ:), πασπαλισμένη με τα πιπέρια κι ό,τι άλλο από τη γαρνιτούρα χρησιμοποιούμε, και συνοδευμένη με φρυγανισμένο ψωμί, τριμμένο με μια κομμένη σκελίδα σκόρδο και ρίγανη αν μας αρέσει.
Heart n Soul

Χταπόδι σε σάλτσα κρεμμυδιών και μαυροδάφνης με πουρέ πατάτας και καρυδιών
(για 6 άτομα)

Υλικά
1 κιλό χταπόδι κατεψυγμένο
½ κούπα λάδι
¾ κούπας μαυροδάφνη
4 μέτρια κρεμμύδια (περίπου 400 γρ) ψιλοκομμένα
Πιπέρι
(προσοχή! Όχι αλάτι!!)
Εκτέλεση Αποψύχουμε το χταπόδι, το πλένουμε και το βάζουμε σε κατσαρόλα χωρίς τίποτα άλλο. Σκεπάζουμε και ανάβουμε το μάτι σε πολύ σιγανή φωτιά (1 σε κλίμακα των 6). Αφήνουμε μέχρι να βγάλει τα υγρά του (30-40 λεπτά). Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και σιγοβράζουμε χωρίς καπάκι ανακατεύοντας ή κουνώντας κάθε τόσο μέχρι να φύγουν τα πολλά υγρά, αλλά να μην «κόψει» η σάλτσα (δηλαδή να μη μείνει μόνο με το λάδι - περίπου μία ώρα). Για τον πουρέ
Υλικά
½ κιλό πατάτες
2-3 μικρές σκελίδες σκόρδο
¾ κούπας λάδι
¼ κούπας ξύδι balsamico (ή κοινό ξύδι με λίγη ζάχαρη)
1 κοφτό κουταλάκι αλάτι
πιπέρι
200 γρ καρύδια
Εκτέλεση
Χτυπάμε όλα τα υλικά στο blender, δοκιμάζουμε και διορθώνουμε τη γεύση ανάλογα με το γούστο μας, προσθέτοντας λάδι ή/και ξύδι ή/και αλάτι. Ζητούμενο : να είναι πολύ ελαφρά ξινός ο πουρές για να δώσει γλυκόξινο αποτέλεσμα με τη γλυκειά σάλτσα του χταποδιού.
Σερβίρουμε το χταπόδι και τον πουρέ γαρνιρισμένο με τη σάλτσα του χταποδιού.
Άλλη Αγγελική

Γεμιστά με θαλασσινά και λαχανικά

Τα γεμιστά, είτε με κιμά, είτε "ορφανά" είναι αγαπημένο φαγάκι όλων μας. Δοκιμάστε μια διαφορετική γέμιση, με θαλασσινά και λαχανικά. Ένα πιάτο νηστίσιμο, αλλά τόσο νόστιμο, που θα το καθιερώσετε και εκτός νηστείας πιστεύω.
Η διαδικασία μαγειρέματος είναι η ίδια με τα "γνωστά" μας γεμιστά. Η παρασκευή της γέμισης διαφέρει μόνο. Πάμε λοιπόν να τα φτιάξουμε. Υλικά
6 ντομάτες
7 πιπεριές
300 γρ. γαριδούλες καθαρισμένες
130 γρ. μύδια ψίχα
1 κούπα ελαιόλαδο
1 μέτριο κρεμμύδι σε φετάκια
2 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
1 πράσινη πιπεριά κομμένη σε καρεδάκια
1 κολοκυθάκι κομμένο σε κυβάκια
1 τριμμένο καρότο
μισή κούπα μαϊντανό
δυόσμο (όσο μας αρέσει)
10 κουταλιές ρύζι καρολίνα
αλάτι
πιπέρι
πάπρικα γλυκιά
Εκτέλεση
Αδειάζουμε τις ντομάτες και τις πιπεριές. Τις τοποθετούμε ανάποδα στο ταψί που θα τις ψήσουμε, να στραγγίσουν, όσο θα ετοιμάζουμε την γέμιση. Κρατάμε την σάρκα από τις ντομάτες, την στραγγίζουμε καλά από τα υγρά και την ψιλοκόβουμε.
Σοτάρουμε στο ελαιόλαδο για 2-3 λεπτά, τα κρεμμύδια, την πιπεριά και το κολοκυθάκι. Προσθέτουμε τις γαριδούλες και τα μύδια και ανακατεύουμε για λίγο.
Στη συνέχεια προσθέτουμε την σάρκα της ντομάτας, τον μαϊντανό, δυόσμο, τριμμένο καρότο, αλατοπίπερο και πάπρικα.
Αφού πάρουν όλα μια βράση, προσθέτουμε το ρύζι, χαμηλώνουμε την φωτιά, και ανακατεύουμε συνεχώς να απορροφηθούν τα πολλά υγρά από το ρύζι.
Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε την γέμιση να "περιμένει" ένα τεταρτάκι.
Στη συνέχεια γεμίζουμε τις ντοματοπιπεριές, τις τοποθετούμε σε ταψί με ελαιόλαδο, τις περιχύνουμε και με λαδάκι, προσθέτουμε και λίγο νεράκι στο ταψί και τις ψήνουμε για 1-1,5 ώρα.
Ελενα

Νηστίσιμη καρυδόπιτα

Να μια εκδοχή για νηστίσιμη καρυδόπιτα για τις μέρες της νηστείας, ή για όσους αποφεύγουν τα αυγά.

Υλικά
1 φλυτζάνι λάδι (καλαμποκέλαιο έβαλα εγώ)
1 και ½ φλυτζάνι ζάχαρη
1 και ½ καρύδια χοντροκομμένα
4 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 φλυτζάνια νερό
½ φλυτζάνι κονιάκ
1 κουτ. γλ. κανελλογαρύφαλλα
ξύσμα λεμονιού
3 κουτ. γλ. μπέκιν
1 κουτ γλ. σόδα
Εκτέλεση
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς.
Ανακατεύουμε το αλεύρι με τα κανελλογαρύφαλλα και το μπέκιν.
Προσθέτουμε το λάδι και ανακατεύουμε (με σύρμα ή ένα πηρούνι).
Ρίχνουμε τη ζάχαρη, το νερό, τα καρύδια, τη σόδα διαλυμένη στο κονιάκ και το ξύσμα.
Ανακατεύουμε καλά.
Λαδώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα.
Βάζουμε το μίγμα στη φόρμα και ψήνουμε στους 180 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο για μία ώρα.
TIPS: Όταν την ξεφορμάρουμε μπορούμε να στολίσουμε με καρύδια και σταφίδες.
Μπορούμε επίσης αντί γι’ αυτό, να την πασπαλίσουμε με άχνη και κανέλλα.
Μπορούμε ακόμα να τη σιροπιάσουμε με ένα ελαφρύ σιρόπι.
Κική (Ονειρομαγειρέματα)

Κέικ χωρίς γάλα και αυγά

Ακόμα και τις μέρες της νηστείας όλοι θέλουμε να γευτούμε κάτι γλυκό. Τώρα πια, με τόσες συνταγές που υπάρχουν, ακόμα και όσοι νηστεύουν μπορούν να ικανοποιήσουν τη διάθεσή τους για γλυκό. Πάμε λοιπόν να δούμε μια συνταγή για κέικ, χωρίς γάλα και χωρίς αυγά.
Υλικά
3 φλυτζάνια αλεύρι
1/2 κουτ. γλ. σόδα
1 και 1/2 κουτ. σούπας ξύδι
2 φλυτζάνια νερό
2 φλυτζάνια ζάχαρη
5 κουτ. σούπας κακάο
3/4 φλυτζανιού καλαμποκέλαιο
2 βανίλιες
Εκτέλεση
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά με ένα πηρούνι ή σύρμα (πρώτα τα στεγνά και μετά τα υγρά) μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα. Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα ή φορμάκια και γεμίζουμε κατά τα ¾. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για μισή ώρα, αν είναι σε φόρμα για κέικ, ή για 15 λεπτά, αν είναι σε μικρά φορμάκια (ή μέχρι να βγαίνει καθαρή μια οδοντογλυφίδα).
TIPS: πασπαλίστε με κακάο ή σοκολάτα σκόνη τα φορμάκια.
Φτιάξτε ένα γλάσο από άχνη ζάχαρη και λιγοστό νεράκι, φτιάξτε ένα χωνάκι από χαρτί ψησίματος και κάντε σχεδιάκια. Τα συγκεκριμένα φορμάκια που χρησιμοποίησα εγώ, είχαν πασχαλινά σχεδιάκια και εγώ απλά ακολούθησα τα χνάρια τους.
Το μισό μίγμα το έβαλα σε φορμάκια για τάρτες και τα γέμισα με μαρμελάδα. Έτσι, με όποιον τρόπο κι αν τα στολίσετε είναι πάλι νηστίσιμα. Ακόμα και σοκολάτα κουβερτούρα μπορείτε να λιώσετε και να τα καλύψετε.
Κική (Ονειρομαγειρέματα)

Monday, April 21, 2008

Hungry For Life και ΣΚΑΪ

Hungry For Life


Αφιέρωμα σε νηστίσιμες συνταγές της Μεγάλης Εβδομάδας ξεκινά σήμερα στον διαδικτυακό τόπο του ΣΚΑΪ, υπό την "μπαγκέτα" της Λαμπρινής Θωμά.

Ποδαρικό κάνει το αγαπημένο Hungry For Life.

Σε ευχαριστώ Λαμπρινή για την ευκαιρία και την συνεργασία!

Friday, April 18, 2008

Huecco - Assalto


Από το rumbatón στη rumbia

Assalto λέγεται το νέο cd του Huecco, που θα κυκλοφορήσει στην αγορά της Ισπανίας, της Λατινικής Αμερικής και των ΗΠΑ, στις 22 Απρίλη.

Το τραγούδι που ακούγεται μέχρι στιγμής, το Reina de los angelotes, μία "rumbia" σύμφωνα με τον Huecco (ένα κοκταίηλ δηλαδή από rock, rumba και cumbia) δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε.

Ενώ θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που είχα ακούσει το Pa´mi guerrera ... την δεύτερη, την εκατοστή... πανζουρλισμός!

Είδομεν. Εν αναμονή...



Huecco - Assalto